နဂါးနှင့် မျောက်ဇာတ်

နဂါးနှင့် မျောက်ဇာတ်

ရှေးအခါက မဂ်ဓနဂိုရ်ပြည်ကို ကောသလမင်းမင်းစိုးစံတော်မူစဉ် ဘုရားအလောင်းတော်သည် နဂါးမင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၏။

ထိုအခါ ကောသလမင်း၏ ပြည်ထောင်စုကြီးသည် အေးချမ်းသာယာ စည်ပင်ဝပြောနေ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် သမယံဇာင့် တရားဓမ္မနှင့်အညီ ကျင့်သုံးကြသဖြင့် လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး အားလုံး ကောင်းမွန်နေ၏။ မဂ်ဓနဂိုရ်ပြည်၏ အနောက်မြောက်အရပ်တွင် ကျယ်ဝန်းလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုသမုဒ္ဒရာကြီး၏ အလယ်တွင် နဂါးပြည်ကြီး တည်ရှိ၏။ နဂါးပြည်ကြီးမည်မျှ ကျယ်ဝန်းသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်။ ရေအောက်ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်စိုးမိုးသော နဂါးမင်းသည် အလွန်အသက်ရှည်၏။ နဂါးမင်း၏ နဂါးရတနာသည် အလွန်တောက်ပ၍ ပြောင်လက်နေ၏။ ထိုနဂါးရတနာသည် နဂါးပြည်ကြီးကို အလင်းပေးသကဲ့သို့ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားအားလုံးကိုလည်း အလင်းပေးနေ၏။

နဂါးမင်းသည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်၍ တရားမျှတ၏။ နဂါးပြည်သူများအား အမြဲမပြတ် ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်၏။ သို့သော်လည်း နဂါးမင်းတွင် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုကိစ္စသည် နဂါးပြည်ကြီး၏ အနောက်ဘက်ကမ်းခြေတွင် ကပ်လျက်ရှိသော မှောင်မိုက်နေသည့် တောအုပ်ကြီးနှင့် သက်ဆိုင်၏။ ထိုတောအုပ်ကြီးတွင် သစ်ပင်ကြီးငယ် ပေါများလှ၏။ ထိုတောအုပ်ကြီး၌ မျောက်များ အုပ်လိုက် နေထိုင်ကြ၏။ ထိုမျောက်အုပ်ကြီးကား အလွန်အကောင်ရေများပြားလှ၏။ မျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်ယုတ်မာပရိယာယ်များ၍ အမိုက်ကြီးဖြစ်၏။

ထိုမျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်အစာငတ်မွတ်တတ်၍ အမြဲတမ်း မကျေနပ်နေ၏။ မကျေနပ်ရုံသာမက အခြားသူများကို ဒုက္ခပေးရမှ ကျေနပ်တတ်၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်စွမ်းရည်ထက်မြက်၍ အလွန်သန်မာ၏။ ထို့ကြောင့် မျောက်အုပ်ကြီးကား သူ့ကို ကြောက်ရွံ့၍ လိုက်နာကြ၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အမြဲတမ်း အစားရှာဖွေရာ၌ လှည့်လည်လေ့ရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား သစ်ပင်ကြီးများပေါ်မှ ခုန်ပေါက်၍ လျှောက်သွားနေ၏။ သူကား အလွန်ငတ်မွတ်နေ၏။ သူကား အစားအသောက်ရှာဖွေရာ၌ အလွန်ထူးချွန်၏။ သို့သော်လည်း ယနေ့ကား အစာရှာမရ။ လေသည်လည်း မိုးကပ်လာကြောင်း အချက်ပေးနေ၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေ၏။

သူကား သစ်ပင်ကြီးများပေါ်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ရေအောက်၌ အလွန်တောက်ပသော အရာတစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်၏။ ထိုအရာကား နဂါးရတနာ ဖြစ်၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်အံ့သြမှင်သက်သွား၏။ သူကား မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့တောက်ပသော အရာကို မမြင်ဖူး။ သူကား ရေအောက်သို့ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

“အို.. အံ့ဖွယ်ကောင်းမွန်သော အရာကြီး၊ မင်းကား မည်သည့်အရာနည်း။ မင်းကား အလွန်တောက်ပလှ၏။ ငါကား မင်းကို မဖြစ်မနေ ရယူရမည်။”

မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်၏။ သူကား ရေထဲသို့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဆင်းသွား၏။ သူကား ရေအောက်နဂါးပြည်ကြီးသို့ ရောက်ရှိ၏။ ထိုအခါ နဂါးမင်းကား အလွန်အံ့သြမှင်သက်သွား၏။ သူကား မည်သည့်အခါမျှ မျောက်တစ်ကောင်ကို နဂါးပြည်ကြီး၌ မတွေ့ဖူး။

“အို.. မိတ်ဆွေ၊ မင်းကား မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း။ မင်းကား အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းမွန်လှ၏။”

မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား နဂါးမင်းကို ရိုသေစွာ ဦးခိုက်၏။

“အရှင်နဂါးမင်း၊ အကျွန်ုပ်ကား ကုန်းပေါ်မှလာသော မျောက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပါသည်။ အကျွန်ုပ်ကား အစာငတ်မွတ်၍ အစားရှာဖွေရာ၌ ရေအောက်၌ ထိုအလင်းရောင်ကို တွေ့မြင်၍ ဆင်းလာခဲ့ပါသည်။ ထိုအလင်းရောင်ကား အရှင်နဂါးမင်း၏ ရတနာဖြစ်သည်ကို အကျွန်ုပ်သိမြင်ပါသည်။ အကျွန်ုပ်ကား အရှင်နဂါးမင်းအား တောင်းပန်ပါ၏။ ထိုရတနာကို အကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်ကား ထိုရတနာကို ရယူ၍ ကုန်းပေါ်သို့ ပြန်သွားပါမည်။”

နဂါးမင်းကား အလွန်မနှစ်သက်။ သူကား ထိုရတနာကို အလွန်တန်ဖိုးထား၏။ သို့သော်လည်း သူကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်၏။ သူကား မျောက်ခေါင်းဆောင်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် စဉ်းစား၏။

“အို.. မျောက်ခေါင်းဆောင်၊ မင်း၏ တောင်းပန်ချက်ကို ငါကြားနာရ၏။ မင်းကား အလွန်ငတ်မွတ်နေသည်ကို ငါနားလည်၏။ သို့သော်လည်း ငါ၏ ရတနာကား ငါ၏ နဂါးပြည်ကြီးကို အလင်းပေးသော ရတနာ ဖြစ်၏။ ငါကား ထိုရတနာကို မပေးနိုင်။ သို့သော်လည်း ငါကား မင်းကို မစွန့်လွှတ်နိုင်။ ငါကား မင်းကို အစားအစာပေးမည်။ ငါကား မင်းကို ကူညီမည်။”

နဂါးမင်းကား ရတနာကို ပေးရန် ငြင်းဆန်လိုက်၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်ဒေါသထွက်၏။ သူကား အလွန်ယုတ်မာပရိယာယ်များသူ ဖြစ်၏။

“အရှင်နဂါးမင်း၊ မင်းကား မင်း၏ ရတနာကို မပေးနိုင်ဟု ဆို၏။ ငါကား မင်းကို လှည့်စားမည်မဟုတ်။ ငါကား မင်းကို အသိပေးမည်။ ငါကား မင်း၏ နဂါးပြည်ကြီးကို ဖျက်ဆီးမည်။ ငါကား မင်း၏ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားအားလုံးကို သတ်မည်။”

မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်အားကြီးသဖြင့် နဂါးမင်းအား တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော်လည်း နဂါးမင်းကား အလွန်သန်မာ၍ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကို အလွယ်တကူပင် အနိုင်ယူနိုင်၏။ နဂါးမင်းကား မျောက်ခေါင်းဆောင်ကို ရေအောက်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်ကြောက်လန့်သွား၏။ သူကား အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစား၏။ သူကား ရေထဲမှထွက်၍ ကုန်းပေါ်သို့ တက်ပြေး၏။ သူကား အလွန်အော်ဟစ်၍ ပြေး၏။

“အို.. ကျွန်ုပ်ညီအကို မျောက်များ၊ အကျွန်ုပ်ကို ကယ်ကြပါ။ အကျွန်ုပ်အား နဂါးမင်းကြီးက ဖမ်းမည်။”

မျောက်အုပ်ကြီးကား သူ၏ အော်သံကို ကြား၍ စုရုံးလာကြ၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား သူ၏ ညီအကို မျောက်များအား ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြောပြ၏။ မျောက်အုပ်ကြီးကား အလွန်ဒေါသထွက်၏။ သူတို့ကား နဂါးမင်းအား တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

“အို.. ညီအကို မျောက်များ၊ ငါတို့ကား နဂါးမင်းအား တိုက်ခိုက်ရမည်။ ငါတို့ကား ငါတို့ညီအကို မျောက်ခေါင်းဆောင်ကို ကယ်တင်ရမည်။ ငါတို့ကား နဂါးမင်း၏ ရတနာကို ရယူရမည်။”

မျောက်အုပ်ကြီးကား အလွန်အင်အားများပြားသဖြင့် နဂါးပြည်ကြီးသို့ ချီတက်လာကြ၏။ သူတို့ကား သစ်ပင်ကြီးများပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ ရေထဲသို့ ခုန်ချကြ၏။ သူတို့ကား နဂါးပြည်ကြီးသို့ ရောက်ရှိကြ၏။

