မျောက် နှင့် သစ်သီး

မျောက်နှင့်သစ်သီး

ရှေးရှေးတုန်းက၊ သာသနာတော်ထွန်းကားခါစ အခါတုန်းက မဟုတ်၊ သို့သော် လူတို့၏ အသိဉာဏ်သည် အတော်အတန် ပွင့်လင်းစပြုနေပြီ ဖြစ်သော ကာလတစ်ခုတွင်၊ မဟာသမုဒ္ဒရာကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ စိမ်းလန်းစိုပြေ၊ သစ်သီးဝလံတို့ ပေါများလှသော သာယာသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ ထိုကျွန်းကြီးပေါ်တွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့သည် ဘေးရန်ကင်းကင်းနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။ ထိုတိရစ္ဆာန်များအနက်၊ အထူးထင်ရှားသူကား၊ မျောက်ဘုရင် ဖြစ်တော်မူသော ပဉ္စပါး မျောက်မင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် အလွန်အဆင်းလှ၍ အားတောင့် တောင့်၊ အခေါင်းအစွမ်း ရင့်ကျက်ပြီး၊ ကျွန်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးငယ်တို့၏ အခက်အလက်ကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ ကူးလူးခုန်ပေါက် ကစားတတ်သော မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ပညာလည်း ထက်မြက်လှပြီး၊ မိမိ၏ မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့ကို အုပ်ချုပ် စီမံရာတွင်လည်း အလွန်ပင် တတ်မြောက် ကျွမ်းကျင်လေသည်။ သစ်သီးတို့ကို စားသောက်၍ အသက်မွေးကြသော မျောက်တို့၏ ဘုရင်ဖြစ်သည့် အလျောက်၊ ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် ကျွန်းပေါ်ရှိ သစ်သီးပင် အသီးသီးတို့၏ တည်နေရာ၊ သစ်သီးများ၏ အရသာ၊ အသီးများမှည့်ချိန်တို့ကို အလွန်ပင် ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ မျောက်အပေါင်းအသင်းများနှင့်အတူ သစ်ပင်ကြီးများပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက် ကစားလျက် ရှိကြသည်။ နေရောင်ခြည်သည် သစ်ရွက်များကြားမှ ထိုးဖောက်ကျရောက်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်အာဝါသ မျိုးစုံကို ဖန်တီးလျက် ရှိသည်။ ငှက်တို့၏ သီဆိုမြည်တမ်းသံ၊ ပိုးမွှားတို့၏ တစီစီမြည်သံတို့ကလည်း ကျွန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို စည်ကား ပျော်ရွှင်စေလျက် ရှိသည်။

ထိုစဉ်အခါ၊ ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် အထူးသဖြင့် အနံ့မွှေးသော သစ်သီးတစ်မျိုးကို အဝေးမှ ရိပ်မိလေသည်။ ထိုသစ်သီးကား၊ အလွန်ပင် အနံ့မွှေးပြီး အရသာထူးကဲသော ရွှေကြာအန်းသစ်သီး ဖြစ်လေသည်။ ထိုသစ်သီးသည် ကျွန်းပေါ်တွင် အလွန်ရှားပါးပြီး၊ အသီးရခိုင်ခဲလှသည်။ သို့သော် ထိုသစ်သီးပင်ကား၊ ကျွန်း၏ အရှေ့ဘက်ဆုံး တောင်ကမူ ထိပ်ပေါ်တွင် တည်ရှိလေသည်။ တောင်ကမူထိပ်သို့ တက်ရသည်ကား၊ အလွန်ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသည်။

ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့ကို အော်ဟစ်ခေါ်ယူပြီး၊ “အို... မျောက်ညီနောင်တို့၊ ငါ၏ အနံ့ကို ရှုကြပါအုံး၊ အလွန်ပင် မွှေးသော အနံ့ကို ရနေသည်။ ဤအနံ့ကား၊ ရွှေကြာအန်းသစ်သီး၏ အနံ့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသစ်သီးကား၊ အလွန်ရှားပါး၍ အရသာလည်း ထူးကဲလှသည်။ ငါတို့သည် ယနေ့ ထိုသစ်သီးကို စားသောက်ကြမည်။” ဟု အမိန့်တော်ကို ချမှတ်လိုက်လေသည်။

မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့သည် ပဉ္စပါး မျောက်မင်း၏ အမိန့်ကို ကြားရသောအခါ၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အချို့ကလည်း “အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုတောင်ကမူထိပ်ကား အလွန်ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး တက်နိုင်ပါ့မလား အရှင်မင်းကြီး။” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလျှောက်ကြသည်။

ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ “အို... ညီနောင်တို့၊ စိုးရိမ်မနေကြနှင့်။ ငါသည် အသင်တို့အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားမည်။ ငါသည် မျောက်ဘုရင် ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။ ငါ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် အင်အားကို အသင်တို့ ယုံကြည်ကြပါကုန်လော့။” ဟု ပြန်လည် အာမခံလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် ဦးဆောင်၍ မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့နှင့်အတူ တောင်ကမူထိပ်သို့ ခရီးထွက်ကြလေသည်။ ခရီးလမ်းကား အလွန်ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသည်။ ကျောက်ဆောင်ကျောက်ခဲများ၊ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ၊ မြွေဟောက်မြွေပွေးများ စသည်တို့နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချို့သော မျောက်တို့သည် လမ်းမမှန်၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရုန်းကန်ကြရသည်။

သို့သော် ပဉ္စပါး မျောက်မင်းကား၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ အလွယ်ကူဆုံး လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေလျက်၊ အန္တရာယ်ကင်းသည့် လမ်းကို ရွေးချယ်ကာ၊ မိမိ၏ မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့ကို လမ်းပြလျက် ရှိသည်။ အချို့သော မျောက်တို့သည် ကျောက်ဆောင်များပေါ်မှ မဆင်းနိုင်ကြ။ ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်တိုင်က နမူနာပြကာ၊ သစ်ပင်ခက်များပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍၊ ထိုမျောက်တို့အား ကူညီထမ်းပိုး ခေါ်ဆောင်ပေးလေသည်။

“အသင်တို့ ကြိုးစားကြပါအုံး။ အနီးကပ်လာလေလေ၊ ငါတို့သည် အောင်မြင်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။” ဟု ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် အားပေးစကားကို ပြောကြားလျက် ရှိသည်။

အချို့သော မျောက်တို့ကား၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ မတတ်နိုင်တော့ပါ။ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။” ဟု တောင်းပန်ကြသည်။

ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် ထိုမျောက်တို့အား မေတ္တာဖြင့် ကြည့်ရှုပြီး၊ “အို... ညီနောင်တို့၊ ငါသည် အသင်တို့အား မစွန့်လွှတ်နိုင်။ အသင်တို့၏ အားနည်းချက်ကို ငါနားလည်သည်။ သို့သော် အောင်မြင်မှုသည် အားထုတ်မှုမှ လာသည်။ ငါသည် အသင်တို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အကြံရသည်။” ဟု ဆိုကာ၊ သစ်ပင်ခက်များစွာကို စုဆောင်း၍ ကြိုးသဖွယ် ပုံဖော်ကာ၊ မျောက်တို့အား တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကူညီပေးလေသည်။

ထိုနည်းဖြင့်၊ ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် စေတနာကို အသုံးပြု၍၊ မျောက်အပေါင်းအသင်းအားလုံးကို တောင်ကမူထိပ်သို့ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ တောင်ကမူထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အလွန်ပင် မွှေးသော ရွှေကြာအန်းသစ်သီးတို့သည် အသီးခိုင်ကြီးများဖြင့် ဆင်ယင်လျက် ရှိသည်။ ထိုသစ်သီးတို့၏ အနံ့ကား၊ တောင်ကမူထိပ်တစ်ခုလုံးကို မွှေးပျံ့စေလျက် ရှိသည်။

မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့သည် ပဉ္စပါး မျောက်မင်းအား ချီးကျူးဂုဏ်တင်ကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် စေတနာကြောင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့ ဤသို့ အောင်မြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မင်းကြီးအား အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ပါ၏။” ဟု ဆိုကြသည်။

ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် သစ်သီးတို့ကို စားသောက်ရန် အမိန့်ပေးလေသည်။ မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ သစ်သီးတို့ကို စားသောက်ကြသည်။ ထိုရွှေကြာအန်းသစ်သီးတို့ကား အလွန်ပင် အရသာထူးကဲလှသည်။ စားသောက်ပြီးသောအခါ၊ သူတို့သည် ပဉ္စပါး မျောက်မင်းအား ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်မံ ပြောကြားပြီး၊ တောင်ကမူထိပ်ပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားကြလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတရားကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါ အရှင်မင်းကြီး။” ဟု မျောက်တစ်ကောင်က ပြောသည်။

ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် ပြုံးရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ၊ “ညီနောင်တို့၊ ငါသည် အသင်တို့အားလုံးကို ဂရုစိုက်ရသည်မှာ ငါ၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။ ငါတို့သည် အတူတကွ အားထုတ်လျှင် မည်သည့်အရာကို မဆို အောင်မြင်နိုင်ကြသည်။” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ပိုမိုရရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပဉ္စပါး မျောက်မင်းကို အလွန်ပင် လေးစားကြည်ညိုကြပြီး၊ သူ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုကို အမြဲတမ်း ချီးကျူးကြလေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပဉ္စပါး မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ မျောက်အပေါင်းအသင်းတို့နှင့်အတူ သာယာပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်လျက် ရှိကြသည်။

အကျင့်တရား

စေတနာနှင့် ဉာဏ်ပညာသည် အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားနိုင်ရန်နှင့် အောင်မြင်မှု ရရှိရန် အဓိက အကျဆုံး ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ဦးသည် မိမိ၏ အပေါင်းအသင်းတို့ကို ဂရုစိုက်၊ အားပေးပြီး၊ အတူတကွ အားထုတ်လျှင် မည်သည့် ရည်မှန်းချက်ကို မဆို အောင်မြင်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ဘဝကျင့်ကြံမှု

မေတ္တာဘ