သုဝဏ္ဏသာမ (Suvannasama Jataka)

သုဝဏ္ဏသာမ (Suvannasama Jataka)

ရှေးရှေးတုန်းက ကမ္ဗောဇတိုင်းမှာ သုဝဏ္ဏသာမ လို့ ခေါ်တဲ့ ပုဏ္ဏားလောင်းလျာတစ်ဦး ရှိခဲ့တယ်။ သူဟာ အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး မိဘတွေကို တန်ဖိုးထားတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ သူ့မိဘတွေက မျက်စိမမြင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် သုဝဏ္ဏသာမဟာ သူ့မိဘတွေကို အလွန်ဂရုစိုက်တယ်။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း သူတို့အတွက် အစားအသောက် ရှာဖွေပေးတယ်။ သူတို့ကို ရေချိုးပေးတယ်။ သူတို့ကို အနားယူဖို့ နေရာထိုင်ခင်း ပြင်ဆင်ပေးတယ်။

“အမေ… အဖေ… ဒီနေ့ သားတော် နေ့လည်စာအတွက် သစ်သီးကောင်းကောင်းတွေ ရှာလာပါတယ်” သုဝဏ္ဏသာမဟာ သူ့မိဘတွေကို အမြဲတမ်း ပြောပြတယ်။

“အေး… သားတော်… မင်းရဲ့ ကျေးဇူးက မကုန်နိုင်ပါလား။ မင်းဟာ ငါတို့အတွက် အရာရာကို လုပ်ပေးတယ်။ ငါတို့ကတော့ မင်းကို ဘာမှ ပြန်မပေးနိုင်ဘူး” မိခင်က မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ ပြောတယ်။

“အမေ… အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ သားတော်အတွက် အမေနဲ့အဖေဟာ ကမ္ဘာကြီးပါပဲ။ သားတော်က အမေနဲ့အဖေ့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” သုဝဏ္ဏသာမဟာ ပြန်ပြောတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ သုဝဏ္ဏသာမဟာ အစာရှာထွက်ရင်း တောနက်ကြီးထဲ ရောက်သွားတယ်။ တောအုပ်ရဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းက သူ့ကို အတော်လေး စိတ်အေးစေတယ်။ သူဟာ သစ်သီးကောင်းကောင်းတွေ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ရှာဖွေရင်း သွားနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အနီးအနားက ချုံပင်တစ်ခုကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

“ဟူးးးး… အားးးး…”

“ဪ… အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီ။ ဘာများလဲ” သုဝဏ္ဏသာမဟာ သတိထားမိတယ်။ သူဟာ မြှားကိုင်ထားတဲ့ ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်ကို မြင်တယ်။ ပုဏ္ဏားဟာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို မြှားနဲ့ ပစ်ခတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။

“ခဏလေး ခင်ဗျာ! အဲ့ဒီ တိရစ္ဆာန်က ဘာအပြစ်မှ မလုပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်မျိုးကို ပစ်လိုက်ပါ” သုဝဏ္ဏသာမဟာ သတ္တိရှိရှိနဲ့ အော်တယ်။

ပုဏ္ဏားဟာ အံ့ဩသွားတယ်။ သူဟာ သုဝဏ္ဏသာမကို မမြင်ခဲ့ဘူး။

“အမောင်… မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို တားရတာလဲ” ပုဏ္ဏားက မေးတယ်။

“ကျွန်တော်မျိုးက သုဝဏ္ဏသာမပါ။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ မိဘတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရလို့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ။ အဲ့ဒီ တိရစ္ဆာန်က ဘာအပြစ်မှ မလုပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်မျိုးကို ပစ်လိုက်ပါ” သုဝဏ္ဏသာမဟာ ထပ်ပြောတယ်။

ပုဏ္ဏားဟာ သုဝဏ္ဏသာမရဲ့ ရဲရင့်ခြင်းနဲ့ စေတနာကို မြင်တော့ အတော်လေး အံ့ဩသွားတယ်။ သူဟာ မြှားကို ပစ်မချလိုက်ဘူး။

“အမောင်… မင်းဟာ အလွန် ရဲရင့်ပြီး စေတနာ ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ ငါဟာ မင်းကို မပစ်နိုင်ဘူး” ပုဏ္ဏားက ပြောတယ်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ” သုဝဏ္ဏသာမဟာ ပြန်ပြောတယ်။

သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ပုဏ္ဏားဟာ သတိလက်လွတ်နဲ့ မြှားကို ပစ်လိုက်တယ်။ မြှားဟာ သုဝဏ္ဏသာမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားတယ်။

“အဪ!” သုဝဏ္ဏသာမဟာ အော်တယ်။ သူဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။

“အမောင်! အမောင်! ဘာဖြစ်တာလဲ!” ပုဏ္ဏားဟာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားတယ်။

“ကျွန်တော်မျိုး… ကျွန်တော်မျိုး ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်တော့မယ်… ခင်ဗျား… ခင်ဗျား ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မိဘတွေကို ဂရုစိုက်ပေးပါ” သုဝဏ္ဏသာမဟာ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ရင်း ပြောတယ်။

ပုဏ္ဏားဟာ သူ့ရဲ့ အမှားကို နားလည်သွားတယ်။ သူဟာ အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးတယ်။ သူဟာ သုဝဏ္ဏသာမရဲ့ အလောင်းကို ပင့်ဆောင်ပြီး ရွာကို ပြန်လာတယ်။

“အမေ… အဖေ… သားတော်… သားတော် မရှိတော့ဘူး” ပုဏ္ဏားဟာ အလောင်းကို ချပေးရင်း ငိုတယ်။

“ဪ… ငါ့သားလေး… ငါ့သားလေး… ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ” မိဘတွေဟာ အလွန် ဝမ်းနည်းကြတယ်။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် အမှား လုပ်မိပါပြီ။ ကျွန်တော်… ကျွန်တော် သူ့ကို မြှားနဲ့ ပစ်မိပါပြီ” ပုဏ္ဏားဟာ ဝန်ခံတယ်။

“ဪ… ငါ့သားလေး… မင်းဟာ အလွန် ကောင်းတဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းဟာ ငါတို့အတွက် အရာရာကို လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းဟာ ငါတို့ရဲ့ ဘဝပဲ” မိဘတွေဟာ အလွန် ဝမ်းနည်းကြတယ်။

“ငါ့သားလေး… မင်းရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက မင်းကို ကယ်တင်ပါစေ” မိခင်က ဆုတောင်းတယ်။

အံ့ဩစရာ ကောင်းစွာပဲ သုဝဏ္ဏသာမဟာ မသေဘူး။ သူဟာ အသက်ပြန်ရှင်လာတယ်။ သူရဲ့ ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာလည်း ပျောက်သွားတယ်။

“ဪ… အမေ… အဖေ… သားတော် ပြန်လာပါပြီ” သုဝဏ္ဏသာမဟာ အော်တယ်။

“သားတော်! သားတော်! ငါ့သားလေး!” မိဘတွေဟာ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။

ပုဏ္ဏားဟာ အလွန် ဝမ်းသာတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အမှားကို ကျေအေးပေးတဲ့ သုဝဏ္ဏသာမကို ကျေးဇူးတင်တယ်။

“အမောင်… မင်းဟာ အလွန် ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ ငါဟာ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်တယ်။ ငါဟာ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်” ပုဏ္ဏားက ပြောတယ်။

“ခင်ဗျား… ခင်ဗျား ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မိဘတွေကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ကျေနပ်ပါတယ်” သုဝဏ္ဏသာမဟာ ပြန်ပြောတယ်။

သုဝဏ္ဏသာမဟာ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးတာကို ဆက်လုပ်တယ်။ ပုဏ္ဏားကလည်း သူ့ကို ကူညီတယ်။ သူတို့ဟာ အတူတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြတယ်။

သုဝဏ္ဏသာမရဲ့ ပုံပြင်ဟာ ငါတို့အတွက် အလွန် အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေ ပေးတယ်။ မိဘတွေကို ရိုသေလေးစား ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဟာ အမြတ်ဆုံးသော ကောင်းမှုပဲ။ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သူဟာ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမရှိဘူး။