ဆင်နှင့် ယုန် (The Elephant and the Hare)

ဆင်နှင့် ယုန်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ သာဝကအပေါင်းတို့အား ပရိသတ်အလယ်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ အရှင်အာနန္ဒာသည် ဘုရားရှင်အား မေးလျှောက်၏။ "ဘုန်းတော်အရှင်မြတ်စွာဘုရား၊ အရှင်ဘုရားသည် ယခင်ဘဝ၌ လူ့ဘဝအမျိုးမျိုး၊ နတ်ဘဝအမျိုးမျိုးတို့ကို ခံစားတော်မူခဲ့ဖူးကြောင်းကို ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဟောကြားတော်မူလေ့ရှိပါသည်။ သို့ရာတွင် ထိုထိုဘဝတို့၌ အရှင်ဘုရားတို့၏ ကရုဏာတော်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူပုံ၊ အလှူဒါနပြုတော်မူပုံတို့ကို ပိုမိုသိရှိလိုပါသည် ဘုရား။"

ဘုရားရှင်သည် အရှင်အာနန္ဒာ၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ သာဝကအပေါင်းတို့အား မိန့်တော်မူ၏။ "အာနန္ဒာ၊ ငါဘုရားသည် ယခင်ဘဝ၌ အလှူဒါနအကျင့်ကို ကျင့်တော်မူခဲ့ဖူးသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီ။ ယခုအခါ ငါဘုရားသည် သတ္တဝါတို့အား ကျင့်ဝတ်တရားကို ဟောကြားနိုင်ရန် အတွက်၊ ငါဘုရား၏ အတိတ်ဘဝတစ်ခုကို ပြောပြအံ့။ ထိုဘဝ၌ ငါဘုရားသည် ဆင်မင်းအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။"

ရှေးခေတ် ရှေးအခါက

ထိုအခါ ကာလရှည်ကြာလှစွာသော ကာလ၊ ကမ္ဘာတစ်ခေတ် ကျင်လည်နေသော ကာလ၌၊ ဟိမဝန္တာတောကြီးအလယ်၌ မဟာမေရုတောင်ထိပ်ကဲ့သို့ မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ရှိ၏။ ထိုတောင်ကြီး၏ အနီးအပါး၌ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက် ရှိ၏။ ထိုတောင်ထိပ်၏ အောက်ဘက်တွင် မဟာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိ၏။ ထိုရေကန်ကြီး၏ ရေသည် စိန်၊ ပတ္တမြား၊ နီလာ၊ စိမ်း စသော ကျောက်သလင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ရေအလင်းရောင်သည် ထိန်ထိန်ထနေ၏။ ထိုရေကန်ကြီး၏ အနီးအပါး၌ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ပင်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်၊ အသီးအပွင့်တို့သည် အထူးပင် ကြွယ်ဝစွာ ပေါက်ရောက်လျက် ရှိ၏။

ထိုနေရာ၌ အလွန်ကြီးမားသော ဆင်မင်းတစ်ကောင် ရှိ၏။ ထိုဆင်မင်းသည် အလွန်အဆင်းလှပ၏။ ကိုယ်လုံးတုတ်ခိုင်လျက်၊ အရှည်တန်ခိုးကြီးမား၏။ နဖူးထက်၌ မဟာပတ္တမြားတစ်လုံး တင့်တယ်စွာ ကိန်းအောင်းလျက် ရှိ၏။ ထိုဆင်မင်းသည် ဘုရားရှင်၏ ရှေးဘဝဖြစ်၏။ ထိုဆင်မင်းသည် အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ထားတတ်၏။ အလှူဒါနကို အလွန်နှစ်သက်၏။ မိမိတွင် ရှိသမျှသော အသီးအပွင့်တို့ကိုလည်း အမြဲတမ်း အလှူပေးလေ့ရှိ၏။

ထိုအချိန်၌ ယုန်တစ်ကောင် ရှိ၏။ ထိုယုန်သည် အလွန်သေးငယ်၏။ အသားအရေဖြူဖွေးလျက်၊ နားရွက်ရှည်တိုတို၊ မျက်လုံးနီနီ၊ အလွန်ကြင်နာတတ်၏။ ထိုယုန်သည် အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ထားတတ်၏။ အလှူဒါနကို အလွန်နှစ်သက်၏။

