ဆင်မင်း၏ ဥဒါန

ဆင်မင်း၏ ဥဒါန

ပထမအကြိမ်

ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာ ကာလက မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် “ဆင်မင်း၏ ဥဒါန” အမည်ရှိသော ဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်ကား ဘုရားရှင်၏ ပစ္ဆိမဘဝတွင် မဟာကရုဏာတော်ရှင့် အလွန်ကြီးမားတော်မူပုံ၊ အသက်စွန့်၍ သတ္တဝါတို့ကို ကယ်တင်တော်မူခဲ့ပုံတို့ကို ဖော်ပြသော ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်အခါက သာဝတ္ထိမြို့၏ အရှေ့ဘက်တွင် မဟာဝုန်တောကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ထိုတောကြီးကား သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေ၍ သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ နေထိုင်ကျက်စားရာ နယ်မြေကျယ်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုတောကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ကား မဟာပဒုမ္မ အမည်ရှိသော ဆင်မင်းကြီးတစ်စီး နေထိုင်တော်မူ၏။ ဆင်မင်းကြီးကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်၍ သီလ၊ သမာဓိနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့ကား လုံးဝန်းမွန်မွန်၊ အလွန်တင့်တယ်လှပ၏။ သူ၏ သွားတော်ကား ငွေရောင်တောက်တောက်၊ သူ၏ နားရွက်ကား ကြာဖူးကဲ့သို့ နူးညံ့ပျောင်းပျောင်း၊ သူ၏ အမြီးကား ရွှေကြိုးကဲ့သို့ လှပသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်ကား ရွှေရောင်အမွေးတို့ တောက်ပလျက်ရှိ၏။ ဆင်မင်းကြီးကား ထိုတောကြီး၏ မင်းအဖြစ်ကို ခံယူ၍ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်အရှည်ခန့်တော်မူ၏။

တစ်နေ့သ၌ကား ဆင်မင်းကြီးသည် တောထဲသို့ လှည့်လည်ထွက်တော်မူရာ ရေကန်တစ်ခုကို တွေ့တော်မူ၏။ ထိုရေကန်ကား ရေကြည်လင်၍ ပဒုံး၊ ကြာအိုးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဆင်မင်းကြီးသည် ရေကန်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူရာ ရေကန်အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုကို ကြားတော်မူ၏။ ထိုအသံကား “အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား ဤရေကန်အောက်တွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်နေရပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား မကျန်းမမာဖြစ်နေ၍ သေလုဆဲဆဲ အခြေအနေတွင် ရှိပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား သေဘေးမှ ကယ်တင်တော်မူပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါ၏” ဟူသော အသံဖြစ်၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုအသံကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ သူသည် ထိုအသံကို မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သိရှိတော်မူရန် အလို့ငှာ ရေကန်အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ရေကန်အောက်တွင်ကား လူတစ်ယောက်သည် ရေထဲတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လူးလှိမ့်နေသည်ကို တွေ့တော်မူ၏။ ထိုသူကား အလွန်ပိန်လှီ၍ အသားအရေလည်း ညိုမည်းလျက်ရှိ၏။ သူ၏ မျက်လုံးတို့ကားလည်း နက်ရှိုင်း၍ ကြောက်ရွံ့နေဟန် ပေါ်၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသူအား သနားတော်မူ၍ “အို လူသား၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤရေကန်အောက်တွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်နေသနည်း။ သင့်အား အဘယ်အရာက ဤသို့ ပြုလုပ်သနည်း” ဟူ၍ မေးတော်မူ၏။

ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။ သူက “အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား မနက်ဖြန် မိုးလင်းလျှင် သေရတော့မည့်သူ ဖြစ်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ စားဝတ်နေရေးကိုပင် မဖြေရှင်းနိုင်ပါ” ဟူ၍ ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသူ၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ သူသည် ထိုသူအား သနားတော်မူ၍ “အို လူသား၊ သင်ကား မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား ကယ်တင်တော်မူမည်။ သင့်အား အကျွန်ုပ်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်စေကာမူ မည်သည့်နေရာသို့ သွားလိုသနည်း” ဟူ၍ ကမ်းလှမ်းတော်မူ၏။

ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူက “အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိပါ” ဟူ၍ ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသူအား သနားတော်မူ၍ “အို လူသား၊ သင်ကား မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား မဟာဝုန်တောကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်။ ထိုအရပ်၌ကား သင့်အား အလုပ်အကိုင်ပေးမည့် သူဌေးသူကြွယ်တို့ ရှိပါ၏” ဟူ၍ အာမခံတော်မူ၏။

ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ ပို၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူက “အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား မနက်ဖြန် မိုးလင်းလျှင် သေရတော့မည့်သူ ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အကျွန်ုပ်ကား အသက်ရှင်ခွင့် ရပါ၏” ဟူ၍ ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသူအား မိမိ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်စေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသူကို ခေါ်ဆောင်၍ မဟာဝုန်တောကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်တော်မူ၏။ သူတို့သည် သွားရင်းလာရင်းတွင် ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသူအား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံဉာဏ်များ ပေးတော်မူ၏။

“အို လူသား၊ သင်ကား သာဝတ္ထိမြို့သို့ ရောက်သောအခါတွင် မည်သည့်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်လိုသနည်း။ သင်ကား အလုပ်အကိုင်ကို မရွေးချယ်ပါနှင့်။ မည်သည့်အလုပ်ကို မဆို လုပ်ကိုင်ရန် အသင့်ရှိနေပါ” ဟူ၍ တိုက်တွန်းတော်မူ၏။

ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ “အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား မည်သည့်အလုပ်ကို မဆို လုပ်ကိုင်ရန် အသင့်ရှိပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား မည်သည့်အလုပ်ကို မဆို လုပ်ကိုင်၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြုနိုင်ပါ၏” ဟူ၍ ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသူအား မဟာဝုန်တောကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူ၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်၍ လျှောက်တော်မူ၏။

ဒုတိယအကြိမ်

သာဝတ္ထိမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ အကြံဉာဏ်များကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ သူဌေးသူကြွယ်တစ်ဦး၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေ၏။ ထိုအခါ သူဌေးသူကြွယ်သည် ထိုသူအား တွေ့တော်မူ၍ “အို လူသား၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤအရပ်တွင် ရပ်တန့်နေသနည်း။ သင့်အား အဘယ်အရာက ဤသို့ ပြုလုပ်သနည်း” ဟူ၍ မေးတော်မူ၏။

ထိုသူကား သူဌေးသူကြွယ်အား သူ၏ အဖြစ်ဆိုးကို ပြန်လည်၍ ပြောပြ၏။ သူကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ စားဝတ်နေရေးကိုပင် မဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း၊ မနက်ဖြန် မိုးလင်းလျှင် သေရတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြ၏။

သူဌေးသူကြွယ်သည် ထိုသူ၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်သနားတော်မူ၏။ သူသည် ထိုသူအား အလုပ်အကိုင်ပေးရန် သဘောတူတော်မူ၏။ “အို လူသား၊ သင်ကား ငါ့အိမ်တွင် လာရောက်၍ အလုပ်လုပ်ကိုင်ပါလော့။ ငါကား သင့်အား စားဝတ်နေရေးကို ပေးမည်” ဟူ၍ ကမ်းလှမ်းတော်မူ၏။

ထိုသူကား သူဌေးသူကြွယ်၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူက “အို သူဌေးသူကြွယ်၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား မနက်ဖြန် မိုးလင်းလျှင် သေရတော့မည့်သူ ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အကျွန်ုပ်ကား အသက်ရှင်ခွင့် ရပါ၏” ဟူ၍ ဆို၏။

ထိုသူကား သူဌေးသူကြွယ်၏ အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ရင်းဖြင့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ချမ်းသာလာ၏။ သူကား အလွန်ကြိုးစား၍ အလုပ်လုပ်ကိုင်၏။ သူသည် သူဌေးသူကြွယ်၏ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ရရှိ၏။ မကြာမီပင် သူကား သူဌေးသူကြွယ်၏ သမီးနှင့် စုံဖက်၍ အိမ်ထောင်ပြု၏။ သူကား သားသမီးထွန်းကား၍ ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ရရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါ ထိုသူကား မိမိ၏ အိမ်တွင် ထိုင်နေစဉ်တွင် ဆင်မင်းကြီးအား အမှတ်ရ၏။ သူကား ဆင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို မမေ့နိုင်။ သူကား ဆင်မင်းကြီးအား ကျေးဇူးတင်ရန် အလို့ငှာ မဟာဝုန်တောကြီးသို့ သွား၏။ သူကား ဆင်မင်းကြီးအား တွေ့တော်မူသောအခါ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးခိုက်၏။

“အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ သင့်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကား အသက်ရှင်ခွင့် ရပါ၏။ သင့်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကား ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ရရှိပါ၏” ဟူ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးကား ထိုသူ၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သူသည် ထိုသူအား “အို လူသား၊ သင်ကား မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်မှာ အကျွန်ုပ်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်၏။ သင်ကား ယခုအခါတွင် ကောင်းစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်ကား ကျေနပ်ပါ၏” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူကား ဆင်မင်းကြီးအား ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို လက်ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်၏။ သို့သော် ဆင်မင်းကြီးကား ထိုပစ္စည်းများကို လက်ခံတော်မူရန် မေတ္တာရပ်ခံတော်မူ၏။ “အို လူသား၊ အကျွန်ုပ်ကား ပစ္စည်းဥစ္စာကို မလိုလားပါ” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ အံ့ဩ၏။ သူကား ဆင်မင်းကြီး၏ အကျင့်သီလကို အလွန်တန်ဖိုးထား၏။ သူကား ဆင်မင်းကြီးအား “အို ဆင်မင်းကြီး၊ သင့်အား အကျွန်ုပ်ကား အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရပါမည်နည်း” ဟူ၍ မေး၏။

ဆင်မင်းကြီးကား “အို လူသား၊ သင်ကား မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ သင်ကား သင့်ဘဝတွင် ကောင်းစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြု၍ သီလနှင့်အညီ နေထိုင်ပါလော့။ ထိုအရာကပင် သင့်အား အကျွန်ုပ်အား ကျေးဇူးဆပ်ရာ ရောက်ပါ၏” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုသူကား ဆင်မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို ခံယူ၍ မိမိ၏ ဘဝသို့ ပြန်လည် သွား၏။ သူကား ဆင်မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူကား မိမိ၏ ဘဝတွင် သီလနှင့်အညီ နေထိုင်၍ သူတစ်ပါးတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်၏။

တတိယအကြိမ်

တစ်နေ့သောအခါတွင်ကား မဟာဝုန်တောကြီး၌ မိုးများ အလွန်ရွာသွန်း၏။ မြစ်ရေကြီးသည်လည်း အလွန်တက်လာ၏။ ထိုအခါ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်သည် မြစ်ရေကြီးတွင် ကျိုးပဲ့၍ မြစ်ထဲသို့ ပါသွား၏။ ထိုသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင်ကား မိန်းမတစ်ဦးသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သူမကား ရေနစ်သေဘေးမှ ကယ်တင်တော်မူပါရန် အော်ဟစ်၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုအော်ဟစ်သံကို ကြားတော်မူသောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ သူသည် ထိုအော်ဟစ်သံကို မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သိရှိတော်မူရန် အလို့ငှာ မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မြစ်ထဲတွင်ကား မိန်းမတစ်ဦးသည် သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့တော်မူ၏။ သူမကား အလွန်ကြောက်ရွံ့၍ မျက်ရည်များ စီးကျလျက်ရှိ၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုမိန်းမအား သနားတော်မူ၍ “အို မိန်းမ၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်နေသနည်း။ သင့်အား အဘယ်အရာက ဤသို့ ပြုလုပ်သနည်း” ဟူ၍ မေးတော်မူ၏။

ထိုမိန်းမကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ “အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား မနက်ဖြန် မိုးလင်းလျှင် သေရတော့မည့်သူ ဖြစ်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ စားဝတ်နေရေးကိုပင် မဖြေရှင်းနိုင်ပါ” ဟူ၍ ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုမိန်းမ၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ သူသည် ထိုမိန်းမအား သနားတော်မူ၍ “အို မိန်းမ၊ သင်ကား မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား ကယ်တင်တော်မူမည်။ သင့်အား အကျွန်ုပ်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်စေကာမူ မည်သည့်နေရာသို့ သွားလိုသနည်း” ဟူ၍ ကမ်းလှမ်းတော်မူ၏။

ထိုမိန်းမကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူက “အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိပါ” ဟူ၍ ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုမိန်းမအား မိမိ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်စေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုမိန်းမကို ခေါ်ဆောင်၍ မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ရောက်စေတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြစ်ကမ်းဘေးတွင်ကား သူဌေးသူကြွယ်တစ်ဦးသည် ထိုမိန်းမကို စောင့်မျှော်နေ၏။ သူဌေးသူကြွယ်သည် ထိုမိန်းမကို တွေ့တော်မူသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။

“အို မိန်းမ၊ သင့်အား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ကြာမြင့်နေသနည်း။ သင့်အား အဘယ်အရာက ဤသို့ ပြုလုပ်သနည်း” ဟူ၍ မေးတော်မူ၏။

