နွားအဂတိဇာတ်

နွားအဂတိဇာတ်

ပရိသတ်အပေါင်းတို့၊ ရှေးအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုတော်မူစဉ်က ဖြစ်အင်ကမ္ဘာလွန်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ကမ္ဘာကျော် အဂတိလေးပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော နွားအဂတိဇာတ်ခေါ် အကြောင်းအရာကို စာပေအကွက်ကျကျဖြင့် တင်ဆက်ပါတော့မည်။ ထိုခေတ်အခါက ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်သော မင်းတရားကြီးသည် “အဂတိ” ဟု အမည်တွင်၏။ မင်းတရားကြီးကား ထီးနန်းစိုးရိမ်မကင်းသော မင်းတစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း အဂတိတရားကို မလိုက်နာ၊ မတရားသော အုပ်ချုပ်မှုများကို စိတ်ဝင်စားသူတစ်ပါး ဖြစ်၏။

ထိုမင်းတရားကြီး၏ ပြည်တော်တွင် နွားတစ်အုပ်ရှိရာ ထိုနွားအုပ်၏ အကြီးအကဲမှာ “သုက္ခ” ဟု အမည်ရသော အထီးနွားတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ သုက္ခကား အလွန်အင်အားကြီးမား၍ အခြားနွားများအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိ၏။ ၎င်း၏ ခေါင်းမာသော အကျင့်စရိုက်နှင့် မာန်မာနကြီးမားပုံကြောင့် အခြားနွားများက ၎င်းကို ကြောက်ရွံ့လန့်ဖျပ်နေကြကုန်၏။ သုက္ခ၏ အပြုအမူများသည် အလွန်အမင်း အဂတိလိုက်စားသည်ဟု ဆိုရလောက်အောင် မတရားမှုများ ထူပြော၏။

တစ်နေ့သော် မင်းတရားကြီး အဂတိသည် နွားအုပ်ကို လာရောက်စစ်ဆေး၏။ စစ်ဆေးရာတွင် အုပ်ချုပ်သူ နွားထိန်းသည် မင်းတရားကြီးကို အကျိုးအကြောင်းကို အလွန်အမင်း အဂတိလိုက်စား၍ တင်လျှောက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဤနွားအုပ်ကား အလွန်အင်အားကောင်းမောင်းမဲ၊ အကျိုးများသော နွားအုပ်ဖြစ်ပါ၏။ ဤနွားအုပ်၏ အကြီးအကဲကား သုက္ခတည်း။ သုက္ခကား အလွန်အင်အားကြီးမား၍ အခြားနွားများအပေါ် အုပ်ချုပ်နိုင်စွမ်းရှိ၏။ ဤနွားအုပ်မှထွက်သော နို့၊ နို့ထွက်ပစ္စည်းများသည်လည်း အလွန်အမင်း အရသာရှိလှပါ၏။” ဟု ဆို၏။

ဤသို့ နွားထိန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မင်းတရားကြီး အဂတိသည် မကျေနပ်။ “အမောင်နွားထိန်း၊ ငါကား နွားအုပ်၏ အကျိုးအကြောင်းကို တိကျမှန်ကန်စွာ သိလို၏။ သို့ဖြစ်၍ သုက္ခကို ယနေ့ပင် ငါ့ရှေ့သို့ ခေါ်လာခဲ့။ ငါကိုယ်တိုင် အကဲခတ်မည်။” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်၏။

နွားထိန်းသည် မင်းတရားကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ကြားရသောအခါ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်၏။ ၎င်းသည် မင်းတရားကြီးကို မဟုတ်မမှန် စကားများဖြင့် တင်လျှောက်ခဲ့သဖြင့် သုက္ခကို မင်းတရားကြီးရှေ့သို့ ခေါ်သွားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သို့သော်လည်း အမိန့်တော်ကို မနာခံ၍ မဖြစ်။ နွားထိန်းသည် သုက္ခကို ခေါ်ဆောင်ရန် နွားအုပ်ရှိရာသို့ သွား၏။

