ဥဿဒနမင်းသားနှင့် နွားသေနတ်

ဥဿဒနမင်းသားနှင့် နွားသေနတ်

မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ဥဿဒနမင်းသားနှင့် နွားသေနတ်အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရှေးသောအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ သုတသောမနင်း မင်းပြုတော်မူသည်။ ထိုမင်းသည် အလွန်သနားကရုဏာကြီးမားပြီး ရဲရင့်သော မင်းကောင်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ မင်းကြီး၏ တိုင်းပြည်၌ကား အလွန်တရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ပေါ်ပေါက်လျက်ရှိရာ၊ မိုးခေါင်ရေရှားပါးမှုကြောင့် စပါးခင်းများ ခြောက်သွေ့ကာ လူအများ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကြသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံများ မထွက်ရှိတော့သဖြင့် မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်မချမ်းသာဖြစ်ရသည်။ အကြိမ်ကြိမ်တိုင်အောင် မင်းကြီးသည် နက္ခတ်ပညာရှင်များ၊ မင်းဆရာများကို ခေါ်ယူ၍ မိုးရွာစေရန် အစီရင်ခံသည်။ သို့သော် အကျိုးမထူးချေ။ မင်းကြီးသည် ကိုယ်တော်တိုင် မိုးရွာရန် ပဌနာပြုသော်လည်း ထူးခြားမှုမရှိခဲ့။ တိုင်းပြည်၏ အခြေအနေသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ မင်းကြီး၏ စိတ်သည် ပိုမိုပူပန်လာသည်။ သူ၏ ဥဿဒနမင်းသားလေးသည်ကား အလွန်ချစ်စဖွယ်ကောင်း၍ ထက်မြက်သည်။ မင်းသားလေးသည် ပြည်သူများ၏ ဒုက္ခကို တွေ့မြင်ရသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ မင်းသားသည် မင်းကြီးထံ ချဉ်းကပ်၍ လျှောက်ထားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ပြည်သူများ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးနေကြသည်ကို အကျွန်ုပ် မြင်ရပါသည်။ အကျွန်ုပ် အနေဖြင့် ဘာများ ကူညီနိုင်ပါမည်နည်း။" မင်းကြီးက ပြုံး၍ မိန့်သည်။ "သားတော်၊ မင်းတစ်ပါး၏ တာဝန်ကား ပြည်သူကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ မိုးမရွာသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။" မင်းသားသည် စဉ်းစားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် မိုးရွာစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသည်။" မင်းကြီးက စိတ်ဝင်စားစွာ မေးသည်။ "ဘာနည်းလမ်းနည်း၊ သားတော်?" "အကျွန်ုပ်သည် နွားသေနတ်တစ်ကောင်ကို ပြုလုပ်၍ မိုးနတ်မင်းကို ပူဇော်ပါမည်။" နွားသေနတ်ဟူသည်မှာ ရှေးအခါက မိုးရွာစေရန် ပြုလုပ်သော နွားရုပ်တု ဖြစ်သည်။ မင်းသားသည် ချက်ချင်းပင် နွားသေနတ် ပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်များကို ခေါ်ယူ၍ အဖိုးတန် ရွှေ၊ ငွေ၊ ပတ္တမြားများဖြင့် နွားရုပ်တုကို အလွန်အံ့မခန်း တန်ဆာဆင်သည်။ နွားရုပ်တုသည် နေရောင်အောက်၌ တောက်ပစွာ ထိန်လင်းနေသည်။ မင်းသားသည် နွားရုပ်တုကို မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်၌ ထား၍ မိုးနတ်မင်းကို ပူဇော်ပသသည်။ ပူဇော်ပွဲသည် အလွန်စည်ကားသိုက်မြိုက်သည်။ မင်းသားသည် မိုးနတ်မင်းထံ ဤသို့ လျှောက်ထားသည်။ "အို မိုးနတ်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ပြည်သူများသည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေကြပါပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား အဖိုးတန် နွားသေနတ်ကို ပူဇော်ပါ၏။ ကျေးဇူးပြု၍ မိုးကို ရွာစေတော်မူပါ"။ မင်းသားသည် မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် မိုးကို စောင့်မျှော်သည်။ သို့သော်ကား မိုးမရွာချေ။ မြို့သူမြို့သားတို့သည် စိတ်ပျက်အားလျော့ကြသည်။ သို့သော် မင်းသားကား မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်ကို လက်မလျှော့။ သူသည် ထပ်မံ၍ အဖိုးတန် ပစ္စည်းများဖြင့် နွားရုပ်တုကို ပိုမိုအဆင်တန်ဆာများ ထည့်သွင်း၍ ပြုပြင်သည်။ သို့သော်လည်းကား မိုးမရွာ။ ပြည်သူတို့၏ စိတ်ပျက်မှုသည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ အချို့က မင်းသား၏ အစီအစဉ်ကို သရော်လှောင်ပြောင်ကြသည်။ "နွားရုပ်တုက မိုးရွာစေမှာတဲ့လား၊ ဟားဟား" ဟု တစ်ယောက်က ရယ်မောသည်။ မင်းသားကား မည်သို့မျှ မတုန်လှုပ်။ သူသည် မိမိ၏ အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းသားသည် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် မြေကြီးပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ နတ်တစ်ပါးသည် မင်းသား၏ သနားကရုဏာကို မြင်သည်။ ထိုနတ်သည် မင်းသား၏ အပြုအမူကို အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။ "ဤမင်းသားကား အလွန်ပင် သနားကရုဏာကြီးမားလှသည်။ မိမိ၏ အသက်ကိုပင် ပဓာနမထား။" ထိုနတ်သည် မင်းသား၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သည်။ မိုးနတ်မင်းထံသို့ သွား၍ အဖြစ်မှန်ကို တင်ပြသည်။ မိုးနတ်မင်းသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ မင်းသား၏ စေတနာကို ချီးကျူးသည်။ မိုးနတ်မင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော မိုးတိမ်တိုက်ကြီးကို စေလွှတ်သည်။ မိုးသည် အလွန်ကြီးစွာ ရွာသွန်းသည်။ မြေကြီးသည် ရေပြည့်လျက် ပြန်လည်စိမ်းလန်းလာသည်။ စပါးခင်းများ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်။ ပြည်သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကြသည်။ ဥဿဒနမင်းသား၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် သနားကရုဏာကြောင့် ပြည်သူတို့သည် ဘေးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ မင်းကြီးသည် သားတော်ကို ချီးကျူးသည်။ "သားတော်၊ သင်ကား ငါ၏ ဂုဏ်ကို ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်။" မင်းသားသည် ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြုံးသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်၏ ဆန္ဒကား ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို လျှော့ချရန် ဖြစ်ပါသည်။"

ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် ဤသို့ ဟောကြားတော်မူသည်။ "အကြောင်းတရားသည် အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေသည်။ သဒ္ဓါတရားနှင့် ကရုဏာတရားသည် အောင်မြင်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသည်။ ဥဿဒနမင်းသားသည် ထိုအခါက ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုသို့ မင်းသား၏ ကရုဏာစိတ်နှင့် ယုံကြည်မှုကြောင့် ပြည်သူတို့သည် ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။"