ထိုမိန်းမကား သူဌေးသူကြွယ်အား သူ၏ အဖြစ်ဆိုးကို ပြန်လည်၍ ပြောပြ၏။ သူမကား မြစ်ရေကြီးတွင် ပါသွား၍ သေဘေးမှ ကယ်တင်တော်မူပါရန် အော်ဟစ်၏။ သို့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကယ်တင်ရန် မရှိကြောင်းကိုလည်း ထည့်သွင်း၍ ပြော၏။

သူဌေးသူကြွယ်သည် ထိုမိန်းမ၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်သနားတော်မူ၏။ သူသည် ထိုမိန်းမအား “အို မိန်းမ၊ သင့်အား အကျွန်ုပ်ကား ကယ်တင်တော်မူမည်။ သင့်အား အကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်၍ အလုပ်အကိုင် ပေးမည်” ဟူ၍ ကမ်းလှမ်းတော်မူ၏။

ထိုမိန်းမကား သူဌေးသူကြွယ်၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူက “အို သူဌေးသူကြွယ်၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား မနက်ဖြန် မိုးလင်းလျှင် သေရတော့မည့်သူ ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အကျွန်ုပ်ကား အသက်ရှင်ခွင့် ရပါ၏” ဟူ၍ ဆို၏။

ထိုမိန်းမကား သူဌေးသူကြွယ်၏ အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ရင်းဖြင့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ချမ်းသာလာ၏။ သူကား အလွန်ကြိုးစား၍ အလုပ်လုပ်ကိုင်၏။ သူသည် သူဌေးသူကြွယ်၏ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ရရှိ၏။ မကြာမီပင် သူကား သူဌေးသူကြွယ်၏ သားနှင့် စုံဖက်၍ အိမ်ထောင်ပြု၏။ သူကား သားသမီးထွန်းကား၍ ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ရရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါ ထိုမိန်းမကား မိမိ၏ အိမ်တွင် ထိုင်နေစဉ်တွင် ဆင်မင်းကြီးအား အမှတ်ရ၏။ သူမကား ဆင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို မမေ့နိုင်။ သူမကား ဆင်မင်းကြီးအား ကျေးဇူးတင်ရန် အလို့ငှာ မဟာဝုန်တောကြီးသို့ သွား၏။ သူမကား ဆင်မင်းကြီးအား တွေ့တော်မူသောအခါ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးခိုက်၏။

“အို ဆင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ သင့်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကား အသက်ရှင်ခွင့် ရပါ၏။ သင့်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကား ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ရရှိပါ၏” ဟူ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးကား ထိုမိန်းမ၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သူသည် ထိုမိန်းမအား “အို မိန်းမ၊ သင်ကား မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်မှာ အကျွန်ုပ်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်၏။ သင်ကား ယခုအခါတွင် ကောင်းစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်ကား ကျေနပ်ပါ၏” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုမိန်းမကား ဆင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူမကား ဆင်မင်းကြီးအား ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို လက်ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်၏။ သို့သော် ဆင်မင်းကြီးကား ထိုပစ္စည်းများကို လက်ခံတော်မူရန် မေတ္တာရပ်ခံတော်မူ၏။ “အို မိန်းမ၊ အကျွန်ုပ်ကား ပစ္စည်းဥစ္စာကို မလိုလားပါ” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုမိန်းမကား ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ အံ့ဩ၏။ သူမကား ဆင်မင်းကြီး၏ အကျင့်သီလကို အလွန်တန်ဖိုးထား၏။ သူမကား ဆင်မင်းကြီးအား “အို ဆင်မင်းကြီး၊ သင့်အား အကျွန်ုပ်ကား အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရပါမည်နည်း” ဟူ၍ မေး၏။

ဆင်မင်းကြီးကား “အို မိန်းမ၊ သင်ကား မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ သင်ကား သင့်ဘဝတွင် ကောင်းစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြု၍ သီလနှင့်အညီ နေထိုင်ပါလော့။ ထိုအရာကပင် သင့်အား အကျွန်ုပ်အား ကျေးဇူးဆပ်ရာ ရောက်ပါ၏” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုမိန်းမကား ဆင်မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို ခံယူ၍ မိမိ၏ ဘဝသို့ ပြန်လည် သွား၏။ သူမကား ဆင်မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူမကား မိမိ၏ ဘဝတွင် သီလနှင့်အညီ နေထိုင်၍ သူတစ်ပါးတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်၏။

စတုတ္ထအကြိမ်

တစ်နေ့သောအခါတွင်ကား မဟာဝုန်တောကြီး၌ မီးလောင်၏။ မီးသည် အလွန်တောက်လောင်၍ တောကြီးတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့၏။ သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် မီးဘေးမှ ရှောင်တိမ်းရန် အလို့ငှာ ပြေးလွှားကြ၏။ သို့သော်လည်း မီးသည် အလွန်တောက်လောင်၍ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မလွတ်မြောက်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် မီးလောင်နေသည်ကို တွေ့တော်မူသောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ သူသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့အား ကယ်တင်ရန် အလို့ငှာ မီးလောင်နေသော တောထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို အကာအကွယ်ပြု၍ သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကို မိမိ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်စေ၏။

ဆင်မင်းကြီးသည် ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ မီးလောင်နေသော တောကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်တော်မူ၏။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို အကာအကွယ်ပြု၍ သူတို့အား မီးဘေးမှ ကယ်တင်တော်မူ၏။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အသုံးပြု၏။

ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် ဆင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူတို့သည် ဆင်မင်းကြီးအား “အို ဆင်မင်းကြီး၊ သင့်အား အကျွန်ုပ်တို့ကား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ သင့်ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့ကား အသက်ရှင်ခွင့် ရပါ၏” ဟူ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၏။

ဆင်မင်းကြီးကား ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ စိတ်တော်မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သူသည် ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့အား “အို သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၊ သင်တို့ကား မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်အား အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်မှာ အကျွန်ုပ်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်၏။ သင်တို့ကား ယခုအခါတွင် ကောင်းစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်ကား ကျေနပ်ပါ၏” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် ဆင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူတို့သည် ဆင်မင်းကြီးအား ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို လက်ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်၏။ သို့သော် ဆင်မင်းကြီးကား ထိုပစ္စည်းများကို လက်ခံတော်မူရန် မေတ္တာရပ်ခံတော်မူ၏။ “အို သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၊ အကျွန်ုပ်ကား ပစ္စည်းဥစ္စာကို မလိုလားပါ” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် ဆင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ အံ့ဩ၏။ သူတို့သည် ဆင်မင်းကြီး၏ အကျင့်သီလကို အလွန်တန်ဖိုးထား၏။ သူတို့သည် ဆင်မင်းကြီးအား “အို ဆင်မင်းကြီး၊ သင့်အား အကျွန်ုပ်တို့ကား အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရပါမည်နည်း” ဟူ၍ မေး၏။

ဆင်မင်းကြီးကား “အို သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၊ သင်တို့ကား မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ သင်တို့ကား သင့်ဘဝတွင် ကောင်းစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြု၍ သီလနှင့်အညီ နေထိုင်ပါလော့။ ထိုအရာကပင် သင့်အား အကျွန်ုပ်အား ကျေးဇူးဆပ်ရာ ရောက်ပါ၏” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် ဆင်မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို ခံယူ၍ မိမိတို့၏ ဘဝသို့ ပြန်လည် သွား၏။ သူတို့သည် ဆင်မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘဝတွင် သီလနှင့်အညီ နေထိုင်၍ သူတစ်ပါးတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်၏။

ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားပြီးနောက် “ထိုအခါက ဆင်မင်းကြီးသည်ကား ငါဘုရားဖြစ်၏။ ထိုအခါက လူသားသည်ကား သုဒတ္တမည်သော သူဌေးဖြစ်၏။ ထိုအခါက မိန်းမသည်ကား ယသောဓရာ မယ်တော် ဖြစ်၏။ ထိုအခါက သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည်ကား ငါ၏ သာဝက ဖြစ်ကြကုန်၏” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။

ကုသိုလ်အကျိုး

ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော ကရုဏာတရားနှင့် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်းတရားတို့ကို သိရှိရသည်။ ဆင်မင်းကြီးကား မိမိ၏ အသက်ကို စွန့်၍ သတ္တဝါတို့ကို ကယ်တင်တော်မူ၏။ ထိုသို့ ကရုဏာတရားနှင့် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်းတရားတို့ကို ကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဘဝအဆက်ဆက်တွင် ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။

ဘုရားရှင်၏ ဘာရမီ

ဤဇာတ်တော်တွင် ဘုရားရှင်သည် “မဟာကရုဏာဘရမီ”၊ “ဒါနဘရမီ” နှင့် “သီလဘရမီ”တို့ကို ဘဝအဆက်ဆက်မှ တိုင်အောင် ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။