
ရှေးအခါက နွားတစ်ကောင်သည် အလွန်အေးချမ်းစွာ မြက်စားနေ၏။ ၎င်း၏ အဖြူရောင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်များနှင့် လှပစွာ ကွဲပြားနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် မျောက်တစ်ကောင်သည် အနီးအနားတွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေ၏။
မျောက်သည် နွားကို မြင်သောအခါ အလွန်တောင်းပန်သော အသံဖြင့်၊ "အို နွားမင်း၊ သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေမိပါသည်။ သင်သည် မည်သို့ ဤမျှ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ပါသနည်း။" ဟု မေး၏။
နွားသည် မျောက်၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် မျောက်ကို ကြည့်၍၊ "အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အလုပ်ကို လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြက်များကို စားသောက်ပြီး အနားယူနေ၏။" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိရ၏။ သူသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အလုပ်ကို ရှာဖွေနေရသည်။ သူသည် နွား၏ အေးချမ်းမှုကို တပ်မက်နေ၏။ မျောက်သည် နွားအား ပြော၏။ "အို နွားမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်တောင်းပန်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ကျွန်ုပ်၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို ပြသလိုပါသည်။" ဟု ဆို၏။
နွားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ သတ္တိကို စုစည်း၏။ သူသည် မျောက်၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သော်လည်း ယင်းသို့ မ przyj erklärt တ် ၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နှေးကွေးလှပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်နှင့် အတူ လိုက်ပါနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။" ဟု ဖြေ၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်၏။ သူသည် နွား၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် နွားကို ပြော၏။ "အို နွားမင်း၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။" ဟု ဆို၏။
နွားသည် မျောက်၏ အတင်းအကြပ်ကို ခံရသောအခါ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "ကောင်းပြီ၊ အို မျောက်။ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြက်ခင်းပေါ်မှ မပါလာပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားမှသာ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါနိုင်မည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် နွား၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် မြက်ခင်းပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် မျောက်သည် နွား၏ နှလုံးကို မတွေ့။ နွားသည် မျောက်၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို မသိရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတူတူ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို မခွဲထုတ်ပါ။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် နွား၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်လည် သွားလေသည်။ နွားသည် မိမိ၏ အေးချမ်းမှုကို ဆက်လက် ခံစားရင်း မိမိ၏ မြက်ခင်းပေါ်တွင် နေထိုင်၏။
— In-Article Ad —
အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။
ပါရမီ: ဉာဏ်ပညာ
— Ad Space (728x90) —
292Tikanipātaကုက္ကုရဇာတ် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ် ကောသလမင်းကြီး...
💡 အခြားသူများ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ အလွန်အကျယ် အသံပေးခြင်းသည် အန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သည်။
113Ekanipātaကုလားအုတ်နှင့် မြေခွေးရှေးအခါက သဲကန္တာရကြီးတစ်ခုတွင် ကုလားအုတ်တစ်ကောင် အလွန်ပင်ပန်းစွာ ခရီးသွားနေ၏။ ...
💡 မယုံကြည်ရသော သူများထံမှ ကူညီမှုကို မယူသင့်ပါ။ မဟုတ်ပါက လှည့်စားခံရနိုင်ပါသည်။
268Tikanipātaဗြာဟ္မဏအဖြစ် ဘုရားအလောင်းတော် အသျှင်ဘုရား၊ ကမ္ဘာလည်ပတ်ကာလ အရှည်ကြီးအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပ...
💡 သီလသည် မီးကဲ့သို့သော အန္တရာယ်တို့မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ကြောင်း။
27Ekanipātaကြောင်မင်းနှင့် ပညာရှိမြေခွေး ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ပဒေသရာဇ်မင်းမျိုးဖြစ်တော်မ...
💡 မိမိ၏ နန်းတော်ကြီးကို အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်တော်မူသောအခါ တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ရမည်။ မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ တို့ဖြင့် စောင့်ရှောက်ရမည်။ မိမိ၏ နန်းတော်ကြီး၏ အကြောင်းကို စိုးရိမ်သောအခါ မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ပြုပြင်ပေးရမည်။ သူတို့အား ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းရမည်။
212Dukanipātaကုက္ကုရ (Kukkura) ဇာတ်တော် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူ...
💡 အတ္တ၊ မာန၊ အမုန်းတရားသည် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ဟန့်တားသည်။
219Dukanipātaကုမ္ဘိလ (Kumbhila Jataka)ရှေးသောအခါက သာဝတ္ထိပြည်၌ ဘုရင်တစ်ပါး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုဘုရင်တွင် သမီးတော်...
💡 တိရစ္ဆာန်အကျင့်များသည် စိတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။ မိမိ၏ စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက အမှားများ ကျူးလွန်တတ်သည်။
— Multiplex Ad —