မေခလ (Meikhala) Jataka

မေခလ (Meikhala) Jataka

ရှေးရှေးတုန်းက မဂ်ဂဒ (Magadha) ပြည်မှာ အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်ကြီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က ဝေသာရ (Vesara) တဲ့။ ဝေသာရဟာ စီးပွားရေးမှာ ထူးချွန်ပြီး ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ကို ကုန်သွယ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကုန်သင်္ဘောတွေဟာ ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်သန်းပြီး ရွှေငွေ၊ ကျောက်သံ၊ ပိုးထည် စတဲ့ သာမန်လူတွေ မက်မောဖွယ်ရာ ပစ္စည်းမျိုးစုံကို တင်ဆောင်လာတယ်။ ဝေသာရဟာ ဘဝမှာ လိုလေသေးမရှိအောင် ချမ်းသာသော်လည်း သူရဲ့ စိတ်ဟာ မကျေနပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ ပိုမိုချမ်းသာဖို့၊ ပိုမိုအာဏာကြီးဖို့ အမြဲတမ်း ကြံစည်နေတယ်။

တစ်နေ့သောအခါ ဝေသာရဟာ ကုန်ကူးရင်းနဲ့ အလွန်လှပဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကျွန်းမှာ မေခလ (Meikhala) ဆိုတဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါး စံမြန်းနေတယ်။ မေခလဟာ လွန်စွာ အေးမြတဲ့ ရုပ်ရည်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အပြုအမူတွေနဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ ဝေသာရဟာ မေခလကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်ကြိုက်သွားတယ်။ သူဟာ မေခလရဲ့ အလှအပ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို လွန်စွာ နှစ်သက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မေခလဟာ အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိပြီး လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းတဲ့ နတ်သမီးလေး ဖြစ်တယ်။ ဝေသာရဟာ မေခလကို မိန်းမအဖြစ် ရလိုတဲ့ ဆန္ဒပြင်းပြနေတယ်။ သူဟာ မေခလကို ချစ်ကြောင်း၊ အိမ်ထောင်ပြုလိုကြောင်း ပြောတယ်။

မေခလက ပြုံးပြီး ပြန်ပြောတယ်၊ “အို- မင်းရဲ့ စကားကို ငါနားထောင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ဟာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းသူ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းမှာ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ် ရှိသလား။”

ဝေသာရဟာ စဉ်းစားတယ်။ သူဟာ လောဘကြီးသူ၊ ဒေါသထွက်လွယ်သူ၊ မောဟများသူလို့ ကိုယ်တိုင်လည်း သိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဟာ မေခလကို လိုချင်လွန်းလို့ မဟုတ်တာကို ဟုတ်အောင် ပြောတယ်။ “အို- နတ်သမီးလေး၊ ငါဟာ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်တွေ မရှိဘူး။ ငါဟာ အလွန် စိတ်ရှည်သူ၊ သနားကရုဏာကြီးသူပါ” လို့ လိမ်ညာပြောတယ်။

မေခလဟာ ဝေသာရရဲ့ စကားကို မယုံဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝေသာရရဲ့ ပူဆွေးသောက ရောက်နေတဲ့ အမူအယာကို ကြည့်ပြီး သနားစိတ်ဝင်တယ်။ “ကောင်းပြီ။ မင်း ငါ့ကို အိမ်ထောင်ပြုလိုတယ်ဆိုရင်၊ ငါ မင်းကို စမ်းသပ်မယ်။ ငါ့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို လက်ခံမယ်။”

မေခလဟာ ဝေသာရကို အလွန်ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တွေ ပေးတယ်။ ပထမအကြိမ်မှာ မေခလဟာ ဝေသာရကို မြေကမ္ဘာကို ရေနဲ့ လုံးဝမထိအောင် ပတ်လည်မှာ ကန်ကြီးတစ်ကန် တည်ဆောက်ခိုင်းတယ်။ ဝေသာရဟာ အံ့ဩသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဟာ မေခလကို ချစ်လွန်းလို့ အလုပ်သမားတွေ အများကြီး ငှားရမ်းပြီး အပင်ပန်းခံကာ အချိန်တိုတိုအတွင်းမှာပဲ အဲဒီလို အံ့ဖွယ်ကန်ကြီးကို တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့တယ်။

ဒုတိယအကြိမ်မှာ မေခလဟာ ဝေသာရကို မီးကမ္ဘာကို ရေနဲ့ ငြိမ်းသတ်ခိုင်းတယ်။ ဝေသာရဟာ အတော်လေး အခက်အခဲ ကြုံရတယ်။ သူဟာ ရေတွေကို အကြိမ်ကြိမ် သယ်ဆောင်လာပြီး မီးကို ငြိမ်းသတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် မီးဟာ အလွန်ပြင်းထန်လို့ ငြိမ်းမရဘူး။ နောက်ဆုံး ဝေသာရဟာ မောဟ၊ ဒေါသတွေ ဝင်လာတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတယ်။ သူဟာ ရေတွေကို ပစ်ပေါက်တယ်။ သူဟာ ဒေါသနဲ့ မီးကမ္ဘာကို ကြည့်တယ်။

မေခလဟာ ဝေသာရရဲ့ အပြုအမူကို မြင်တယ်။ သူဟာ ဝေသာရရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ပြောင်းလဲမသွားဘူးလို့ သိတယ်။ သူဟာ ဝေသာရကို ခွင့်လွှတ်ပြီး ပြောတယ်၊ “အို- ဝေသာရ၊ မင်းဟာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းသူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်လာနိုင်သူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ဟာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနဲ့ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းဟာ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ် မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို လက်မခံနိုင်ဘူး။”

ဝေသာရဟာ အလွန် စိတ်ပျက်သွားတယ်။ သူဟာ မေခလကို ပိုမို ချစ်မြတ်နိုးတယ်။ သူဟာ မေခလရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြုပြင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တယ်။ သူဟာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ တွေကို တိုက်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူဟာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တွေကို ပွားများတယ်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုးစားပြီးနောက် ဝေသာရဟာ ပြောင်းလဲလာတယ်။ သူဟာ အရင်လို လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ တွေ မရှိတော့ဘူး။ သူဟာ သနားကရုဏာ၊ မေတ္တာ၊ ပညာ တွေနဲ့ ပြည့်စုံလာတယ်။

နောက်တစ်ခါ ဝေသာရဟာ မေခလကို သွားတွေ့တယ်။ မေခလဟာ ဝေသာရရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို သိတယ်။ သူဟာ ဝေသာရကို လက်ခံပြီး လက်ထပ်တယ်။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်တယ်။ ဝေသာရဟာ သူ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို သုံးပြီး သူတပါးကို ကူညီတယ်။ သူဟာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တွေနဲ့ အုပ်ချုပ်တယ်။ သူဟာ အလွန် နာမည်ကျော်ကြားပြီး လေးစားခံရတယ်။

ဒီဇာတ်တော်မှာ ဝေသာရဟာ ဘုရားအလောင်းတော် ဖြစ်တယ်။ မေခလဟာ ဘုရားရဲ့ ရင်ငွေ့တော် ဖြစ်တယ်။ ဒီဇာတ်တော်က ငါတို့အား လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ တွေရဲ့ အကျိုးဆက်ဟာ ဆိုးရွားကြောင်း၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တွေရဲ့ အကျိုးဆက်ဟာ ကောင်းမွန်ကြောင်း သင်ပေးတယ်။