နဂါးမင်းကား မျောက်အုပ်ကြီးကို တွေ့မြင်၍ အလွန်အံ့သြမှင်သက်သွား၏။ သူကား မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့အင်အားကြီးသော မျောက်အုပ်ကို မမြင်ဖူး။ နဂါးမင်းကား သူ၏ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားအားလုံးကို ခေါ်ယူ၍ မျောက်အုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်၏။

“အို.. ငါ၏ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားများ၊ ငါတို့ကား ငါတို့၏ နဂါးပြည်ကြီးကို ကာကွယ်ရမည်။ ငါတို့ကား ငါတို့၏ အိမ်ကို ကာကွယ်ရမည်။ ငါတို့ကား ငါတို့၏ ဂုဏ်ကို ကာကွယ်ရမည်။”

နဂါးမင်းနှင့် မျောက်အုပ်ကြီးတို့ကား အလွန်ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲကို တိုက်ခိုက်ကြ၏။ နဂါးမင်းကား သူ၏ ရတနာကို အသုံးပြု၍ မျောက်အုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်၏။ ရတနာ၏ အလင်းရောင်ကား အလွန်တောက်ပ၍ မျောက်အုပ်ကြီးကို မျက်စိလည်စေ၏။ သို့သော်လည်း မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်ယုတ်မာပရိယာယ်များ၍ နဂါးမင်းအား လှည့်စားရန် ကြိုးစား၏။

“အရှင်နဂါးမင်း၊ မင်းကား ငါတို့ကို မတိုက်ခိုက်နှင့်။ ငါတို့ကား မင်းကို အသိပေးမည်။ ငါတို့ကား မင်း၏ ရတနာကို မယူ။ ငါတို့ကား မင်းကို မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။ ငါတို့အား ပြန်လွှတ်တော်မူပါ။”

နဂါးမင်းကား မျောက်ခေါင်းဆောင်၏ စကားကို မယုံ။ သူကား မျောက်ခေါင်းဆောင်ကို ယုတ်မာပရိယာယ်များ၍ မယုံကြည်နိုင်။ နဂါးမင်းကား သူ၏ ရတနာကို ဆက်လက်အသုံးပြု၍ မျောက်အုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်၏။

သို့သော်လည်း မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်ယုတ်မာပရိယာယ်များ၍ နဂါးမင်းအား လှည့်စားနိုင်ခဲ့၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား ရတနာ၏ အလင်းရောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ နဂါးမင်း၏ အနားသို့ ကပ်သွား၏။ သူကား နဂါးမင်း၏ နားရွက်ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်၏။

နဂါးမင်းကား အလွန်နာကျင်၍ အော်ဟစ်၏။ သူကား မမျှော်လင့်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရ၍ အားလျော့သွား၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား ထိုအခွင့်ကောင်းကို ယူ၍ နဂါးမင်း၏ ရတနာကို လုယူ၏။ သူကား ရတနာကို ဆွဲယူ၍ ကုန်းပေါ်သို့ တက်ပြေး၏။

မျောက်အုပ်ကြီးကား သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ရတနာကို ရယူသွားသည်ကို တွေ့မြင်၍ ဝမ်းမြောက်စွာ လိုက်ပါသွားကြ၏။ နဂါးမင်းကား အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲသွား၏။ သူကား အလွန်နာကျင်၍ အားလျော့နေ၏။ သူကား ရတနာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၏။

“အို.. ငါ၏ ရတနာ၊ ငါ၏ အလင်း၊ မင်းကား ငါ့ကို စွန့်ခွာသွား၏။ ငါကား ဘာလုပ်ရမည်နည်း။”

နဂါးမင်းကား အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွား၏။ သူကား သူ၏ နဂါးပြည်ကြီးကို ကြည့်ရှု၏။ ရတနာမရှိသဖြင့် နဂါးပြည်ကြီးကား မှောင်မိုက်နေ၏။ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားများကား အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။

ဤသို့ဖြင့် မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား ရတနာကို ရယူ၍ ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်၏။ သူကား သူ၏ ညီအကို မျောက်များအား ရတနာကို ပြသ၏။ မျောက်အုပ်ကြီးကား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်ကြ၏။ သူတို့ကား ရတနာ၏ အလင်းရောင်ကို ကြည့်၍ အလွန်ပျော်ရွှင်ကြ၏။

သို့သော်လည်း မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား ရတနာကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို မသိ။ သူကား ရတနာကို မည်သို့ထိန်းသိမ်းရမည်ကို မသိ။ သူကား ရတနာကို မည်သို့အကာအကွယ်ပေးရမည်ကို မသိ။ ရတနာကား ပိုမိုတောက်ပလာ၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား ရတနာ၏ အလင်းရောင်ကို မခံနိုင်တော့။ သူကား ရတနာကို ပစ်ချလိုက်၏။

