The Bodhisattva as a Quail

ငုံးမင်း၏ ဇွဲ

အရိမဒ္ဒနတိုင်း၊ မဟာဝန ဟု အမည်ရသော တောအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရှိလေသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီးကား သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက် တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ စားဝတ်နေရေးကို ပြေလည်စေသော သာယာဝပြောလှသော တောကြီးဖြစ်သည်။ ထိုတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မဟာဘုရားလောင်းတော်၏ ဇွဲပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသည့် ဘဝ ဖြစ်၏။ ဘုရားလောင်းတော်သည် ငုံးမင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကား အလွန်ကြီးမားပြီး သားမွေးတို့ကား အညိုရောင်တောက်ပလျက် အလွန်အေးမြသော အသံကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူ၏။ မျက်လုံးကား ကြယ်စင်များကဲ့သို့ လင်းလက်လျက် အမြဲတစေ ဇွဲလုံ့လဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မဟာဝန တောအုပ်ကြီးတွင် မီးကြီးတစ်စုံ လောင်ကျွမ်း၏။ မီးသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လျက် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်၏။ တောအုပ်ကြီးတွင် နေထိုင်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကား အလွန်ပင် ကြောက်လန့်သွား၏။ မီးကို မည်သို့ ငြိမ်းစေမည်ကို မသိကြကုန်။ ထိုအချိန်တွင် ငုံးမင်းကား သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိုက်တွင် မေတ္တာစိတ်ဖြင့် တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုလျက် ရှိ၏။ မီး၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားရသောအခါ ငုံးမင်း၏ ဇွဲလုံ့လကား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထကြွလာ၏။

“အချင်းတို့ တိရစ္ဆာန်များ၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါကား ငုံးမင်း ဖြစ်၏။ ငါ့ကို ယုံကြည်ကြလော့။ ငါကား မီးကို ငြိမ်းစေမည်။” ဟု ပြော၏။ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကား ငုံးမင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် အံ့ဩသွား၏။ “အို ငုံးမင်း၊ သင်ကား မည်သို့ မီးကို ငြိမ်းစေမည်နည်း။ မင်းကား အလွန်ပင် သေးငယ်လှ၏။” ဟု ပြောကြ၏။ ငုံးမင်းကား “မင်းတို့ကား မသိကြ။ ငါ့ကို ကြည့်ရှုကြလော့။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ငုံးမင်းကား သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသိုက်မှ ထွက်၍ မီးလောင်နေသော တောအုပ်ကြီးသို့ လျင်မြန်စွာ ကြွတော်မူ၏။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို မီးခိုးနှင့် ရေဖြင့် စွန်းပေစေ၏။ ထို့နောက် မီးလောင်နေသော တောအုပ်ကြီး၏ အပေါ်မှ ပျံသန်းလျက် ရေကို ခပ်သိမ်းသော အရပ်သို့ ပက်ဖျန်း၏။ မီးသည် မလျော့ကင်း။ သို့သော် ငုံးမင်းကား မရပ်မနား ကြိုးစား၏။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတောင်ပံများကား ရေစက်များဖြင့် စိုရွှဲလျက် ရှိ၏။

ထိုအချိန်တွင် မီးနဂါးမင်းကြီးကား ငုံးမင်း၏ ကြိုးစားမှုကို မြင်၏။ မီးနဂါးမင်းကြီးကား အလွန်ပင် အံ့ဩသွား၏။ “အို ငုံးမင်း၊ မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ကြိုးစားလျက် ရှိသနည်း။ မင်းကား မီးကို မငြိမ်းစေနိုင်။” ဟု မေး၏။ ငုံးမင်းကား “အို မီးနဂါးမင်းကြီး၊ ငါကား တောအုပ်ကြီးကို ချစ်ခင်၏။ ငါကား တောအုပ်ကြီးကို မီးလောင်ခြင်းမှ ကယ်တင်လို၏။ ငါ့ကို မရပ်တန့်စေနှင့်။” ဟု ပြန်ကြား၏။

မီးနဂါးမင်းကြီးကား ငုံးမင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ “အို ငုံးမင်း၊ မင်းကား အလွန်ပင် ဇွဲလုံ့လရှိ၏။ ငါ့ကို ကူညီမည်လော။” ဟု မေး၏။ ငုံးမင်းကား “အို မီးနဂါးမင်းကြီး၊ ငါကား မင်းကို ကူညီမည်။ သို့သော် ငါကား မင်းကို ကယ်တင်ရန် အားထုတ်လျက် ရှိ၏။” ဟု ပြန်ကြား၏။ မီးနဂါးမင်းကြီးကား “အို ငုံးမင်း၊ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်လော့။ ငါကား မင်းကို ကူညီမည်။” ဟု ပြော၏။

ငုံးမင်းကား မီးနဂါးမင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ “အို မီးနဂါးမင်းကြီး၊ ကောင်းပါပြီ။ ငါကား မင်းကို ကူညီမည်။” ဟု ပြော၏။ ထို့ကြောင့် ငုံးမင်းကား မီးနဂါးမင်းကြီးကို မီးကို ငြိမ်းစေရန် တောင်းပန်၏။ ထိုသို့ဖြင့် ငုံးမင်းကား မီးနဂါးမင်းကြီးကို ကူညီ၍ မီးကို ငြိမ်းစေ၏။ တောအုပ်ကြီးရှိ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကား ငုံးမင်း၏ ကျေးဇူးကို အလွန်ပင် ချီးကျူးကြ၏။ “အို ငုံးမင်း၊ သင်ကား မဟာဇွဲရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်ကား ငါတို့ကို ကယ်တင်တော်မူခြင်းအတွက် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ပါ၏။” ