အာလောက ဒေဝီ ဇာတ်တော်

အာလောကဒေဝီ ဇာတ်တော်

မဟာသက္ကရာဇ် ၈၂၄ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လပြည့်ကျော် (၁၄) ရက်နေ့၊ သောကြာနေ့။

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ အရှင်အာနန္ဒာမထေရ်မြတ်က ဘုရားရှင်အား မေးလျှောက်တော်မူခဲ့သော မေးခွန်းတစ်ရပ်မှ စတင်ခဲ့သည်မှာ –

“ဘုန်းတော်အရှင်မြတ်စွာဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့် နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိကြကုန်သော သတ္တဝါအများတို့သည် အလင်းရောင်ကို အလွန်တပ်မက်ကြပါသနည်း။ ဤအလင်းရောင်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ ရှေးအသင်္ချေဘဝတို့၌ အဘယ်သို့သော အကြောင်းတရားများ ရှိခဲ့ပါသနည်း။”

ဘုရားရှင်သည် အရှင်အာနန္ဒာ၏ မေးခွန်းကို ကြားတော်မူလျှင်၊ သနားကရုဏာတော်ပြည့်စုံစွာဖြင့် အောင်ခြင်းအနန္တကို ဆောင်တော်မူသော သောတ္ထိကပရိသတ်အပေါင်းအား မိန့်ကြားတော်မူသည်မှာ –

“အာနန္ဒာ၊ သတ္တဝါတို့သည် အလင်းရောင်ကို တပ်မက်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော အကြောင်းတရားတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကို ငါဘုရား၏ ရှေးအသင်္ချေဘဝတို့၌ ‘အာလောကဒေဝီ’ အမည်ဖြင့် ဖြစ်ခဲ့သော ဘဝအကြောင်းကို ပြောပြပေအံ့။”

ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဝေရုက္ခ (အပင်) ဗြဟ္မာဘဝမှ မဟာကရုဏာရှင် ဖြစ်တော်မူကာ ဇာတ်တော်ကို စတင်ဟောကြားတော်မူသည်။

“အာနန္ဒာ၊ ကာလဝတီမည်သော ပြည်ကြီး၏ မြောက်ဘက်၌၊ ‘အာလောက’ နန်းတော် ဟူ၍ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော နန်းတော်ကြီးတစ်ဆောင် ရှိခဲ့သည်။ ထိုနန်းတော်ကြီး၌ ‘အာလောကဒေဝီ’ ဟူသော နာမည်နှင့် ပြည့်စုံသော အလွန်လှပဆင်းတင့်သော မင်းသမီးတစ်ပါး စံမြန်းတော်မူ၏။ သို့သော်လည်း သူမ၏ အလှတရားကား မည်သူမျှ မမှီနိုင်၊ အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သော နေမင်းကြီးထက်ပင် ထွန်းတောက်လျက် ရှိလေသည်။”

“အာလောကဒေဝီ၏ အလှအပကား အလွန်ထူးခြား၏။ သူမ၏ အသားအရေသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့လျက်၊ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော ပုလဲလုံးကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သား၏။ သူမ၏ မျက်လုံးအစုံတို့သည် ကြယ်ပွင့်များထက်ပင် တောက်ပလျက်၊ အလင်းရောင်ကို စွဲဆောင်နိုင်၏။ သူမ၏ ဆံနွယ်တို့ကား မည်းနက်ရှည်လျားလျက်၊ ရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေတတ်၏။ အလွန်တရာ ထူးခြားသော သူမ၏ အလှတရားကြောင့် လူအများတို့သည် ‘အာလောကဒေဝီ’ ဟူ၍ နာမည်ပေးကြ၏။”

“သို့သော်လည်း အာလောကဒေဝီကား မည်သည့်အရာကိုမျှ မနှစ်သက်၊ မပျော်ရွှင်နိုင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အလွန်တရာ ‘အလင်းရောင်’ ကို ငြင်းပယ်သော အကျင့်ရှိ၏။ နန်းတော်တွင်းသို့ နေရောင်ခြည် မဝင်ရောက်နိုင်အောင် ပိတ်ဆို့ထား၏။ မီးခွက်၊ မီးအိမ် အလင်းရောင်ကိုလည်း မနှစ်သက်။ အမှောင်ကိုသာ အလွန်တရာ နှစ်သက်၏။”

“တစ်နေ့သ၌ အာလောကဒေဝီသည် နန်းတော်၏ အတွင်းဆောင်၌ စံမြန်းနေတော်မူစဉ်၊ မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲ၌ ကစားနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ အနီးအနား၌ ရှိသော အစေခံအပျိုတော်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလျှောက်၏။

“အရှင်မင်းသမီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မှောင်မိုက်သော နေရာ၌ စံမြန်းတော်မူပါသနည်း။ အလင်းရောင်ကို အနည်းငယ်မျှ ခံယူတော်မူပါမူ ကောင်းလေစွ။”

“အာလောကဒေဝီသည် အသံကို ကြားတော်မူလျှင်၊ မျက်နှာတော်ကို မော့ကြည့်၍ အေးစက်စွာ ပြန်ပြော၏။

“ငါသည် အလင်းရောင်ကို မကြိုက်။ အလင်းရောင်သည် ငါ၏ အလှကို ဖျက်ဆီး၏။ အမှောင်ကိုသာ ငါနှစ်သက်၏။”

“အစေခံအပျိုတော်ကား မည်သို့မျှ မတားဆီးနိုင်။ ထိုသို့ အလင်းရောင်ကို ငြင်းပယ်လျက် အမှောင်၌သာ နေထိုင်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အာလောကဒေဝီ၏ အလှတရားကား တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာ၏။ သူမ၏ အသားအရေကား မွဲခြောက်လာ၏။ မျက်လုံးအစုံကား တောက်ပမှု ကင်းမဲ့လာ၏။ ဆံနွယ်တို့ကား အလင်းရောင် ဆုံးရှုံးလာ၏။”

“ဤသို့လျှင် အာလောကဒေဝီသည် မိမိ၏ အလင်းရောင်ကို ငြင်းပယ်သော အကျင့်ကြောင့်၊ မိမိကိုယ်တိုင် မိမိ၏ အလှတရားကို ဖျက်ဆီးလျက် ရှိလေသည်။”

“တစ်နေ့သောအခါ ကာလဝတီပြည်၏ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် နန်းတော်သို့ လာရောက်၍ မင်းသမီးကို ဖူးမြော်ရန် ခွင့်တောင်းကြ၏။ သို့သော်လည်း အာလောကဒေဝီကား အမှောင်၌သာ နေထိုင်လျက် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့လို။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်ကြ၏။”

“ထိုအခါ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် နန်းတော်ကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်ကြ၏။

“အရှင်မင်းသမီး၊ အရှင်မင်းသမီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အမှောင်၌ ကွယ်ဝှက်တော်မူပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်မင်းသမီး၏ အလှတရားကို ဖူးမြော်လိုပါ၏။ အလင်းရောင်ကို အနည်းငယ်မျှ ခံယူတော်မူပါမူ ကောင်းလေစွ။”

“သို့သော်လည်း အာလောကဒေဝီကား မည်သို့မျှ မကြား၊ မသိ။ နန်းတော်ကြီးကား အမှောင်ဖုံးလျက် ကျန်ရှိနေ၏။”

“အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ အာလောကဒေဝီ၏ အလှတရားကား တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ နောက်ဆုံး၌ သူမသည် အလွန်တရာ ပိန်ချုံး၍ အလင်းရောင်ကင်းမဲ့သော နတ်သမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။”

“ထိုအချိန်၌ ပစ္စေကဗုဒ္ဓတစ်ပါးသည် ထိုပြည်သို့ ကြွတော်မူ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓသည် နန်းတော်ကြီး၏ အမှောင်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အကြောင်းကို သိတော်မူ၏။ ထို့နောက် နန်းတော်ကြီး၏ အနီးအနားသို့ ကြွတော်မူ၍ တရားဟောတော်မူ၏။”

“ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၏ တရားတော်သည် အလွန်အေးချမ်း၏။ ထိုတရားတော်ကို ကြားနာရသော သူတို့သည် သောက၊ ဒေါမနဿတို့မှ လွတ်မြောက်ကြ၏။ အာလောကဒေဝီကား မှောင်မိုက်သော နန်းတော်၌ ရှိနေသော်လည်း၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၏ တရားတော်ကို အနည်းငယ်မျှ ကြားနာရ၏။”

“ပစ္စေကဗုဒ္ဓသည် အာလောကဒေဝီ၏ အဖြစ်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အလွန်သနားကရုဏာတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓသည် နန်းတော်ကြီး၏ အနီးသို့ ကြွတော်မူ၍ အာလောကဒေဝီအား မေးတော်မူ၏။

“အချင်းမင်းသမီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မှောင်မိုက်သော နေရာ၌ နေထိုင်ပါသနည်း။ သင့်အား အဘယ်သူမျှ မတွေ့နိုင်ပါလော။”

“အာလောကဒေဝီသည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၏ အသံကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွား၏။ သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်၊ မကြား။ ထို့နောက် သူမသည် အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ပြော၏။

“အကျွန်ုပ်ကား အလင်းရောင်ကို မကြောက်ပါ။ အကျွန်ုပ်ကား အလင်းရောင်ကို မနှစ်သက်ပါ။ အကျွန်ုပ်ကား အမှောင်ကိုသာ နှစ်သက်၏။”

“ပစ္စေကဗုဒ္ဓသည် အာလောကဒေဝီ၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်တရာ သနားကရုဏာတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓသည် အာလောကဒေဝီအား တရားဟောတော်မူ၏။

“အချင်းမင်းသမီး၊ အလင်းရောင်သည် အသက်၊ အလှ၊ အသိဉာဏ်တို့၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ အမှောင်သည် ပျက်စီးခြင်း၊ ဆုံးရှုံးခြင်းတို့၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ သင်သည် အလင်းရောင်ကို ငြင်းပယ်သော အကျင့်ကြောင့် သင့်အလှတရားကို ဆုံးရှုံးရပေ၏။”

“ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၏ တရားတော်ကို ကြားနာရသော အာလောကဒေဝီကား မိမိ၏ အမှားကို နားလည်လေတော့သည်။ သူမသည် တောင်းပန်၍ အလင်းရောင်ကို လက်ခံရန် သဘောတူ၏။”

“ထိုအခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓသည် နန်းတော်ကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်ကို ပေးတော်မူ၏။ အာလောကဒေဝီသည် အလင်းရောင်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူမသည် အလင်းရောင်ကို ခံယူလျက်၊ မိမိ၏ အလှတရားကို ပြန်လည်ရရှိလေသည်။”

“ထိုနေ့မှစ၍ အာလောကဒေဝီသည် အလင်းရောင်ကို အလွန်တရာ နှစ်သက်မြတ်နိုး၏။ သူမသည် အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းသော မီးခွက်၊ မီးအိမ် အစရှိသော အရာတို့ကို စီမံ၍ နန်းတော်ကြီးကို အမြဲတောက်ပနေစေ၏။”

“ဤသို့လျှင် အာလောကဒေဝီသည် မိမိ၏ အမှားကို ပြင်ဆင်လျက်၊ အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းသော အကျင့်ကို ကျင့်သုံးပြီးနောက်၊ နတ်ပြည်သို့ ကူးပြောင်းသွားလေသည်။ နတ်ပြည်၌ အလင်းရောင်ကို အလွန်တရာ ပေးစွမ်းသော နတ်သမီးအဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။”

“အာနန္ဒာ၊ ဤကား ငါဘုရား၏ ရှေးအသင်္ချေဘဝတို့၌ ဖြစ်ခဲ့သော ‘အာလောကဒေဝီ’ ဇာတ်တော် ဖြစ်သည်။ သတ္တဝါတို့သည် အလင်းရောင်ကို တပ်မက်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော အကြောင်းတရားတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင်သည် အသိဉာဏ်၊ အလှအပ၊ ဘဝတိုးတက်မှုတို့၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။”

ဓမ္မကထန

အလင်းရောင်သည် အသိဉာဏ်၊ အလှအပ၊ ဘဝတိုးတက်မှုတို့၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ အမှောင်သည် ပျက်စီးခြင်း၊ ဆုံးရှုံးခြင်းတို့၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်ခြင်း၊ အမှားကိုဝန်ခံ၍ ပြင်ဆင်ခြင်းတို့သည် ဘဝကို တိုးတက်စေသည်။

ပါရမီ

သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာပါရမီ။