
ရှေးအခါက ရေကန်ကြီးတစ်ခုအနီးတွင် မျောက်တစ်ကောင် နေထိုင်၏။ မျောက်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေ၏။ ရေကန်ထဲတွင် ဖားတစ်ကောင်လည်း နေထိုင်၏။ ဖားသည် မျောက်ကို အလွန်တောင်းပန်သော အသံဖြင့်၊ "အို မျောက်မင်း၊ သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေမိပါသည်။ သင်သည် မည်သို့ ဤမျှ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါသနည်း။" ဟု မေး၏။
မျောက်သည် ဖား၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ဖားကို ကြည့်၍၊ "အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်သီးများကို စားသောက်ပြီး ပင်လုံးကျွတ်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်ပတ်နေ၏။" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိရ၏။ သူသည် ရေကန်ထဲတွင် နေထိုင်ရပြီး အလွန်တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် မျောက်၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို တပ်မက်နေ၏။ ဖားသည် မျောက်အား ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်တောင်းပန်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ကျွန်ုပ်၏ ရေကန်အတွင်းမှ အံ့ဖွယ်ရာများကို ပြသလိုပါသည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ သတ္တိကို စုစည်း၏။ သူသည် ဖား၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သော်လည်း ယင်းသို့ မ przyj erklärt တ် ၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ရေမကူးတတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင်သာ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။" ဟု ဖြေ၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်၏။ သူသည် မျောက်၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မျောက်တိုင်းသည် ရေကူးတတ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ အတင်းအကြပ်ကို ခံရသောအခါ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "ကောင်းပြီ၊ အို ဖား။ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ မပါလာပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားမှသာ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါနိုင်မည်။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် မျောက်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ဖားသည် ရေထဲမှ ထွက်၍ မလှုပ်ရှားနိုင်ပါ။ မျောက်သည် ဖား၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို မသိရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတူတူ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို မခွဲထုတ်ပါ။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိ၏ ရေကန်ထဲသို့ ပြန်လည် ရေကူးသွားလေသည်။ မျောက်သည် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မိမိ၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်၏။
— In-Article Ad —
အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။
ပါရမီ: ဉာဏ်ပညာ
— Ad Space (728x90) —
126Ekanipātaဥဏှဝနဇာတ် ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ တပည့်သာဝက...
💡 ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအေးမြအောင်ထားခြင်းဖြင့် အများအကျိုးကိုပြုနိုင်ပါသည်။
106Ekanipātaအမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးသော မျောက်ဘဝရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုမ...
💡 အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းသည် အလွန်အမင်း အရေးကြီးကြောင်း၊ အမှန်တရားဘက်မှ ရပ်တည်ခြင်းသည် အန္တရာယ်များကြားမှပင် အောင်မြင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
385Chakkanipātaကဏ္ဍကဇာတ်တော် (Kaṇḍaka Jātaka) ရှေးက ပဝ အခါ ဘဂဝ တ ဘရား အရှင္ ဗာရာဏသီ န ...
💡 ပစ္စည်းဥစ္စာကို အလွန်စွဲလမ်းခြင်းသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ ပစ္စည်းဥစ္စာကို အလွန်တန်ဖိုးမထားသင့်။
179Dukanipātaသီဟရာဇာ ဇာတ်တော် (The Lion King Story)ရှေးအခါက ဗာရာဏသီမြို့တွင် သီဟရာဇာ မင်းကြီး အုပ်စိုးစံပျော်နေ၏။...
💡 တဏှာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် စိတ်၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရရှိစေ၏။
71Ekanipātaမဟာကုမ္ဘီရဇာတ် (၃)ရှေးရှေးအခါက မဂဒ၁တိုင်းတွင် မဟာကုမ္ဘီရမင်းကြီး အုပ်စိုးတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးသည် အလွ...
💡 အုပ်ချုပ်သူသည် ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်ရမည်။ အလှူပေးခြင်းသည် နောင်ဘဝ၌ အကျိုးများ၏။
99Ekanipātaအပင်၏အသီးရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်အနီးတွင် လွန်စွာလှပသော သစ်ပင်ပန်းမာလ်၊ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်က...
💡 သည်းခံခြင်းနှင့် ပညာပါရမီသည် အခက်အခဲကို ကျော်လွှားရန် အကောင်းဆုံး လက်နက်များ ဖြစ်သည်။
— Multiplex Ad —