နွားအုပ်တွင် သုက္ခသည် အခြားနွားများအပေါ် အနိုင်ကျင့် မောက်မာနေ၏။ အခြားနွားများက သုက္ခကို မည်သို့မှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရဲကြကုန်။ သုက္ခကား အလွန်အင်အားကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်၏။ နွားထိန်းရောက်လာသောအခါ သုက္ခက “အမောင်နွားထိန်း၊ ဘာကိစ္စရှိသနည်း။ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပြုနေသည်ကား အဘယ်နည်း။” ဟု မာန်မာနကြီးစွာ မေး၏။

နွားထိန်းသည် သုက္ခကို ကြောက်သော်လည်း အမိန့်တော်ကို တင်လျှောက်ရ၏။ “အချင်းသုက္ခ၊ မင်းတရားကြီး အဂတိသည် ယနေ့ နွားအုပ်ကို လာရောက်စစ်ဆေး၏။ သင့်ကို ယနေ့ပင် မင်းတရားကြီးရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် အမိန့်တော်ချမှတ်တော်မူ၏။” ဟု ဆို၏။

သုက္ခသည် မင်းတရားကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ကြားရသောအခါ မည်သို့မျှ မကြောက်။ ၎င်း၏ မာန်မာနကြီးမားမှုက အထင်းသားပေါ်လာ၏။ “ဟားဟားဟား။ မင်းတရားကြီးက ဘာလုပ်နိုင်သနည်း။ ငါကား နွားအုပ်၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်၏။ ငါ့ကို မည်သူမှ အုပ်ချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိ။ ငါ့ကို မင်းတရားကြီးရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ရမည်ဆိုလျှင် သူသည် မိုက်မဲလှချေသည်။” ဟု ဝင့်ဝါးစွာ ပြော၏။

နွားထိန်းသည် သုက္ခ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ပို၍ပင် စိုးရိမ်မိ၏။ ၎င်း၏ အဂတိလိုက်စားမှုကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရခြင်းကို နောင်တရမိသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်၏။ နွားထိန်းသည် သုက္ခကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သုက္ခက မနာခံ။ အချင်းများကြရာ သုက္ခက နွားထိန်းကို တိုက်ခွဲမည်ပြုသဖြင့် နွားထိန်းမှာ ထွက်ပြေးရလေ၏။

နွားထိန်းသည် မင်းတရားကြီး အဂတိထံ ပြန်လည်လျှောက်တင်၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သုက္ခကား အလွန်အမင်း မာန်မာနကြီးမားလှပါ၏။ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို မနာခံရုံမက၊ မင်းကြီးကိုပင် စော်ကားပါ၏။ ၎င်းကား မင်းကြီးကို တိုက်ခွဲရန်ပင် ပြုလုပ်နေပါ၏။” ဟု ဆို၏။

မင်းတရားကြီး အဂတိသည် နွားထိန်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်၏။ “အမောင်နွားထိန်း၊ အဘယ်သို့သော အကုသိုလ်ကံများကြောင့် ငါ့ကို ဤသို့ စော်ကားရသနည်း။ ငါ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မည်သူမျှ မလွတ်မြောက်နိုင်။ ငါကိုယ်တိုင် သုက္ခကို သွားရောက် ဖမ်းဆီးမည်။” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်၏။

မင်းတရားကြီး အဂတိသည် စစ်သည်တော်အချို့နှင့် အတူ နွားအုပ်ရှိရာသို့ သွား၏။ နွားအုပ်သို့ ရောက်သောအခါ မင်းတရားကြီးသည် သုက္ခကို မြင်၏။ သုက္ခကား ယခင်ကထက်ပင် မာန်မာနကြီးမားစွာ အခြားနွားများကို ခြောက်လှန့်နေ၏။ မင်းတရားကြီး အဂတိသည် သုက္ခကို အနီးကပ်၍ “အချင်းသုက္ခ၊ ငါကား မင်းတရားကြီး အဂတိ ဖြစ်၏။ ငါ၏ အမိန့်တော်ကို မနာခံရဲသည်ကား အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ငါ့ကို စော်ကားရဲသည်ကား အဘယ်ကြောင့်နည်း။” ဟု မေး၏။

သုက္ခကား မည်သို့မျှ မကြောက်။ “ဟားဟားဟား။ မင်းတရားကြီးသည် မင်းတရားကြီးဖြစ်သော်လည်း ငါ့ကို မည်သို့မှ မလုပ်နိုင်။ ငါကား အလွန်အင်အားကြီးမားလှ၏။ သင့်ကိုပင် ငါ တိုက်ခွဲပစ်မည်။” ဟု အော်ဟစ်၏။

ထိုအခါ မင်းတရားကြီး အဂတိသည် လွန်စွာ ဒေါသအမျက်ထွက်၏။ ၎င်း၏ စစ်သည်တော်များကို အမိန့်ပေး၏။ “ဤသုက္ခကား အလွန်အမင်း မာန်မာနကြီးမား၍ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ မရောက်နိုင်။ ၎င်းကို ဖမ်းဆီးကွပ်မျက်ကြ။” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်၏။

စစ်သည်တော်များသည် သုက္ခကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြ၏။ သို့သော် သုက္ခကား အလွန်အင်အားကြီးမားသဖြင့် စစ်သည်တော်များက မည်သို့မျှ မဖမ်းဆီးနိုင်။ သုက္ခသည် စစ်သည်တော်များအား ပက်ခတ်၊ တိုက်ခွဲ၍ အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်စေ၏။ မင်းတရားကြီး အဂတိသည် ဤသို့ မြင်ရသောအခါ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်၏။

မင်းတရားကြီး အဂတိသည် ၎င်း၏ စစ်သည်တော်များအား အားမနာတော့။ ၎င်းကိုယ်တိုင် သုက္ခကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် သုက္ခကား အလွန်အင်အားကြီးမား၍ မင်းတရားကြီး အဂတိပင် မည်သို့မှ မနိုင်။ သုက္ခသည် မင်းတရားကြီး အဂတိကိုပင် ပက်ခတ်၊ တိုက်ခွဲ၍ လုံးဝ ဒုက္ခရောက်စေ၏။

ထိုအခါတွင်ပင် ဗောဓိသัตဝါသည် ယင်းနွားအုပ်၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဗောဓိသัตဝါသည် အလွန်အင်အားနည်းပါးသော်လည်း အလွန်အမင်း “အဂတိ” မလိုက်စားသော သူတစ်ပါး ဖြစ်၏။ ဗောဓိသัตဝါသည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ ၎င်းကား နွားအုပ်၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော်လည်း သုက္ခ၏ မာန်မာနကြီးမားမှုနှင့် အဂတိလိုက်စားမှုကြောင့် အခြားနွားများအား မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်ခဲ့။

ဗောဓိသัตဝါသည် သုက္ခကို အနီးကပ်၍ “အချင်းသုက္ခ၊ သင်ကား အလွန်အမင်း မာန်မာနကြီးမားလှချေ၏။ သင်၏ အဂတိလိုက်စားမှုကြောင့် အခြားနွားများအား မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်ခဲ့။ ယခုလည်း မင်းတရားကြီးကိုပင် အနိုင်ကျင့်နေ၏။ သင်ကား အလွန်အမင်း အကုသိုလ် ပြုနေပေ၏။” ဟု ဆို၏။

