ဥဒယမင်းသား ဥဒယဇာတ်

ဥဒယမင်းသား ဥဒယဇာတ်

ရှေးအခါက သာဝတ္ထိပြည်ကို ဗာရာဏသီမင်းကြီးအုပ်စိုးနေချိန်တွင်၊ ထိုမင်းကြီး၏ သားတော်တစ်ပါးဖြစ်သော ဥဒယမင်းသားသည် အလွန်ချောမောလှပသလို၊ ကရုဏာစိတ်ပြည့်ဝသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ မင်းသားသည် မည်သူ့ကိုမျှ မနှိပ်စက်၊ မညှင်းဆဲ။ သို့သော် သူ၏ ဤကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်အင်္ဂါကို ငြူစွမ်းစောင်းမြောင်းသူများလည်း ရှိလေသည်။ ထိုသူတို့ကား မင်းကြီး၏ အမတ်ကြီးတစ်ချို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းသား၏ နန်းတော်သို့ဝင်ထွက်ခွင့်ရနေသော်လည်း၊ မင်းသား၏ အပြုအမူကောင်းများကြောင့် မင်းကြီး၏ ချစ်ခင်ခြင်းကို ပိုမိုရရှိမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ အမတ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော သေနကသည် မင်းသားကို အကောက်ကြံရန် စဉ်းစားသည်။ သူသည် မင်းသားကို သေစေလိုသော်လည်း၊ ပြင်ပမှ သတ်ရန်မှာ ခက်ခဲသည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နန်းတော်အတွင်း၌ပင် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ မင်းသားသည် နေ့စဉ် မနက်ခင်းတွင် နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်သို့ထွက်၍ တရားဘာဝနာ ပွားများလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်သည် မင်းသား၏ အကာအကွယ်အားနည်းနေချိန်ဟု သေနကက ယူဆလေသည်။

ထို့နောက် သေနကသည် မင်းသား၏ အိပ်ခန်းသို့ မသိမသာဝင်ရောက်၍၊ မင်းသားအိပ်ပျော်နေစဉ်တွင် သူ့ကို အသတ်ခံရအောင် ကြံစည်သည်။ သူသည် လျှပ်တပြက်အတွင်း မင်းသား၏လည်တိုင်တွင် ဓားကိုတင်လိုက်သည်။ မင်းသားသည် နိုးကြားလာပြီး၊ ဓား၏အေးစက်သော ထိတွေ့မှုကို ခံစားရသောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် မကြောက်ရွံ့ဘဲ၊ သေနကကို မေးမြန်းလေသည်။

“အမတ်ကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုသနည်း။ ကျွန်ုပ်၏အသက်ကို သတ်လိုခြင်းကား အဘယ်နည်း။”

သေနကက မင်းသား၏ အမေးကို ကြားသော်လည်း၊ သူ့စိတ်တွင် မာနတက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက မင်းသားကို ပြန်ဖြေသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ အရှင်မင်းသား၏ ဂုဏ်အင်္ဂါသည် မင်းကြီး၏ ချစ်ခင်ခြင်းကို ပိုမိုရရှိစေပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အာဏာကို လျှော့နည်းစေမည်ကို စိုးရိမ်မိပါသည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်မင်းသား၏အသက်ကို ဤသို့အဆုံးသတ်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်”

မင်းသားသည် သေနက၏ စကားကို ကြားသော်လည်း၊ သူ့စိတ်တွင် အမျက်ဒေါသ မဖြစ်ပေါ်ပါ။ သူသည် ပြုံးရုံသာပြုံး၍ သေနကကို ဆက်လက်ပြောသည်။

“အမတ်ကြီး၊ မင်းကြီး၏ချစ်ခင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်၏အကျိုးအတွက် မဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် အသက်ကို သတ်ခြင်းသည် မကောင်းမှုဖြစ်ပြီး၊ အကုသိုလ်ကံကိုသာ ရရှိစေမည်။ မင်းကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကို ချစ်ခင်သည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ကောင်းမြတ်သော အပြုအမူကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရှင်မင်းကြီးထံမှ အာဏာကို မယူပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အရှင်မင်းကြီး၏ အာဏာကို မစိုးရိမ်ပါ။”

မင်းသား၏ ဤသို့ ဖြောင့်မတ်သော စကားကို ကြားသော်၊ သေနက၏ စိတ်တွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် မင်းသားကို မသတ်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ဓားကို ချလိုက်ပြီး နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာသော သေနကသည် အလွန်မှ နောင်တရနေသည်။ သူသည် မင်းသား၏ ကရုဏာစိတ်နှင့် ဖြောင့်မတ်သော စကားကြောင့် မိမိ၏ အကောက်ကြံသည် မအောင်မြင်ရုံသာမက၊ မိမိ၏ မကောင်းမှု အတွက် နောင်တရနေသည်။ သူသည် မင်းကြီးထံ သွားရောက်၍ မိမိ၏ အကောက်ကြံကို ဝန်ခံလေသည်။ မင်းကြီးသည် သေနက၏ အပြုအမူကို ကြားသောအခါ အလွန် ဒေါသထွက်တော်မူသည်။ သို့သော် သားတော်၏ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ကို သိသောကြောင့်၊ သေနကကို မသတ်ဘဲ၊ ရာထူးမှ ချလိုက်လေသည်။

ဥဒယမင်းသားသည် ဤသို့ မိမိ၏ ကရုဏာစိတ်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရုံသာမက၊ မိမိ၏ ရန်သူကိုလည်း ကောင်းမြတ်သော အကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဥဒယမင်းသားဇာတ်သည် မေတ္တာကရုဏာနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အောင်ပွဲအဖြစ် ထင်ရှားလေသည်။