ကြက်မင်းနှင့်မြေခွေး (The Peacock King and the Fox)

ကြက်မင်းနှင့်မြေခွေး

ရှေးရှေးတုန်းက နန်းတော်အနီး၌ အလွန်လှပသော ဥဒေါင်းအုပ်ကြီးတစ်အုပ် နေထိုင်၏။ ထိုဥဒေါင်းအုပ်တွင် ကြက်မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ သူ၏အမည်ကား နန္ဒမဟုတ်၊ သေနကမဟုတ်၊ ကောဏ္ဍညမဟုတ်၊ ဒေဝမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြ။ သို့သော် ထိုကြက်မင်းကား အလွန်အသက်ရှည်လှပြီး ဥာဏ်ပညာထက်မြက်လှသည်။ သူ၏အတောင်ပံများမှာ ရောင်စုံများဖြင့် ဝင်းလက်နေ၏။ သူ၏အဆင်းကား ရွှေရောင်၊ စိန်ရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူသည် အလွန်ဂုဏ်ယူတတ်ပြီး အလွန်လှပသော မိမိ၏ အတောင်ပံများကို အမြဲတစေ ပြသလေ့ရှိ၏။

ထိုနန်းတော်အနီး၌ မြေခွေးတစ်ကောင် နေထိုင်၏။ သူ၏အမည်ကား သေနကမဟုတ်၊ ဒေဝမဟုတ်၊ နန္ဒမဟုတ်၊ ပေနမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ မမှတ်မိကြ။ သူသည် အလွန်ယုတ်မာလှပြီး လှည့်စားတတ်၏။ သူသည် အမြဲတစေ အစာကို ရှာဖွေလျက် တောအုပ်ကြီး၌ လှည့်လည်နေ၏။ သူသည် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်တတ်ပြီး အမြဲတစေ အမဲလိုက်လေ့ရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါတွင် ကြက်မင်းသည် မိမိ၏ ဥဒေါင်းအုပ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ နန်းတော်အနီးရှိ လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုတွင် ကခုန်ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူ၏အလွန်လှပသော အတောင်ပံများကို ဖြန့်ခင်း၍ လှပစွာ ကခုန်၏။ မြေခွေးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ အလွန်တပ်မက်စိတ် ဝင်စား၏။ “ဟာ... ဟိုမှာ ကြက်မင်း၊ အလွန်လှပသော အတောင်ပံများ ရှိနေသည်။ ငါ ဒါကို ဖမ်းဆီး၍ နန်းတော်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပါက ငါ့ကို ဆုလာဒ်များစွာ ပေးမည်။” ဟု တွေး၏။

မြေခွေးသည် ကြက်မင်းအား ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစား၏။ သူသည် မိမိ၏ ခြေသံများကို တတ်နိုင်သမျှ တိတ်ဆိတ်အောင် ပြုလုပ်၏။ သို့သော် ကြက်မင်းကား အလွန်သတိရှိလှသည်။ သူသည် အန္တရာယ်ရှိကြောင်းကို ခံစားမိ၏။ မြေခွေးသည် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ ဥဒေါင်းအုပ်ကို ခေါ်၏။ “အုပ်သူ၊ အုပ်သားတို့၊ အန္တရာယ်ရှိနေပြီ။ ငါ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြ။ မြန်မြန်!” ဟု အော်၏။

ဥဒေါင်းအုပ်သည် ခေါင်းဆောင်၏ အသံကို ကြားရသောအခါ လန့်ဖျန့်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အုပ်လိုက် အုံလိုက် ခေါင်းဆောင်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။ မြေခွေးသည် ကြက်မင်းအား ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစား၏။ သူသည် မိမိ၏ အမြီးကို အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် ရမ်းခတ်၏။ သို့သော် ကြက်မင်းသည် မိမိ၏ လှပသော အတောင်ပံများကို ဖြန့်ခင်း၍ အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် ပျံသန်းသွား၏။ မြေခွေး၏ လက်သည် ကြက်မင်း၏ အတောင်ပံ၏ အစွန်ဆုံး အမွေးများကိုသာ ထိမိလိုက်၏။

မြေခွေးသည် မိမိ၏ လက်လွတ်အရေးနီးကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်၏။ “ဟာ... ငါ့ကို လွတ်သွားပြန်ပြီ။ ငါ မင်းကို မလွှတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို လိုက်ဖမ်းမယ်။” ဟု ကြိမ်းမောင်း၏။ သူသည် ကြက်မင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လမ်းအတိုင်း လိုက်သွား၏။ သို့သော် သူသည် သတိမရှိခဲ့။ နန်းတော်၏ ရှေ့တံခါးအနီး၌ ချထားသော အလွန်ကြီးမားသော ပင်လယ်ရေအိုးကြီးတစ်လုံးကို သူ မတွေ့လိုက်ရ။ မြေခွေးသည် ထိုရေအိုးကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

ပင်လယ်ရေအိုးကြီးထဲမှ ရေသည် အလွန်အေးခဲနေ၏။ မြေခွေးသည် အလွန်အေးစက်စွာဖြင့် တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် အလွန်နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်၏။ “ကယ်ပါဦး! ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား။ ငါ အအေးပတ်၍ သေတော့မယ်။” ဟု အော်၏။ သူ၏အော်သံသည် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကြက်မင်းသည် လုံခြုံရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ မိမိ၏ အုပ်ကို စုစည်းနေ၏။ သူသည် အသံကို ကြားရသောအခါ ရပ်တန့်သွား၏။ သူသည် သတိရှိလှသည်။ “ဟာ... ဒါ ဘာအသံလဲ။ ဘယ်သူမှ အကူအညီ တောင်းနေသလိုပဲ” ဟု တွေး၏။ သူသည် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိကြောင်း သေချာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ အသံလာရာသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်၏။

ထိုအခါ သူသည် မြေခွေးအား ပင်လယ်ရေအိုးကြီးထဲတွင် မှောက်လျက်လဲနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ မြေခွေး၏ မျက်နှာမှာ အအေး၊ နာကျင်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ရောယှက်နေ၏။ ကြက်မင်းသည် သူ၏ အခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်သနားကရုဏာ ဖြစ်လာ၏။ သူသည် မြေခွေးကို ကောင်းစွာသိ၏။ သူသည် အမြဲတစေ သားကောင်များကို လှည့်စားလေ့ရှိသူ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကြက်မင်းသည် မိမိ၏ ကရုဏာစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့။

သူသည် မြေခွေးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်၍ “အရှင် မြေခွေး၊ သင် မည်သို့ ဖြစ်ရသနည်း။ ဘာကြောင့် ဤရေအိုးကြီးထဲသို့ ကျရသနည်း” ဟု မေး၏။ မြေခွေးသည် ကြက်မင်းကို မြင်ရသောအခါ ပို၍ ကြောက်ရွံ့သွား၏။ “အ! အသင် ကြက်မင်းကြီး! ကျွန်ုပ်ကို မသတ်ပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ” ဟု တောင်းပန်၏။ ကြက်မင်းသည် ပြုံး၍ “အရှင် မြေခွေး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို မသတ်ပါ။ သို့သော် သင်သည် အမြဲတစေ ငါတို့အပေါ် ယုတ်မာခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ယနေ့ သင့်ကို အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်ရမည်နည်း” ဟု ပြန်မေး၏။

မြေခွေးသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။ “အရှင် ကြက်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်မှားပါပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ယုတ်မာသောသူ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါက ကျွန်ုပ်သည် အသက်ထက်ဆုံး သင်တို့အပေါ် မည်သည့်အခါမှ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မကျင့်ပါ” ဟု ကတိပြု၏။ ကြက်မင်းသည် မြေခွေး၏ မျက်ရည်စက်နှင့် ကတိစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ကရုဏာသက်၏။

“ကောင်းပြီ၊ အရှင် မြေခွေး။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကယ်တင်ပါမည်။ သို့သော် သင့်ကတိကို မမေ့ပါနှင့်” ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် ကြက်မင်းသည် မိမိ၏ ဥဒေါင်းအုပ်ကို ခေါ်၍ လာခဲ့၏။ ဥဒေါင်းအုပ်သည် မိမိတို့၏ ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်အတိုင်း မြေခွေးအား ရေအိုးကြီးထဲမှ ထုတ်ယူရန် ကူညီကြ၏။ ဥဒေါင်းများ၏ ခွန်အားဖြင့် မြေခွေးအား အလွယ်တကူ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့၏။ မြေခွေးသည် လွတ်မြောက်သွားသောအခါ ကြက်မင်းအား ဦးခိုက်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြော၏။

“အရှင် ကြက်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်တို့အား အမြဲတစေ ကျေးဇူးတင်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကတိအတိုင်း အသက်ထက်ဆုံး မည်သည့်အခါမှ သားကောင်များကို မထိခိုက်စေပါ။” ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် မြေခွေးသည် မိမိ၏ ရွာသို့ ပြန်သွား၏။ ထိုနေ့မှစ၍ ထိုမြေခွေးသည် အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ရှိသောသူ ဖြစ်လာ၏။ သူသည် မိမိ၏ ယုတ်မာသော စိတ်ကို စွန့်လွှတ်၍ ကျန်ရှိသောဘဝတွင် သူ၏ကတိအတိုင်း သားကောင်များအား မည်သည့်အခါမှ မထိခိုက်စေတော့။ သူသည် သူ၏ဘဝကို သူ၏ကတိကို တည်စေရန်နှင့် သူ၏အမှားကို ပြင်ဆင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုဒေသရှိ နန်းတော်အနီးသည် ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် ဥဒေါင်းများ၊ မြေခွေးများ၊ လူများ အားလုံး ဘေးကင်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြ၏။ ကြက်မင်းသည် မိမိ၏ လှပသော အတောင်ပံများကို အလွန်ဂုဏ်ယူတတ်သော်လည်း၊ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် အခြားသူများကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ မြေခွေးသည် မိမိ၏ ယုတ်မာသော စိတ်ကို ပြောင်းလဲ၍ ကရုဏာတရားကို လက်ခံခဲ့သည်။