မျောက်နှင့် ဥစ္စာရှင်

မျောက်နှင့် ဥစ္စာရှင်

(နိဒါန်း)

ကောသလမင်းကြီး၏ နန်းတော်တွင် မင်းကြီးအပြင် မင်းသမီး၊ အမတ်၊ ပုရောဟိတ်တို့ပါ မူးယစ်ဆေးဝါး အလွန်စွဲလမ်းကြကုန်၏။ ဤသို့လျှင် မူးယစ်ဆေးဝါးကြောင့် အသက်ရှူကြပ်၊ ကိုယ်လက်များ မသန်စွမ်း၊ စိတ်ဓာတ်များ ပျက်စီးကုန်၏။ မူးယစ်ဆေးဝါး မရှိလျှင် မနေနိုင် ဖြစ်ကြကုန်၏။ ဤအကြောင်းကို သိတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ ဤသို့လျှင် ဘုရားရှင်သည် မူးယစ်ဆေးဝါး၏ ဆိုးကျိုးကို ဟောကြားတော်မူရန် အခါအခွင့်ကို စောင့်တော်မူ၏။

(ဇာတ်တော်လာ)

(ပထမအကြိမ်)

ရှေးရှေးသောအခါက ပဒေသာမင်းကြီး၏ ဥစ္စာအတိအဖုံး၊ ရွှေငွေကျပ်ခိုးမကင်း၊ ရတနာမျိုးစုံ ပြည့်စုံလှသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိခဲ့ဖူး၏။ ထိုမြို့တွင် ဥစ္စာပစ္စည်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြွယ်ဝချမ်းသာလှသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး ရှိ၏။ သူဌေးကြီးသည် အိမ်ကြီးရခိုင်၊ ရွှေနန်းငယ်၊ စည်းစိမ်ယုတ်တမ်း မရှိ၊ အလုပ်အကိုင် မရှိ၊ အပျော်အပါးသာ ရှာဖွေတတ်၏။ သို့သော်လည်း သူဌေးကြီးသည် ကမ္ဘာဦးမှစ၍ ကောင်းမှုကုသိုလ် မပြုခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်။ သူ၏အိမ်တွင် အစေခံ၊ ကျွန်ပါး အများအပြား ရှိ၏။ သူဌေးကြီးသည် ဤအစေခံ၊ ကျွန်ပါးတို့ကို ဆက်ဆံပုံမှာ အလွန်ဆိုးရွား၏။ အစာရေစာ မပေး၊ အဝတ်အစား မပေး၊ အနားယူချိန် မပေး၊ နာရီနှင့်အမျှ အလုပ်ကိုသာ ခိုင်း၏။ ထိုကြောင့် ကျွန်ပါး၊ အစေခံများမှာ ပိန်ချုံး၊ ကိုယ်လက်များ မသန်မစွမ်း ဖြစ်ကြကုန်၏။

တစ်နေ့သောအခါ သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ကျွန်တစ်ဦးကို ခေါ်၍ ဤသို့ဆို၏။

"ဟယ် ကောင်… ငါ့အတွက် အသီးအပွင့်တွေ သွားခူးခဲ့ဦး။ ဒီနေ့ ငါ စိတ်မကြည်ဘူး။"

ကျွန်သည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြားလျှင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ သွားလေ၏။ သို့သော်လည်း သူဌေးကြီးမှာ စိတ်ဆိုးလွယ်၊ ဒေါသထွက်လွယ်သော သူဌေးကြီးဖြစ်၏။ ကျွန်သည် သူဌေးကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် အသီးအပွင့်များကို မခူးရဲ။ သို့သော်လည်း မိမိ၏အသက်ကို ချစ်သဖြင့် အသီးအပွင့်များ ရှာဖွေလေ၏။

ဤသို့လျှင် ကျွန်သည် မြို့အနီးရှိ တောအုပ်သို့ ဝင်၍ အသီးအပွင့်များကို ရှာဖွေလေ၏။ ထိုအချိန်တွင် မျောက်တစ်ကောင်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကျွန်၏အပြုအမူများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေ၏။ မျောက်သည် ကျွန်၏ ပိန်ချုံး၊ ကိုယ်လက်များ မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သနားစိတ် ဝင်လေ၏။

မျောက်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်း၍ ကျွန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လေ၏။

"အို… အကျွန်ုပ်ကို မကြောက်ပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကူညီလို၍ လာပါ၏။"

ကျွန်သည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့သြလေ၏။

"သင်… သင်… မင်းကား အဘယ်သူနည်း။ ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ကူညီလိုသနည်း။"

မျောက်က ဤသို့ပြန်ပြော၏။

"အကျွန်ုပ်သည် ဤတော၌ နေထိုင်သော မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်ပါ၏။ သင့်ကို မြင်သောအခါ သနားစိတ် ဝင်၍ လာပါ၏။ သင့်အား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပိန်ချုံး၊ ကိုယ်လက်များ မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေသနည်း။"

ကျွန်သည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် ဝမ်းနည်းစွာ ဤသို့ဆို၏။

"အကျွန်ုပ်၏ သူဌေးကြီးကား အလွန်ဆိုးရွားလှ၏။ အကျွန်ုပ်ကို အစာရေစာ မပေး၊ အဝတ်အစား မပေး၊ အနားယူချိန် မပေး၊ နာရီနှင့်အမျှ အလုပ်ကိုသာ ခိုင်း၏။ အကျွန်ုပ်မှာ အသက်ရှင်ရေး ခက်ခဲလှ၏။"

မျောက်သည် ကျွန်၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့သြလေ၏။

"အသို့လော။ သင့် သူဌေးကြီးကား အလွန် ရက်စက်လှ၏။ အကျွန်ုပ်ကို ကူညီလို၏။ သင့်ကို အသီးအပွင့်များ ရှာဖွေပေးမည်။"

ထိုနောက် မျောက်သည် သစ်ပင်များပေါ်သို့ တက်၍ အသီးအပွင့်များကို ခူးလေ၏။ မျောက်သည် လျင်မြန်စွာ သစ်ပင်များပေါ်သို့ တက်၍ အသီးအပွင့်များကို ခူးလျက် ကျွန်ထံသို့ ပေးလေ၏။ ကျွန်သည် မျောက်ပေးသော အသီးအပွင့်များကို စားသောအခါ အလွန်အရသာရှိလှ၏။ ကျွန်သည် မျောက်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလေ၏။

(ဒုတိယအကြိမ်)

ဤသို့လျှင် မျောက်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျွန်ကို အသီးအပွင့်များ ခူးခတ်၍ ပေးလေ၏။ ကျွန်သည် မျောက်ပေးသော အသီးအပွင့်များကို စားသောအခါ အားအင်များ ပြန်လည် ရရှိလာ၏။ ကိုယ်လက်များလည်း ပြန်လည် သန်မာလာ၏။ ကျွန်သည် သူဌေးကြီး၏ အလုပ်ကို ပိုမို ကောင်းစွာ လုပ်နိုင်လာ၏။

တစ်နေ့သောအခါ သူဌေးကြီးသည် ကျွန်၏ ပြောင်းလဲလာသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အံ့သြလေ၏။

"ဟယ် ကောင်… မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ကိုယ်လက်များ သန်မာလာသနည်း။ အသီးအပွင့်များကား အဘယ်က ရသနည်း။"

ကျွန်သည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြားလျှင် ကြောက်ရွံ့သော်လည်း မျောက်၏ အကူအညီကို မဖုံးကွယ်နိုင်။

"အရှင်… အကျွန်ုပ်ကို မျောက်တစ်ကောင်က ကူညီပါ၏။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အသီးအပွင့်များ ခူးခတ်၍ ပေးပါ၏။"

သူဌေးကြီးသည် မျောက်၏ အကူအညီကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့သြလေ၏။ သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို တွေ့လိုစိတ် ပေါ်လာ၏။

"ဟယ် ကောင်… မင်းသည် မျောက်ကို ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့ဦး။ ငါ မျောက်ကို တွေ့လို၏။"

ကျွန်သည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြားလျှင် ကြောက်ရွံ့စွာ မျောက်ထံသို့ သွားလေ၏။ မျောက်သည် ကျွန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူဌေးကြီးကို တွေ့ရန် သဘောတူလေ၏။

(တတိယအကြိမ်)

သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို တွေ့သောအခါ အလွန်အံ့သြလေ၏။ မျောက်သည် အလွန် လှပတင့်တယ်၏။ မျောက်သည် သူဌေးကြီးကို ဦးညွှတ်၍ ဤသို့ဆို၏။

"အရှင်… အကျွန်ုပ်သည် သင့်ကျွန်ကို ကူညီပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အသီးအပွင့်များ အလွန် ပေါများသော သစ်ပင်များ ရှိရာသို့ အခါခါ သွားရောက်၍ အသီးအပွင့်များ ခူးခတ်ပေးပါ၏။"

သူဌေးကြီးသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မနာလိုစိတ် ဝင်လေ၏။ သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို အသီးအပွင့်များ ပေါများသော သစ်ပင်များ ရှိရာသို့ ခေါ်သွားရန် တောင်းပန်လေ၏။

"အို မျောက်မင်း… သင့်ကို အလွန်ကြည်ညို၏။ သင်သည် ငါ့ကို အသီးအပွင့်များ ပေါများသော သစ်ပင်များ ရှိရာသို့ ခေါ်သွားပါဦး။ ငါ မျောက်မင်း၏ ဥစ္စာကို တွေ့လို၏။"

မျောက်သည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူဌေးကြီး၏ မနာလိုစိတ်ကို မသိ။ မျောက်သည် သူဌေးကြီးကို အသီးအပွင့်များ ပေါများသော သစ်ပင်များ ရှိရာသို့ ခေါ်သွားလေ၏။

(စတုတ္ထအကြိမ်)

သူဌေးကြီးသည် မျောက်ခေါ်ဆောင်ရာသို့ ရောက်သောအခါ အလွန်အံ့သြလေ၏။ သစ်ပင်များပေါ်တွင် ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများ ပေါများစွာ ရှိ၏။ သူဌေးကြီးသည် ဤသို့လျှင် မျောက်၏ ဥစ္စာကို တွေ့သောအခါ မနာလိုစိတ် အလွန်ကြီးမားလေ၏။ သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို အလွန်အမုန်းပွားလေ၏။

သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို ဤသို့ဆို၏။

"အို မျောက်မင်း… သင့်ကား အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာလှ၏။ သင့်ထံမှ ငါ့ကို ရတနာအချို့ ပေးပါဦး။"

မျောက်သည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူဌေးကြီး၏ မနာလိုစိတ်ကို သိလေ၏။ မျောက်သည် သူဌေးကြီးကို ဤသို့ပြန်ပြော၏။

"အရှင်… အကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို ကူညီလို၍ သာလျှင် လာပါ၏။ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာကား အကျွန်ုပ်၏ အသက်နှင့် တူ၏။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို ဥစ္စာမပေးနိုင်။"

သူဌေးကြီးသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမျက်ဒေါသထွက်လေ၏။ သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို ဖမ်းဆီး၍ ရတနာခိုးယူရန် ကြံစည်လေ၏။

(ပဉ္စမအကြိမ်)

သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားလေ၏။ မျောက်သည် သူဌေးကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသောအခါ ထွက်ပြေးလေ၏။ သူဌေးကြီးသည် မျောက်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလေ၏။ မျောက်သည် သစ်ပင်များပေါ်သို့ တက်၍ လွတ်မြောက်လေ၏။ သူဌေးကြီးကား သစ်ပင်များပေါ်သို့ မတက်နိုင်။

ထိုအခါ မျောက်သည် သူဌေးကြီးကို ဤသို့ဆို၏။

"အရှင်… အရှင်ကား သစ်ပင်များပေါ်သို့ မတက်နိုင်။ အရှင်ကား မောပန်းလှ၏။ အရှင်ကား အိမ်သို့ ပြန်ကြွပါဦး။"

သူဌေးကြီးသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အရှက်ရလေ၏။ သူဌေးကြီးသည် နောင်တရ၍ အိမ်သို့ ပြန်လေ၏။

(ဆဋ္ဌမအကြိမ်)

သူဌေးကြီးသည် အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မိမိ၏အပြုအမူကို နောင်တရလေ၏။ သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ ကျွန်ကို ခေါ်၍ ဤသို့ဆို၏။

"ဟယ် ကောင်… ငါသည် မင်းကို အလွန်ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခဲ့၏။ ငါသည် မင်းကို အစာရေစာ မပေး၊ အဝတ်အစား မပေး၊ အနားယူချိန် မပေးခဲ့၏။ ငါသည် မင်းကို အလုပ်ကိုသာ ခိုင်းခဲ့၏။ ငါသည် မင်းကို အလွန် နစ်နာအောင် ပြုခဲ့၏။ ယခုမှစ၍ ငါသည် မင်းကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံမည်။ မင်းကို အစာရေစာ ပေးမည်၊ အဝတ်အစား ပေးမည်၊ အနားယူချိန် ပေးမည်။"

ကျွန်သည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့သြလေ၏။ ကျွန်သည် သူဌေးကြီးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလေ၏။

ထိုနောက် သူဌေးကြီးသည် မျောက်ထံသို့ သွား၍ မျောက်ကို တောင်းပန်လေ၏။

"အို မျောက်မင်း… ငါသည် မင်းကို အလွန်ဆိုးရွားစွာ ပြုခဲ့၏။ ငါသည် မင်းကို မနာလိုခဲ့၏။ ငါသည် မင်း၏ ဥစ္စာကို ခိုးယူရန် ကြံစည်ခဲ့၏။ ငါသည် မင်းကို အလွန် နစ်နာအောင် ပြုခဲ့၏။ ယခုမှစ၍ ငါသည် မင်းကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံမည်။ မင်းကို မိတ်ဆွေအဖြစ် လက်ခံမည်။"

မျောက်သည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာလေ၏။ မျောက်သည် သူဌေးကြီးကို ခွင့်လွှတ်၍ သူငယ်ချင်းအဖြစ် လက်ခံလေ၏။

(သတ္တမအကြိမ်)

ထိုနောက် သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ကျွန်ကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံလေ၏။ ကျွန်သည်လည်း သူဌေးကြီးကို ကောင်းစွာ လုပ်ကိုင်ပေးလေ၏။ သူဌေးကြီးနှင့် မျောက်လည်း သူငယ်ချင်းများအဖြစ် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြလေ၏။

ဤသို့လျှင် မျောက်နှင့် ဥစ္စာရှင် ဇာတ်တော်သည် ပြီးဆုံး၏။

(ကုသိုလ်)

ဤ ဇာတ်တော်မှ သိရသည်မှာ လူတစ်ဦး၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် မိမိ၏ စိတ်ထား၊ အပြုအမူနှင့် တိုက်ရိုက် မသက်ဆိုင်။ ဥစ္စာ ရှိသည်တိုင်း သူတော်ကောင်းဖြစ်သည် မဟုတ်။ မနာလိုစိတ်၊ လောဘစိတ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်၏။ အခြားသူတစ်ဦး၏ ကောင်းစားမှုကို မြင်သောအခါ ဝမ်းမြောက်နိုင်ခြင်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဂုဏ်အင်္ဂါ ဖြစ်၏။

(ဘုရားရှင်၏ ဘာဝနာ)

(မေတ္တာ)