ကုမ္ဘီလမင်းနှင့် ပုဏ္ဏား

ကုမ္ဘီလမင်းနှင့် ပုဏ္ဏား

မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ကုမ္ဘီလမင်းနှင့် ပုဏ္ဏားအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရှေးသောအခါက ကုမ္ဘီလမင်းဟူသော ရွှေငါးမင်းတစ်ပါးသည် မဂ်ဓတိုင်း၊ ဂင်္ဂါမြစ်၌ မင်းပြုတော်မူသည်။ ထိုမင်းသည် အလွန်အေးမြသော စိတ်နှင့် ပြည်သူများအပေါ် သနားကရုဏာကြီးမားသည်။ သူ၏ နန်းတော်ကား ဂင်္ဂါမြစ်၏ အောက်ဆုံး၌ တည်ရှိသည်။ ပြည်သူများကား ရေအောက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ တစ်နေ့သ၌ ဂင်္ဂါမြစ်ပေါ်၌ လှေတစ်စင်း ပျက်သည်။ ထိုလှေ၌ ပုဏ္ဏားတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ သူ၏ အမည်ကား သုမန။ လှေပျက်သဖြင့် သုမနသည် ရေထဲသို့ ကျသည်။ သူကား ရေမကူးတတ်။ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရတော့မည့် အရေး ကြုံရသည်။ သုမနသည် အကူအညီကို အော်ဟစ်သည်။ "ကယ်ပါဦး၊ ကယ်ပါဦး။" ကုမ္ဘီလမင်းသည် ထိုအသံကို ကြားရသည်။ မင်းကြီးသည် မည်သူမျှ မကူညီနိုင်သော အခြေအနေကို သိသည်။ သူကား အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ဝင်လာသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ရွှေငါးအဆင်းကို စွန့်လွှတ်၍ မင်းသားအဆင်းသို့ ပြောင်းလဲသည်။ ထို့နောက် မင်းသားသည် ရေထဲမှ ထွက်လာ၍ သုမနကို ကယ်ဆယ်သည်။ သုမနသည် ရေပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ အသက်ရှင်လတ်စင်။ သူကား အလွန်ဝမ်းသာသည်။ "အို မင်းသား၊ သင်ကား ငါ့ကို ကယ်တင်သူ ဖြစ်သည်။ သင်၏ ကျေးဇူးကို မမေ့ပါ။" မင်းသားသည် ပြုံးသည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ အသင် ကျန်းမာပါ၏။" သုမနသည် မင်းသား၏ အကူအညီကို အလွန်ကျေးဇူးတင်သည်။ သူကား မင်းသားကို အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို မသိ။ "မင်းသား၊ အကျွန်ုပ် အနေဖြင့် အသင်ကို အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်နည်း။" မင်းသားက မိန့်သည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ အသင်ကား အသက်ရှင်လတ်စင် ဖြစ်သည်။ ထိုကား ငါ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ကျေးဇူး ဖြစ်သည်။" သုမနသည် မင်းသား၏ စကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်အေးချမ်းသာယာသည်။ သူကား ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ မင်းသားသည် မိမိ၏ ရွှေငါးအဆင်းသို့ ပြန်ပြောင်းသည်။ ကုမ္ဘီလမင်းသည် မိမိ၏ ကရုဏာစိတ်ကြောင့် ပုဏ္ဏားကို ကယ်ဆယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သုမနသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မမေ့ပါ။ သူကား မင်းသား၏ ကရုဏာကို အမြဲအမှတ်ရနေသည်။ နှစ်များကုန်လွန်သောအခါ သုမနသည် အလွန်ကြွယ်ဝသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူကား မဂ်ဓတိုင်း၌ အလွန်အာဏာကြီးသော ပုဏ္ဏား ဖြစ်လာသည်။ သူကား မင်းကြီးထံသို့ သွား၍ လျှောက်ထားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား ဂင်္ဂါမြစ်၌ အသက်ဆုံးရှုံးရမည့် အရေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်သူကား မင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။" မင်းကြီးက မေးသည်။ "ထိုမင်းသားကား အဘယ်သူနည်း။" "အကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်သူကား ကုမ္ဘီလမင်း ဖြစ်ပါသည်။" မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့သြသည်။ သူကား ကုမ္ဘီလမင်း၏ ကရုဏာကို ချီးကျူးသည်။ မင်းကြီးသည် သုမနကို ခေါ်ယူ၍ မင်းကြီးထံသို့ ပို့သည်။ သုမနသည် ကုမ္ဘီလမင်းထံ ချဉ်းကပ်သည်။ "အို ကုမ္ဘီလမင်း၊ ကျွန်ုပ်ကား သင်၏ အကူအညီကြောင့် အသက်ရှင်လတ်စင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သင်၏ ကျေးဇူးကို အမြဲအမှတ်ရနေသည်။" ကုမ္ဘီလမင်းသည် ပုဏ္ဏားကို ကြည့်သည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ သင်ကား ကျန်းမာပါ၏။" သုမနသည် ပြုံးသည်။ "မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို ကျေးဇူးဆပ်လိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို ပစ္စည်းများ ပေးလှူပါမည်။" ကုမ္ဘီလမင်းက မိန့်သည်။ "ပုဏ္ဏားကြီး၊ ငါ့ကို မည်သည့်အရာမျှ မလိုပါ။ ငါ့ကိုကား အသင်၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်ကို ပေးလှူပါ။" သုမနသည် ကုမ္ဘီလမင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ကြည်ညိုသည်။ သူကား ကုမ္ဘီလမင်း၏ အဆုံးအမကို ခံယူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သုမနသည် သဒ္ဓါတရားထက်သန်သော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူကား ကုမ္ဘီလမင်းကို အမြဲ ဂုဏ်ပြုသည်။

ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် ဤသို့ ဟောကြားတော်မူသည်။ "အကြောင်းတရားသည် အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေသည်။ ကရုဏာစိတ်နှင့် ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်သည် အောင်မြင်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသည်။ ကုမ္ဘီလမင်းသည် ထိုအခါက ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုသို့ မင်းကြီး၏ ကရုဏာနှင့် ပုဏ္ဏား၏ ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်ကြောင့် နှစ်ဦးလုံးသည် ချမ်းသာသုခ ရရှိကြသည်။"