ခွေးဘဝဇာတ်တော်

ခွေးဘဝဇာတ်တော်

ရှေးရှေးတုန်းက ဘုရားလောင်းအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သော ခွေးတစ်ကောင်သည် အလွန်သစ္စာရှိပြီး အသိဉာဏ်ထက်မြက်၏။ ထိုခွေးလေးသည် အśmy မြို့တစ်မြို့တွင် သူ၏အရှင်သခင်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ အရှင်သခင်ကား အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသူဖြစ်သော်လည်း စိတ်နှလုံးမသန့်ရှင်း၊ အလွန်ကြင်နာကင်းမဲ့၏။ သူ၏အိမ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေအိုးများကို မြေအောက်တွင် တူး၍ ဝှက်ထားလေ့ရှိသည်။ ခွေးလေးကား သူ၏အရှင်သခင်၏ အပြုအမူမှန်သမျှကို သတိပြု၍ နေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ အရှင်သခင်သည် အလွန်ဖျားနာလာတော့သည်။ သူ၏အသက်သည်လည်း တိုနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင် သိ၏။ သူ၏အမွေဆက်ခံမည့်သူ မရှိသဖြင့် သူ၏ကြွယ်ဝချမ်းသာများ အလဟဿဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနီးအနားတွင် ရှိနေသော ခွေးလေးကို ခေါ်၍ မိန့်ကြား၏။

“အမောင်ခွေးငယ်လေး၊ ငါသည် သေခါနီးပြီ။ ငါ့တွင် ရွှေအိုးများစွာ ရှိသည်။ ထိုအိုးများကို မြေအောက်မှာ ဝှက်ထား၏။ ငါသေလျှင် ထိုရွှေအိုးများကို မည်သူမျှ မသိအောင် ပြုလုပ်ထား၏။ ငါ့အမွေကို အမွေဆက်ခံမည့်သူ မရှိ။ ငါ့ဥစ္စာများ အလဟဿဖြစ်မည်ကို ငါစိုးရိမ်၏။”

ခွေးလေးသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ စကားကို အားလုံးနားထောင်၏။ မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်။ သူ၏အရှင်သခင်ကား ဆက်၍ ပြော၏။

“အမောင်ခွေးငယ်လေး၊ မင်းကို ငါအလွန်ချစ်သည်။ ငါသေပြီးနောက် မင်းကို ငါ့ဥစ္စာများအနီးတွင် ထားခဲ့မည်။ ထိုနေရာများတွင် ငါသည် မကြာခဏ သွားလေ့ရှိ၏။ သို့သော် မင်းကို အလွန်ယုံကြည်၏။ ငါ့အမွေကို မင်းကိုအပ်နှံမည်။ ငါသေပြီးနောက် မင်းသည် ထိုရွှေအိုးများအားလုံးကို ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်ရမည်။ ထိုရွှေများကို အသုံးမပြုပါနှင့်။ ထိုရွှေများကို မည်သူ့ကိုမျှ မပေးပါနှင့်။ မင်းသည် အလွန်သစ္စာရှိသော ခွေးဖြစ်ကြောင်း ငါသိ၏။ ထို့ကြောင့် ငါ့ဥစ္စာများကို မင်းကို အပ်နှံခြင်း ဖြစ်သည်။”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် အရှင်သခင်သည် ခွေးလေး၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေး၏။ ထို့နောက် မကြာမီတွင်ပင် သူ၏အသက်သည် ကွယ်လွန်သွားတော့သည်။ ခွေးလေးကား သူ၏အရှင်သခင်ကို အလွန်ချစ်၏။ သူ၏သေဆုံးခြင်းအတွက် အလွန်ဝမ်းနည်း၏။ သူ၏အရှင်သခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူသည် ထိုရွှေအိုးများ ဝှက်ထားသော နေရာများတွင် အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်နေလေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ ထိုမြို့၏မင်းကြီးသည် သူ၏စစ်သည်များနှင့်အတူ မြို့ကိုလှည့်လည်ကြည့်ရှု၏။ သူတို့သည် ခွေးလေးကို တွေ့၏။ ထိုခွေးလေးသည် အလွန်ပိန်ချုံးပြီး မွဲခြောက်နေပုံကို မင်းကြီးမြင်၏။ သူ၏အဝတ်အစားများကား စုတ်ပြတ်နေ၏။ သို့သော် ခွေးလေး၏မျက်လုံးများကား အလွန်တောက်ပ၍ အသိဉာဏ်ရှိသော အရိပ်အယောင်ကို ပြနေ၏။

