ကပိလမင်းနှင့် မျောက်

ကပိလမင်းနှင့် မျောက်

အခါတစ်ပါး၊ ဘုရားရှင်သည် ကပိလမင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူစဉ်၊ မဟာသမုဒ္ဒရာအနီး၌ တည်ရှိသော ကပိလအမည်ရှိ မင်းအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးကား အလွန်တရားမျှတသည်။ မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားတို့ကို မိဘသဖွယ် ချစ်ခင်စောင့်ရှောက်သည်။ မင်းကြီး၏ တိုင်းနိုင်ငံကား စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပေါများသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့ကား ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ကြ၏။

ထိုမင်းကြီး၏ နန်းတော်အနီးတွင်မူကား ကပိလအမည်ရှိသော မျောက်ဘုရင်တစ်ပါးလည်း အုပ်စိုးစိုးနေလေသည်။ ထိုမျောက်ဘုရင်ကား သောင်းသောင်းဖျဖျဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တတ်သော ကြောင်တောင်တောင် မျောက်အုပ်ကို အုပ်ချုပ်၏။ မျောက်ဘုရင်ကား ဥက္ကဋ္ဌအမည်ရှိ၏။ ဥက္ကဋ္ဌကား သတ္တဝါအပေါင်းတို့တွင် အလွန်အင်အားကြီးမား၍ အလွန်အသိဉာဏ်ထက်မြက်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကြီးကပိလသည် မိမိ၏ နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်၌ လေညှင်းခံနေတော်မူ၏။ ထိုစဉ် ဥက္ကဋ္ဌနှင့် မျောက်အုပ်တို့သည်လည်း အနီးရှိ ကျောက်တောင်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီး၊ ဥယျာဉ်တော်အနီး၌ ကစားနေကြကုန်၏။ မျောက်တို့၏ ဆူညံသံကို ကြားတော်မူသော မင်းကြီးကပိလသည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တော်မူ၏။ သို့သော် မင်းကြီးသည် မျောက်တို့ကို မေတ္တာရှေ့ထား၍ မအော်ဟစ် အပြစ်မဆို။

“အသင်တို့ မျောက်အပေါင်းတို့၊ ငါသည် အသင်တို့အား အလွန်အပြစ်မဆို။ သို့သော် အသင်တို့၏ အော်ဟစ်ဆူညံသံသည် ငါ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပျက်ပြားစေ၏။ အသင်တို့ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်စွာ နေနိုင်ကြမည်လော” ဟု မင်းကြီးက တောင်းပန်တော်မူ၏။

ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်သည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားလျှင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွား၏။ မျောက်ဘုရင်ကား အလွန်မာနကြီး၏။ မင်းကြီးကပိလ၏ အသနားခံစကားကို ကြားလျှင် ဥက္ကဋ္ဌသည် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွား၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့ကား သဘာဝအတိုင်း နေထိုင်ကြကုန်၏။ သဘာဝအတိုင်း နေထိုင်ကြသော သတ္တဝါတို့အား အကျွန်ုပ်တို့ မတားဆီးနိုင်။ အရှင်မင်းကြီး အကယ်၍ ငြိမ်းချမ်းရေးကို လိုလားတော်မူအံ့၊ အရှင်မင်းကြီးသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော်မူသင့်ပေ” ဟု ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်က တုံ့ပြန်လိုက်၏။

မင်းကြီးကပိလသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စကားကို ကြားတော်မူသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်တော်မူ၏။ သို့သော် မင်းကြီးကား မေတ္တာတရားကြီးမားသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကို မေတ္တာဖြင့်ပင် ပြန်လည်ပြောဆိုတော်မူ၏။

“အသင် ဥက္ကဋ္ဌ၊ အသင်သည် မာနကြီးလှ၏။ သို့သော် အသင်၏ မာနကို ငါ နားလည်၏။ အသင်သည် အသင်၏ အုပ်စုကို အုပ်ချုပ်ရသော သခင်ဖြစ်၏။ သို့သော် မင်းအဖြစ်သည် အုပ်ချုပ်ရုံမျှသာ မဟုတ်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ သနားခြင်းတို့လည်း ပါဝင်၏။ အသင်သည် အသင်၏ အုပ်စုကို မေတ္တာဖြင့် အုပ်ချုပ်သလော” ဟု မင်းကြီးက မေးတော်မူ၏။

ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်သည် မင်းကြီး၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစား၏။ ဥက္ကဋ္ဌသည် မိမိ၏ မျောက်အုပ်ကို အုပ်ချုပ်ပုံကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကြည့်၏။ ဥက္ကဋ္ဌသည် အလွန်အင်အားကြီးသဖြင့် မျောက်အုပ်တို့အား အမိန့်ပေး၍ အုပ်ချုပ်၏။ အကယ်၍ မျောက်တစ်ကောင် အမှားလုပ်လျှင် ဥက္ကဋ္ဌသည် ထိုမျောက်ကို အပြစ်ပေးလေ့ရှိ၏။ သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌသည် မျောက်အုပ်အား မေတ္တာဖြင့် ချစ်ခင်စောင့်ရှောက်ခြင်းကိုမူ မပြုခဲ့။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် အကျွန်ုပ်၏ အုပ်စုအား အမိန့်ဖြင့် အုပ်ချုပ်၏။ အကယ်၍ အမှားလုပ်လျှင် ပြစ်ဒဏ်ပေး၏။ မေတ္တာဖြင့် စောင့်ရှောက်သည်ကား မပြုဖူး” ဟု ဥက္ကဋ္ဌက ရိုးသားစွာ ဖြေ၏။

“အသင် ဥက္ကဋ္ဌ၊ အသင်သည် အလွန်အင်အားကြီးမားသော်လည်း အသင်၏ မေတ္တာတရားသည် နည်းပါးလှ၏။ မင်းအဖြစ်၏ အဓိကတရားကား မေတ္တာတရားပင် ဖြစ်၏။ အသင်သည် မေတ္တာတရားကို မကျင့်သုံးပါက အသင်၏ အုပ်စုသည် မကြာမီ ကွဲပြားသွားလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် အသင်သည် မလိုလားအပ်သော အန္တရာယ်ကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်” ဟု မင်းကြီးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြားတော်မူ၏။

ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်သည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားလျှင် အနည်းငယ် စိတ်မသက်သာဖြစ်၏။ သို့သော် မင်းကြီး၏ စကားသည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ခံစားမိ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်အား အကြံဉာဏ်ပေးတော်မူပါ” ဟု ဥက္ကဋ္ဌက တောင်းပန်၏။

မင်းကြီးကပိလသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ တောင်းပန်မှုကို ကြားလျှင် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

“အသင် ဥက္ကဋ္ဌ၊ အသင်သည် အသင်၏ မျောက်အုပ်အား မေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံတော်မူပါ။ အကယ်၍ အမှားလုပ်လျှင် နူးညံ့စွာ ဆုံးမတော်မူပါ။ သူတို့အား အားပေးကူညီတော်မူပါ။ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် အသင်၏ ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်စေရမည်။ သို့မှသာ အသင်သည် အမှန်တကယ် မင်းဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု မင်းကြီးက လမ်းညွှန်တော်မူ၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်သည် မင်းကြီးကပိလ၏ တရားစကားကို နာခံ၏။ ဥက္ကဋ္ဌသည် မိမိ၏ မျောက်အုပ်အား မေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံလေ၏။ မျောက်အုပ်ကား အလွန်ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ကြ၏။ ဥက္ကဋ္ဌကား အမှန်တကယ်ပင် မျောက်ဘုရင် ဖြစ်လာလေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မုန်တိုင်းကြီး ကျရောက်လေ၏။ သမုဒ္ဒရာရေသည် အလွန်မြင့်မားလာပြီး၊ ကပိလမင်း၏ ပြည်နယ်ကို ရိုက်ခတ်လေ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့ကုန်၏။ မင်းကြီးကပိလသည် မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

ထိုစဉ် ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်သည် မိမိ၏ မျောက်အုပ်အား ခေါ်ဆောင်၍ မင်းကြီးကပိလထံ ရောက်လာ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့အား အမိန့်ပေးတော်မူပါ” ဟု ဥက္ကဋ္ဌက လျှောက်၏။

မင်းကြီးကပိလသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိတော်မူ၏။

“အသင် ဥက္ကဋ္ဌ၊ အသင်၏ မေတ္တာတရားကို ငါ မြင်၏။ သို့သော် ဤမုန်တိုင်းကို ငါတို့ မည်သို့ တားဆီးနိုင်မည်နည်း” ဟု မင်းကြီးက စိတ်မကောင်းစွာ ပြောတော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့ မျောက်များသည် အလွန်အင်အားကြီးမားကြ၏။ အကျွန်ုပ်တို့ မျောက်များသည် သစ်ပင်များပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်နိုင်ကြ၏။ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်တို့ မျောက်များသည် သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲ၍ အတားအဆီးများ ပြုလုပ်ပေးပါမူ၊ အကျွန်ုပ်တို့၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား ကယ်တင်နိုင်ပါလိမ့်မည်” ဟု ဥက္ကဋ္ဌက အကြံပြု၏။

မင်းကြီးကပိလသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ အကြံဉာဏ်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

“အသင် ဥက္ကဋ္ဌ၊ အသင်၏ အကြံဉာဏ်သည် အလွန်ကောင်း၏။ အသင်သည် မေတ္တာတရားကြီးမားသူ ဖြစ်၏။ အသင်၏ မျောက်အုပ်အား စေခိုင်းတော်မူပါ” ဟု မင်းကြီးက အမိန့်ပေးတော်မူ၏။

ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်သည် မိမိ၏ မျောက်အုပ်အား စေခိုင်း၍ သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲပြီး အတားအဆီးများ ပြုလုပ်စေ၏။ မျောက်အုပ်ကား အလွန်လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ကြကုန်၏။ မုန်တိုင်းရေသည် အတားအဆီးများကို ရိုက်ခတ်သော်လည်း အောင်မြင်ခြင်း မရှိ။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ဘေးရန်မှ ကင်းလွတ်ကြကုန်၏။

မုန်တိုင်း ငြိမ်သက်သွားသောအခါ မင်းကြီးကပိလသည် ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်အား ချီးကျူးတော်မူ၏။

“အသင် ဥက္ကဋ္ဌ၊ အသင်သည် ယနေ့ ငါ၏ ပြည်သူပြည်သားတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့လေ၏။ အသင်၏ မေတ္တာတရားနှင့် အင်အားသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ ငါသည် အသင်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခွင့်ရသည်ကို ဂုဏ်ယူ၏” ဟု မင်းကြီးက ချီးကျူးတော်မူ၏။

ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်သည် မင်းကြီး၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် အကျွန်ုပ်၏ မင်းကြီးအား ကူညီရသည်ကို ဝမ်းမြောက်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်သည် မေတ္တာတရားကို နာခံ၍ အကျွန်ုပ်၏ အုပ်စုအား ချစ်ခင်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်ကို ယခုအခါ အကျိုးများကြောင်း သိရပါ၏” ဟု ဥက္ကဋ္ဌက ပြန်လည် လျှောက်ထား၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ကပိလမင်းနှင့် ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်တို့သည် အလွန်ခင်မင်ရင်းနှီးကြကုန်၏။ မင်းကြီးသည် ဥက္ကဋ္ဌအား မိမိ၏ အကြံပေး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ထားတော်မူ၏။ ဥက္ကဋ္ဌသည်လည်း မင်းကြီး၏ တရားမျှတမှုနှင့် မေတ္တာတရားကို နည်းယူ၍ မိမိ၏ မျောက်အုပ်အား အုပ်ချုပ်လေ၏။

ဤသို့လျှင် ကပိလမင်းနှင့် ဥက္ကဋ္ဌ မျောက်ဘုရင်တို့သည် မိမိတို့၏ အုပ်စုများအား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ သနားခြင်းဖြင့် အုပ်ချုပ်၍ သာသနာပြုကြကုန်၏။

သီလ

အုပ်ချုပ်သူသည် မိမိ၏ အုပ်စုအား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ သနားခြင်းဖြင့် ဆက်ဆံရမည်။ အင်အားကြီးမားခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ အုပ်ချုပ်ခြင်း၏ အဓိကတရား မဟုတ်။ မေတ္တာတရားသည် အုပ်ချုပ်သူနှင့် အုပ်ချုပ်ခံသူတို့အား ပိုမိုနီးကပ်စေပြီး၊ အခက်အခဲများမှ ကယ်တင်နိုင်၏။

ဘုရားလောင်း ကျင့်သုံးခဲ့သော ပါရမီ

မေတ္တာပါရမီ