ရတနာကား မြေပေါ်သို့ ကျဆင်း၍ သစ်ပင်ကြီးများကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ မျောက်အုပ်ကြီးကား အလွန်အံ့သြမှင်သက်သွား၏။ သူတို့ကား ရတနာကို မရတော့။ သူတို့ကား ရတနာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၏။ မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်၏။ သူကား သူ၏ ညီအကို မျောက်များအား ဆဲဆို၏။

“အို.. မိုက်မဲသော မျောက်များ၊ မင်းတို့ကား ငါ့ကို မကူညီ။ မင်းတို့ကား ငါ့ကို မထောက်ခံ။ မင်းတို့ကား မိုက်မဲသောကြောင့် ငါတို့အားလုံး အရှက်ကွဲရသည်။”

မျောက်ခေါင်းဆောင်ကား သူ၏ ညီအကို မျောက်များအား ထားရစ်ခဲ့၍ တောအုပ်ကြီးထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြေးဝင်သွား၏။ သူကား အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေ၏။ သူကား အစာငတ်မွတ်၍ အားနည်းနေ၏။ သူကား အလွန်သနားစရာကောင်း၏။

နဂါးမင်းကား နဂါးပြည်ကြီးသို့ ပြန်ရောက်၏။ သူကား သူ၏ ရတနာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်ကို အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေ၏။ သို့သော်လည်း သူကား သူ၏ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားများအား အားပေး၏။ သူကား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူ၏ နဂါးပြည်ကြီးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

နဂါးမင်းကား သူ၏ မိတ်ဆွေ နဂါးမင်းအပေါင်းတို့ကို ခေါ်ယူ၍ အတိုင်ပင်ခံ၏။ သူကား သူ၏ ရတနာကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန် အကူအညီတောင်း၏။ နဂါးမင်းအပေါင်းတို့ကား နဂါးမင်းအား ကူညီရန် သဘောတူကြ၏။ သူတို့ကား နဂါးပြည်ကြီးကို အလင်းပေးရန် သူတို့၏ ရတနာများကို အသုံးပြုကြ၏။

ထိုသို့ဖြင့် နဂါးပြည်ကြီးကား ပြန်လည်တောက်ပလာ၏။ နဂါးမင်းကား သူ၏ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားများအား အမြဲမပြတ် သတိပေး၏။ ယုတ်မာသော အကျင့်၊ မတရားသော အကျင့်တို့ကား မည်သည့်အခါမျှ အောင်မြင်နိုင်သည်မဟုတ်။ အလိမ်အညာ၊ ပရိယာယ်တို့ကား နောက်ဆုံး၌ ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ ရောက်ရမည်။

နဂါးမင်းကား သူ၏ ရတနာကို အလွယ်တကူ မရနိုင်ကြောင်း သိမြင်၏။ သူကား သူ၏ ရတနာကို ပြန်လည်ရယူရန် အကြံအစည်များစွာ ပြုလုပ်၏။ သူကား သူ၏ ရတနာကို ပြန်လည်ရယူရန် အချိန်ယူ၏။

နောက်ဆုံး၌ နဂါးမင်းကား သူ၏ ရတနာကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့၏။ သူကား အလွန်ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်ခဲ့၏။ သူကား သူ၏ နဂါးပြည်သူ နဂါးသားများအား အလင်းရောင်ကို ပြန်လည်ပေးနိုင်ခဲ့၏။

နဂါးမင်းကား ထိုအဖြစ်အပျက်မှ သင်ခန်းစာယူ၏။ သူကား ပိုမိုသတိရှိလာ၏။ သူကား ပိုမိုသနားကြင်နာတတ်လာ၏။ သူကား ပိုမိုတရားမျှတလာ၏။

ဓမ္မကထိက

“အလိမ်အညာ၊ ပရိယာယ်တို့ကား မည်သည့်အခါမျှ အောင်မြင်နိုင်သည်မဟုတ်။ ယုတ်မာသော အကျင့်တို့ကား နောက်ဆုံး၌ ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ ရောက်ရမည်။ သနားကြင်နာခြင်း၊ တရားမျှတခြင်းတို့ကား အမြဲတမ်း အောင်မြင်၏။”

ဘုရားလောင်းတော်၏ ပါရမီ

ဘုရားအလောင်းတော် နဂါးမင်းကား ဤဇာတ်တော်၌ သည်းခံခြင်း (ခႏၱီ) နှင့် သနားကြင်နာခြင်း (ကရုဏာ) ဟူသော ပါရမီတော်တို့ကို ဘဝအဆက်ဆက် ဘုံစခန်းထက်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သည်။