သုက္ခကား ဗောဓိသัตဝါ၏ စကားကို မည်သို့မျှ မခန့်။ “ငါကား မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်။ ငါကား အလွန်အင်အားကြီးမားလှ၏။ ငါ့ကို မည်သူမှ မတားဆီးနိုင်။” ဟု ပြန်လည် အော်ဟစ်၏။

ထိုအခါတွင်ပင် မင်းတရားကြီး အဂတိသည် သုက္ခ၏ မာန်မာနကြီးမားမှုနှင့် အဂတိလိုက်စားမှုကြောင့် မည်သို့မှ မနိုင်ကြောင်းကို နားလည်လေ၏။ ၎င်း၏ စစ်သည်တော်များလည်း မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်။ မင်းတရားကြီးသည် နွားထိန်းကို ခေါ်၏။ “အမောင်နွားထိန်း၊ သင်ကား အလွန်အမင်း အဂတိလိုက်စားသော သူတစ်ပါးဖြစ်၏။ သင်၏ အဂတိလိုက်စားမှုကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ယနေ့မှစ၍ သင်ကား ငါ၏ ပြည်တော်မှ ထွက်ခွာသွားရမည်။” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်၏။

နွားထိန်းသည် မင်းတရားကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ကြားရသောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေး၏။ ၎င်း၏ အဂတိလိုက်စားမှုကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်သို့ ရောက်ရခြင်းကို နောင်တရမိသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်၏။ နွားထိန်းသည် မင်းတရားကြီး၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ပြည်တော်မှ ထွက်ခွာသွားရလေ၏။

မင်းတရားကြီး အဂတိသည် သုက္ခကို မည်သို့မှ မနိုင်ကြောင်းကို နားလည်သောအခါ ၎င်း၏ စစ်သည်တော်များကို ခေါ်၏။ “ဤသုက္ခကား အလွန်အမင်း မာန်မာနကြီးမား၍ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ မရောက်နိုင်။ ၎င်းကို အခြားဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့ကြ။” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်၏။

စစ်သည်တော်များသည် သုက္ခကို အခြားဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့ကြ၏။ ထိုအခါမှသာ နွားအုပ်သည် ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်နိုင်၏။ ဗောဓိသัตဝါသည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်သက်သာရာရ၏။ ၎င်းကား နွားအုပ်၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သော်လည်း “အဂတိ” မလိုက်စားသော သူတစ်ပါး ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းတရားကြီး အဂတိသည် “အဂတိ” တရားကို မလိုက်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် “အဂတိ” တရားကို လိုက်စားလျှင် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်ကို ကိုယ်တွေ့ကြုံရလေ၏။ ဗောဓိသัตဝါကား နွားအုပ်ကို အလွန်အမင်း ကျင့်ဝတ်သိက္ခာနှင့် အညီ အုပ်ချုပ်၏။ အခြားနွားများအား မည်သို့မျှ မနှိပ်စက်၊ မညှင်းဆဲဘဲ သနားကြင်နာတတ်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်၏။

ဤသို့လျှင် နွားအဂတိဇာတ်သည် အဂတိတရား၏ အကျိုးဆက်များနှင့် “အဂတိ” မလိုက်စားခြင်း၏ ကောင်းကျိုးများကို ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လွင်စေခဲ့၏။ အဂတိသည် မည်သည့် အုပ်ချုပ်ရေး၊ မည်သည့် အဖွဲ့အစည်း၊ မည်သည့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင်မဆို အလွန်အမင်း ဆိုးဝါးသော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်းကို ဤဇာတ်တော်က သက်သေထူ၏။

အဆုံးအမ

“အဂတိတရားသည် မည်သည့်အခါမျှ မကောင်းကျိုးကိုသာ ပေးစွမ်း၏။ အဂတိကို ရှောင်ကြဉ်၍ “သစ္စာ” တရားကို စောင့်ရှောက်မှသာလျှင် အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းမည်။”

ဘုရားလောင်းကျင့်တော်မူသော ပါရမီ

“သည်းခံခြင်း ပါရမီ”