တစ်နေ့သ၌ ထိုယုန်သည် ဟိမဝန္တာတောကြီးကို လှည့်လည်လျက် ရှိ၏။ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုအခါ ထိုယုန်သည် တောင်ထိပ်၌ နေထိုင်သော ဆင်မင်းကို မြင်၏။ ထိုဆင်မင်း၏ အနီးအပါး၌ မရေမတွက်နိုင်သော အသီးအပွင့်တို့သည် ပေါက်ရောက်လျက် ရှိ၏။ ထိုယုန်သည် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရောက်ရှိလာသောကြောင့်၊ ဆင်မင်းထံသို့ သွား၏။

"အရှင်ဆင်မင်း၊ အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရောက်ရှိလာပါ၏။ အကျွန်ုပ်အား အသီးအပွင့် တစ်ခုခုကို ပေးသနားတော်မူပါဘုရား။"

ထိုဆင်မင်းသည် ယုန်ကလေး၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ထားတော်မူ၏။ ထိုဆင်မင်းသည် မိမိထံသို့ လာသော ယုန်ကလေးအား အသီးအပွင့်တို့ကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ထိုယုန်ကလေးသည် အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်ပြီးလျှင်၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရောက်ရှိလာသောကြောင့်၊ ဆင်မင်းအား ကန်တော့ပြီးလျှင် ထွက်ခွာသွား၏။

ထိုအခါ ဆင်မင်းသည် ထိုယုန်ကလေးအား မြင်တော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ထားတော်မူ၏။ ထိုဆင်မင်းသည် ယုန်ကလေးအား မိန့်တော်မူ၏။

"အမောင်ယုန်၊ မင်းမှာ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရောက်ရှိလာသည်ကို ငါမြင်၏။ မင်းမှာ အစာအဟာရ မရှိ၊ ရေမရှိ၊ အမိုးအကာ မရှိ၊ အဝတ်အထည် မရှိ၊ အားလုံး ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံနေရသည်ကို ငါမြင်၏။ ငါသည် မင်းအား အကူအညီ ပေးမည်။ မင်းသည် ငါ့ထံသို့ လာခဲ့ပါ။ ငါ့ထံ၌ အသီးအပွင့် အများအပြား ရှိ၏။ မင်းသည် အားလုံး စားသောက်နိုင်၏။"

ထိုယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်း၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ ထိုယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်းထံသို့ သွား၏။ ထိုဆင်မင်းသည် ယုန်ကလေးအား အသီးအပွင့်တို့ကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ထိုယုန်ကလေးသည် အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်ပြီးလျှင်၊ ဆင်မင်းအား ကန်တော့ပြီးလျှင် ထွက်ခွာသွား၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ဆင်မင်းနှင့် ယုန်ကလေးသည် အလွန်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ကြ၏။ ဆင်မင်းသည် ယုန်ကလေးအား အသီးအပွင့်တို့ကို အမြဲတမ်း ပေးသနားတော်မူ၏။ ယုန်ကလေးသည်လည်း ဆင်မင်းအား အလွန်လေးစား၏။

မိုးခေါင်ရေရှားကာလ

တစ်နေ့သ၌ ဟိမဝန္တာတောကြီး၌ မိုးခေါင်ရေရှားလာ၏။ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့သည် ခြောက်သွေ့ကုန်၏။ အသီးအပွင့်တို့သည် အလွန်နည်းပါးကုန်၏။ ထိုအခါ ဆင်မင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ဖြစ်၏။ အသီးအပွင့်တို့သည် အလွန်နည်းပါးကုန်၏။

ထိုအခါ ယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်းထံသို့ သွား၏။ ဆင်မင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်၏။

"အရှင်ဆင်မင်း၊ အကျွန်ုပ်အား အသီးအပွင့် တစ်ခုခုကို ပေးသနားတော်မူပါဘုရား။"

ထိုဆင်မင်းသည် ယုန်ကလေး၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော်မူ၏။

"အမောင်ယုန်၊ ယခုအခါ မိုးခေါင်ရေရှားသဖြင့် အသီးအပွင့်တို့သည် အလွန်နည်းပါးကုန်၏။ ငါ့ထံ၌လည်း အသီးအပွင့် မရှိကုန်။ မင်းအား ပေးသနားရန် မရှိကုန်။"

ထိုယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်း၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်ဝမ်းနည်း ပူဆွေးတော်မူ၏။

"အရှင်ဆင်မင်း၊ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆာလောင် မွတ်သိပ်လျက် ရှိ၏။ အကျွန်ုပ်အား အသီးအပွင့် တစ်ခုခုကို ပေးသနားတော်မူပါဘုရား။"

ထိုဆင်မင်းသည် ယုန်ကလေး၏ အသနားခံသံကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော်မူ၏။

"အမောင်ယုန်၊ ငါ့ထံ၌လည်း အသီးအပွင့် မရှိကုန်။ ငါ့ထံ၌လည်း အစာအဟာရ မရှိကုန်။ ငါသည် မင်းအား ပေးသနားရန် မရှိကုန်။"

ထိုအခါ ယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်းအား အလွန်တောင်းပန်၏။

"အရှင်ဆင်မင်း၊ အကျွန်ုပ်အား အသီးအပွင့် တစ်ခုခုကို ပေးသနားတော်မူပါဘုရား။ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆာလောင် မွတ်သိပ်လျက် ရှိ၏။"

ထိုဆင်မင်းသည် ယုန်ကလေး၏ အသနားခံသံကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုဆင်မင်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်တော်မူ၏။

"အမောင်ယုန်၊ ငါ့ထံ၌ အသီးအပွင့် မရှိကုန်။ ငါ့ထံ၌လည်း အစာအဟာရ မရှိကုန်။ သို့သော် ငါ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်ကြီးမား၏။ ငါ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မင်းအား ပေးသနားမည်။ မင်းသည် ငါ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို စားသောက်ပြီးလျှင်၊ အသက်ကို ဆက်လက်၍ တည်တံ့စေ။"

ထိုဆင်မင်းသည် မိမိ၏ အလွန်ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ယုန်ကလေးအား ပေးသနားတော်မူ၏။ ထိုယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်း၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။

ထိုယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို စားသောက်ပြီးလျှင်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ ထိုယုန်ကလေးသည် ဆင်မင်းအား ကန်တော့ပြီးလျှင် ထွက်ခွာသွား၏။

ဘုရားရှင်၏ တရားဒေသနာ

ဘုရားရှင်သည် သာဝကအပေါင်းတို့အား မိန့်တော်မူ၏။ "အာနန္ဒာ၊ ထိုအခါ၌ ငါဘုရားသည် ဆင်မင်းအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။ ငါဘုရားသည် ယုန်ကလေးအား မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ငါဘုရားသည် အလှူဒါနအကျင့်ကို ကျင့်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ငါဘုရားသည် ပရိသတ်အလယ်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။"

ဘုရားရှင်သည် သာဝကအပေါင်းတို့အား ဆက်လက်၍ မိန့်တော်မူ၏။ "အာနန္ဒာ၊ အလှူဒါနသည် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးကို ပေး၏။ အလှူဒါနသည် လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝ၊ နိဗ္ဗာန်သို့ လမ်းခင်းပေး၏။ ငါဘုရားသည် ယခုအခါ၌ ဘုရားဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအကြောင်းမှာ ငါဘုရားသည် အတိတ်ဘဝ၌ အလှူဒါနအကျင့်ကို ကျင့်တော်မူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။"

ဘုရားရှင်သည် သာဝကအပေါင်းတို့အား အဆုံးအမပေးတော်မူ၏။ "အလှူဒါနကို ကျင့်ကြကုန်လော့။ အလှူဒါနသည် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးကို ပေး၏။ အလှူဒါနသည် သင့်အား ကောင်းသော ဘဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးလတ္တံ့။"

ကုသိုလ်အကျိုး

ထိုအခါ သာဝကအပေါင်းတို့သည် ဘုရားရှင်၏ တရားဒေသနာကို ကြားနာတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ ထိုသာဝကအပေါင်းတို့သည် ဘုရားရှင်အား ကြည်ညိုလေးစားစွာ ရှိခိုးကြ၏။ ထိုသာဝကအပေါင်းတို့သည် ဘုရားရှင်၏ တရားဒေသနာကို အမှတ်ရလျက်၊ အလှူဒါနအကျင့်ကို ကျင့်ကြကုန်၏။

နိဂုံး

အလှူဒါနသည် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးကို ပေး၏။ အလှူဒါနသည် လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝ၊ နိဗ္ဗာန်သို့ လမ်းခင်းပေး၏။

ဘုရားရှင်၏ ပါရမီတော်

ဒါနပါရမီ (Dana Paramita)