အင်္ဂုတ္တရဇာတ်တော်

သာသနာတော်နှစ်ပေါင်းများစွာ မက္ခေလာတိုင်း မဂဓတိုင်း မင်းနေပြည်တော် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ကြီးတွင် ဖြစ်ပေ၏။ ထိုမဂဓတိုင်းသည် သမယတုန်းက အလွန်စည်ကား၍ လူဦးရေ ပေါများ၏။ ဥစ္စာဓန ပစ္စည်းလေးပါးတို့လည်း ပြည့်စုံကြွယ်ဝ၏။ ထိုသို့သော အထူးထူး ပြည့်စုံသော မဂဓတိုင်းတွင် အင်္ဂုတ္တရ အမည်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိ၏။ သူသည် ဥစ္စာပစ္စည်း အနန္တ ကုန်လွန်အောင် မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝသော သူဌေးကြီး၏ သားဖြစ်၏။ သို့သော် အင်္ဂုတ္တရကား မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မကျေနပ်၊ ရလိုစိတ် အလွန်ကြီးမား၏။ မိမိမှာ ရှိသည်ထက် ပို၍ လိုချင်တပ်မက်တတ်၏။ တစ်နေ့သ၌ အင်္ဂုတ္တရသည် ဈေးသို့ လည်ပတ်ရင်း လျှောက်သွားနေ၏။ ထိုအခါ ကုန်သည်ကြီးများ ကုန်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို သယ်ယူ ပို့ဆောင်နေသည်ကို မြင်လေ၏။ ပိုးထည်ကောင်းများ၊ လှပသော အဝတ်အစားများ၊ အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာများ စသည်တို့ကို တွေ့မြင်ရ၏။ ထိုအခါ အင်္ဂုတ္တရသည် စိတ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့ ကြံစည်၏။ "ငါကား သူဌေးသားဖြစ်လျက်နှင့် ဤမျှလောက်သာ ဥစ္စာရှိသည်ကို အံ့ဩ၏။ ဤကုန်သည်များကား ငါ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ချမ်းသာကြပေသည်" ဟု တွေး၏။ ထိုနေ့မှစ၍ အင်္ဂုတ္တရသည် ပို၍ ပို၍ လောဘကြီးလာ၏။ သူသည် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်၊ အချိန်ကုန်ခံ၍ ဥစ္စာရှာရန် မကြိုးစား။ တစ်နေ့လုံး ဤသို့ ဤကား တွေးတောဆင်ခြင်လျက်သာ နေ၏။ သူ၏ ဥစ္စာများကား တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခန်းသွားလေ၏။ အဆုံး၌ သူသည် ဆင်းရဲမွဲတေ၍ သွားလေ၏။ ထိုအခါမှ အင်္ဂုတ္တရသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်လေ၏။ သူသည် ဥစ္စာကို မကျေနပ်၍ ပို၍ လိုချင်တပ်မက်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် မိမိမှာ ရှိသည်ထက်ပင် ဆုံးရှုံးရတော့၏။ သူသည် နောင်တရ၍ သီလ, သမာဓိ, ပညာတို့ကို ကျင့်သုံး၍ ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လေ၏။ အင်္ဂုတ္တရသည် ဘုရားရှင်ထံ ချဉ်းကပ်၍ မိမိ၏ အဖြစ်အပျက်ကို လျှောက်ထား၏။ ဘုရားရှင်သည် အင်္ဂုတ္တရ၏ အဖြစ်ကို ကြားတော်မူ၍ အောက်ပါအတိုင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ "အင်္ဂုတ္တရ၊ မကျေနပ်ခြင်းသည် မကောင်းပေ။ မကျေနပ်ခြင်းကြောင့် မိမိမှာ ရှိသည်ထက်ပင် ဆုံးရှုံးရတတ်၏။ သို့ဖြစ်၍ မိမိမှာ ရှိသည်ကို ကျေနပ်၍ သီလ, သမာဓိ, ပညာတို့ကို ကျင့်သုံး၍ ဘဝကို တည်တံ့စေရမည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤသို့ ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာကြားပြီးနောက် အင်္ဂုတ္တရသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၍ ဘုရားရှင်ကို ရှိခိုးပြီး မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လေ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ အင်္ဂုတ္တရသည် လောဘ, ဒေါသ, မောဟ တို့မှ ကင်းလွတ်၍ သီလ, သမာဓိ, ပညာတို့ကို ကျင့်သုံးလျက် သေသည်အထိ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်လေ၏။