“အံ့ဩစရာ ကောင်းလှချည့်လား။ ဤခွေးလေးကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပိန်ချုံးနေသနည်း။ သူ၏အရှင်သခင်ကား မည်သူနည်း။ ဤခွေးလေးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသနည်း။” ဟု မင်းကြီးက မေး၏။

မင်းကြီး၏စစ်သည်တော်တစ်ဦးက ပြန်ကြား၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဤခွေးလေးကား သူ၏အရှင်သခင်၏ အိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့၏။ သူ၏အရှင်သခင်ကား အလွန်ချမ်းသာသော်လည်း မကြာမီကပင် ကွယ်လွန်သွား၏။ သူ၏အမွေဆက်ခံမည့်သူ မရှိသဖြင့် အိမ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤခွေးလေးသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ အိမ်ကို မစွန့်ခွာနိုင်ဘဲ ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။”

မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ သနားစိတ်ဝင်၏။

“ကောင်းပြီ၊ ဤခွေးလေးကို ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့ကြ။”

စစ်သည်တော်များသည် ခွေးလေးကို မင်းကြီးထံသို့ ခေါ်လာကြ၏။ ခွေးလေးကား အလွန်ကြောက်ရွံ့၏။ သို့သော် သူ၏အရှင်သခင်၏ အမှာစကားကို သူ အမှတ်ရ၏။ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောကြားရ။

မင်းကြီးသည် ခွေးလေးကို ကြည့်၏။

“အမောင်ခွေးငယ်လေး၊ ငါသည် မင်းကို အိမ်တစ်လုံး ပေးမည်။ ငါ့အိမ်သို့ လာခဲ့။ ငါသည် မင်းကို အစာကောင်းကောင်း ကျွေးမည်။ မင်းကို ပျော်ရွှင်အောင် ပြုလုပ်မည်။”

ခွေးလေးကား မင်းကြီး၏စကားကို ကြား၏။ သူသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း မင်းကြီး၏မျက်နှာကို ကြည့်၏။ မင်းကြီးကား အလွန်ရက်ရောပုံရ၏။ သို့သော် သူ၏အရှင်သခင်၏ စကားကို သူ မမေ့။ သူသည် ခေါင်းကိုခါ၍ မင်းကြီးကို ကြည့်၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်၏ အိမ်ကို စွန့်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်သည် ကျွန်ုပ်ကို အလွန်အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုကို ပေးခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုတာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ရမည်။”

မင်းကြီးသည် ခွေးလေး၏စကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩ၏။

“အမောင်ခွေးငယ်လေး၊ မင်း၏အရှင်သခင်ကား မည်သူနည်း။ မင်းကို မည်သည့် တာဝန်ကို ပေးခဲ့သနည်း။ မင်းသည် မည်သို့ နားလည်သနည်း။”

ခွေးလေးကား ခေါင်းကိုခါ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်ကား မည်သူဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မပြောကြားနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်၏ အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ရမည်။ ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်ကား ကျွန်ုပ်ကို အလွန်ယုံကြည်၏။ ထိုအိမ်တွင် ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်၏ အမွေများ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအမွေများကို မည်သူ့ကိုမျှ မပေးနိုင်ပါ။”

မင်းကြီးသည် ခွေးလေး၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် တာဝန်သိစိတ်ကို အလွန်နှစ်သက်၏။ သူသည် ခွေးလေးကို အတင်းအကျပ် မခေါ်ဆောင်တော့။

“ကောင်းပြီ၊ အမောင်ခွေးငယ်လေး။ မင်း၏သစ္စာရှိမှုကို ငါလေးစား၏။ မင်းသည် မင်း၏တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်။ ငါသည် မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့။ သို့သော် မင်းသည် အစာငတ်ခံနေကြောင်းကို ငါသိ၏။ ငါသည် မင်းကို အစာနှင့်ရေကို အချိန်မှန် ပို့ပေးမည်။ မင်းသည် ငါ့ကို အကူအညီ လိုအပ်လျှင် အော်ဟစ်ခေါ်ပါ။”

မင်းကြီးသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထွက်သွား၏။ ခွေးလေးကား မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်၏။ သူသည် သူ၏တာဝန်ကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်၏။ မင်းကြီးသည် ခွေးလေးကို အစာနှင့်ရေကို အချိန်မှန် ပို့ပေး၏။ ခွေးလေးသည် အစာစား၏။ သို့သော် သူ၏အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကား သူ၏အရှင်သခင်၏ ရွှေအိုးများကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်၏။

တစ်နေ့သောအခါ ခွေးလေးသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ ရွှေအိုးများ ဝှက်ထားသော နေရာတွင် ကစားနေ၏။ သူသည် မြေကို တူး၏။ ရုတ်တရက် သူ၏ခြေထောက်သည် ရွှေအိုးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိ၏။ သူသည် ထိုရွှေအိုးကို အလွန်သတိထား၍ တူးဖော်၏။ သူသည် ရွှေအိုးကို တွေ့၏။ သူသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ အမိန်တော်ကို အမှတ်ရ၏။ သူသည် ထိုရွှေအိုးကို မည်သူ့ကိုမျှ မပေးနိုင်။ သူသည် ထိုရွှေအိုးကို မည်သည့်အခါမျှ မသုံး။

ခွေးလေးကား ထိုရွှေအိုးကို အလွန်ဂရုတစိုက် ပြန်၍ မြှုပ်၏။ ထို့နောက် သူသည် အခြားရွှေအိုးများ ရှိနိုင်မည့် နေရာများကို ရှာဖွေ၏။ သူသည် အလွန်အသိဉာဏ်ရှိစွာဖြင့် ရွှေအိုးများအားလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ၏။ ထို့နောက် သူသည် ထိုရွှေအိုးများအားလုံးကို အလွန်ဂရုတစိုက် မြေကြီးထဲတွင် ပြန်၍ မြှုပ်၏။ သူသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူ၏အလုပ်ကို ပြုလုပ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ထိုမြို့တွင် အလွန်ဆိုးရွားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်၏။ မြို့သူမြို့သားများကား အလွန်ကြောက်ရွံ့၏။ မုန်တိုင်းသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အိမ်များ ပျက်စီးကုန်၏။ လမ်းများ ပျက်စီးကုန်၏။ သို့သော် ခွေးလေးသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ အိမ်ကို ကာကွယ်၏။ သူသည် ရွှေအိုးများ ဝှက်ထားသော နေရာများကို အလွန်ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်၏။

မုန်တိုင်း အပြီးတွင် မင်းကြီးသည် မြို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှု၏။ မြို့ကား အလွန်ပျက်စီးနေ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ခွေးလေး၏ အိမ်ကို ရောက်လာ၏။ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှချည့်လား။ ခွေးလေး၏ အိမ်ကား မပျက်စီး။ ရွှေအိုးများ ဝှက်ထားသော နေရာများကားလည်း မပျက်စီး။

မင်းကြီးသည် ခွေးလေးကို ခေါ်၏။

“အမောင်ခွေးငယ်လေး၊ မင်း၏အိမ်ကား မည်သို့ အံ့ဩစရာ ကောင်းစွာ မပျက်စီးသနည်း။ မင်းသည် မည်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။”

ခွေးလေးကား ခေါင်းကိုခါ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်ကား ကျွန်ုပ်ကို အလွန်ယုံကြည်၏။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်၏ အိမ်ကို စောင့်ရှောက်၏။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်၏ အမွေများကို မည်သူ့ကိုမျှ မပေး။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏အရှင်သခင်၏ အမိန်တော်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါသည်။”

မင်းကြီးသည် ခွေးလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏အရှင်သခင်၏ အမွေများအကြောင်းကို သိ၏။ သူသည် ခွေးလေး၏ သစ္စာရှိမှုကို အလွန်ချီးမွမ်း၏။

“အမောင်ခွေးငယ်လေး၊ မင်း၏သစ္စာရှိမှုကို ငါအလွန်လေးစား၏။ မင်းသည် ငါ၏အရှင်သခင်၏ အမွေများကို ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ငါသည် မင်းကို မင်း၏အရှင်သခင်၏ အမွေများကို ကောင်းစွာ အသုံးချရန် ခွင့်ပြုမည်။ သို့သော် မင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတောင်းဆို။ မင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ အကျိုးကို မမျှော်လင့်။”

မင်းကြီးသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ခွေးလေးကို သူ၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ မင်းကြီးသည် ခွေးလေးကို ဂုဏ်ပြု၏။ ခွေးလေးကား မင်းကြီး၏အိမ်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၏။ သူသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ ရွှေအိုးများကို မင်းကြီးအား ပေးအပ်၏။ မင်းကြီးသည် ထိုရွှေအိုးများကို အသုံးချ၍ မြို့ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်၏။ ခွေးလေးကား မင်းကြီး၏အိမ်တွင် အလွန်အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်၏။

ဤဇာတ်လမ်းသည် ဘုရားလောင်းအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သော ခွေးလေး၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် တာဝန်သိစိတ်ကို ဖော်ပြပါသည်။

ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးသတ်တွင် ပေးသောသြဝါဒမှာ - သစ္စာရှိသူသည် မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးမရှိ။