ကုက္ကုရ (Kukkura) Jataka

ကုက္ကုရ (Kukkura) ဇာတ်တော်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ်၊ ရှင်သာရိပုတြာ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သော ကောဠိတမထေရ်သည် သီလနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော်လည်း မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ မရောက်နိုင်သည်ကို သိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ကောဠိတမထေရ်၏ အတိတ်က ကံစေတနာများအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူရန် ဤကုက္ကုရဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

အစ (The Beginning)

ကုန်းဘောင်ခေတ်ဦးပိုင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ အောက်ပိုင်းရှိ သာယာဝတီမြို့တော်သည် စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိသည်။ မြို့၏ အနောက်ဘက်တွင် မဟာနဒီကြီး စီးဆင်းနေပြီး၊ မြို့ရိုးကြီးများဖြင့် ဝန်းရံကာ ရွှေနန်းတော်နှင့် မဟာစေတီတော်များ တည်ရှိနေသည်။ ထိုမြို့တော်၏ အရှေ့ဘက် ကင်းတပ်ပြင်၌ မဟာစစ်သူကြီး ဥဒယမင်းကိုင်းသည် အိမ်တော်ကြီးတစ်ဆောင်ကို တည်ဆောက်၍ နေထိုင်သည်။ မင်းကိုင်းသည် အသက် (၄၀) ကျော်ခန့်၊ မျက်နှာချောမော၊ ကိုယ်ခန္ဓာတောင့်တင်း၊ စစ်ရေးကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်နှလုံးသည် မာနထောင်လွှား၊ အတ္တကြီးမားကာ သူတစ်ပါးကို မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သော စရိုက်ရှိသည်။ သူ၏ဇနီးမှာ အလွန်လှပသော်လည်း မာန်မာနကြီးပြီး အိမ်ထောင်ရေးကို မပျော်မွေ့။ ထိုသူနှစ်ဦး၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် ပူလောင်သော မီးတောကြီးနှင့် တူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကိုင်းသည် စစ်တပ်ကို စစ်ဆေးနေစဉ်၊ ရုတ်တရက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ မည်းနက်သော မို hail ့တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည်။ မိုးရေထဲတွင် တိရစ္ဆာန်များ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ခွေးတစ်ကောင်သည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာသော ပိုးမွှားများကို စားသောက်ရင်း ရေထဲတွင် ကစားနေသည်။ ထိုခွေးကလေးသည် အလွန်ဖျားနာနေပုံရသည်။ ၎င်း၏အဝတ်အစားမှာလည်း ပေကျံလျက် ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်း၏မျက်လုံးများမှာ အလွန်တောက်ပကာ ကစားနေပုံကို မြင်ရသူတိုင်း အံ့သြကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကိုင်းသည် မိုးရေထဲတွင် လျှောက်သွားနေသည်။ မင်းကိုင်းသည် ခွေးကလေးကို မြင်လျှင် ၎င်းကို အလွန်မုန်းတီးသည်။ ခွေးသည် အညံ့စား၊ အရှက်ကွဲသူများ၏ သင်္ကေတဟု သူက ယုံကြည်သည်။ သူက ခွေးကလေးကို အနီးကပ်လာစေရန် ခေါ်သော်လည်း ခွေးကလေးသည် မင်းကိုင်း၏ အနီးကပ်လာခြင်းကို မကြောက်။ ထို့နောက် မင်းကိုင်းက ခွေးကလေးကို ရိုက်နှက်ရန် လက်သီးကို မြှောက်သည်။ သို့သော် ခွေးကလေးသည် ရုတ်တရက် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မင်းကိုင်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်သည်။ ၎င်း၏စိတ်နှလုံးသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ ပူလောင်သည်။

“ဟင်! ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို မကြောက်ရဲတာ။ ငါက မင်းကို ရိုက်နှက်မယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး။” မင်းကိုင်းက အော်ဟစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခွေးကလေးသည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာပြီး မင်းကိုင်းကို ကြည့်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် မကြောက်မရွံ့သော အကြည့်ရှိသည်။ ၎င်း၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသော အသံသည် အလွန်ကျယ်သည်။

“မင်း မကြောက်ဘူးလား။ ငါက မင်းကို ရိုက်နှက်မယ်ဆိုရင်၊ မင်းကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး။” ခွေးကလေးက ပြောသည်။

မင်းကိုင်းသည် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ ၎င်း၏ မာနထောင်လွှားသော စိတ်သည် အလွန်နာကျင်သည်။ ၎င်းက ခွေးကလေးကို အနီးကပ်လာစေရန် ခေါ်သော်လည်း ခွေးကလေးသည် အနီးကပ်မလာ။ မင်းကိုင်းက ခွေးကလေးကို ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ခွေးကလေးသည် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မင်းကိုင်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်သည်။ ၎င်း၏စိတ်နှလုံးသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ ပူလောင်သည်။ ၎င်းက အော်ဟစ်သည်။

“ဟင်! ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို မကြောက်ရဲတာ။ ငါက မင်းကို ရိုက်နှက်မယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး။”

ထိုအချိန်တွင် ခွေးကလေးသည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာပြီး မင်းကိုင်းကို ကြည့်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် မကြောက်မရွံ့သော အကြည့်ရှိသည်။ ၎င်း၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသော အသံသည် အလွန်ကျယ်။

“မင်း မကြောက်ဘူးလား။ ငါက မင်းကို ရိုက်နှက်မယ်ဆိုရင်၊ မင်းကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး။” ခွေးကလေးက ပြောသည်။

မင်းကိုင်းသည် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ ၎င်း၏ မာနထောင်လွှားသော စိတ်သည် အလွန်နာကျင်သည်။ ၎င်းက ခွေးကလေးကို အနီးကပ်လာစေရန် ခေါ်သော်လည်း ခွေးကလေးသည် အနီးကပ်မလာ။ မင်းကိုင်းက ခွေးကလေးကို ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ခွေးကလေးသည် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကိုင်းသည် ခွေးကလေးကို အလွန်မုန်းတီးသည်။ ၎င်း၏စိတ်နှလုံးသည် အမြဲတမ်း မကျေနပ်လျက် ရှိသည်။ ၎င်းက အမြဲတမ်း ခွေးကလေးကို လိုက်ရှာသည်။ သို့သော် မတွေ့။

အလယ် (The Middle)

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကိုင်းသည် အမဲလိုက်ထွက်သည်။ ၎င်းသည် တောနက်ကြီးထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တိရစ္ဆာန်အများကို လိုက်လံရှာဖွေသည်။ ၎င်းသည် တောထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားသည်။ ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်လှုပ်လျက် ရှိသည်။ ၎င်းသည် ရေငတ်၊ ဆာလောင်လျက် ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်းသည် တောထဲမှ ထွက်လာသော ခွေးကလေးကို မြင်သည်။ ခွေးကလေးသည် ရေကို သောက်နေသည်။ မင်းကိုင်းသည် ခွေးကလေးကို မြင်လျှင် အလွန်ဒေါသထွက်သည်။

“ဟေ့! ခွေး! မင်း ငါ့ကို လမ်းပြပေး။” မင်းကိုင်းက အော်သည်။

ခွေးကလေးသည် မင်းကိုင်းကို ကြည့်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် မကြောက်မရွံ့သော အကြည့်ရှိသည်။

“ငါက ဘာလို့ မင်းကို လမ်းပြပေးရမှာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို အရင်က ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။” ခွေးကလေးက ပြန်ပြောသည်။

မင်းကိုင်းသည် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ ၎င်းသည် ခွေးကလေး၏ စကားကို နားမလည်။

“ငါက မင်းကို ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။” မင်းကိုင်းက လိမ်ညာသည်။

ခွေးကလေးသည် မင်းကိုင်းကို ရယ်သည်။

“မင်းက လိမ်ညာနေတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ အတ္တ၊ မာန၊ အမုန်းတရားတွေကို မြင်တယ်။ ငါက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက မင်းကို အရှက်ကွဲစေချင်တယ်။” ခွေးကလေးက ပြောသည်။

မင်းကိုင်းသည် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးသည် အလွန်နာကျင်သည်။ ၎င်းက ခွေးကလေးကို အနီးကပ်လာစေရန် ခေါ်သော်လည်း ခွေးကလေးသည် အနီးကပ်မလာ။ မင်းကိုင်းက ခွေးကလေးကို ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ခွေးကလေးသည် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မင်းကိုင်းသည် ထိုနေ့မှစ၍ အလွန်စိတ်ပျက်အားလျော့သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်နိုင်။ ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးသည် အမြဲတမ်း နာကျင်လျက် ရှိသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မပျော်မွေ့။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကိုင်းသည် ထီးနန်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရဟန်းပြုရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ၎င်းသည် ခွေးကလေးကို သတိရသည်။ ၎င်းသည် ခွေးကလေး၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။

“ခွေးကလေးရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ။” မင်းကိုင်းက မေးသည်။

“သူ့နာမည်က ကုက္ကုရ (Kukkura)။” ရဟန်းတစ်ပါးက ဖြေသည်။

“ကုက္ကုရ? ဘာလို့လဲ။” မင်းကိုင်းက မေးသည်။

“သူက အမြဲတမ်း အမှန်တရားကို ပြောတယ်။ သူက မင်းကို အမြဲတမ်း ဆုံးမတယ်။” ရဟန်းတစ်ပါးက ဖြေသည်။

မင်းကိုင်းသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ကုက္ကုရခွေးကလေး၏ အကြောင်းကို သိသည်။ ၎င်းသည် ခွေးကလေး၏ အကြောင်းကို နားလည်သည်။ ၎င်းသည် ခွေးကလေး၏ အကြောင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်သည်။

အဆုံး (The End)

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက် ရဟန်းသံဃာအပေါင်းကို မိန့်တော်မူသည်။

“ဤ ကုက္ကုရ (Kukkura) ခွေးကလေးသည် ယခုဘဝတွင် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သော ကောဠိတမထေရ်မြတ် ဖြစ်တော်မူသည်။ မင်းကိုင်းကား ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။ မင်းကိုင်းသည် အတိတ်က အမုန်းတရား၊ မာနထောင်လွှားမှုကြောင့် ကောဠိတမထေရ်မြတ်ကို မကျေနပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကောဠိတမထေရ်မြတ်က မင်းကိုင်းကို အမြဲတမ်း ဆုံးမခဲ့သည်။ ယခုဘဝတွင် မင်းကိုင်းသည် ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။ ငါဘုရားသည် မင်းကိုင်း၏ အတိတ်က ကံစေတနာကို အသိအမှတ်ပြု၍ ကောဠိတမထေရ်မြတ်အား အတိတ်က အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူသည်။”

“ကောဠိတမထေရ်မြတ်သည် အတိတ်က ကုက္ကုရခွေးကလေး၏ ဘဝမှ အမှန်တရားကို ပြောဆိုခြင်း၊ ဆုံးမခြင်း စေတနာများကြောင့် ယခုဘဝတွင် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ မရောက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ မင်းကိုင်း၏ အတိတ်က မာနထောင်လွှားမှု၊ အမုန်းတရားကြောင့် ကောဠိတမထေရ်မြတ်၏ မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ဟန့်တားနေသည်။”

“သို့ဖြစ်၍၊ ရဟန်းတို့၊ မာနထောင်လွှားမှု၊ အမုန်းတရားသည် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ဟန့်တားသည်။ အမှန်တရားကို ပြောဆိုခြင်း၊ ဆုံးမခြင်းသည် အကျိုးရှိသော်လည်း အတ္တမပါလျှင် အကျိုးများသည်။”

အနှစ်သာရ

အတ္တ၊ မာန၊ အမုန်းတရားသည် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ဟန့်တားသည်။

ဘုရားရှင်၏ အောင်မြင်တော်မူသော ပါရမီတော်

မေတ္တာပါရမီ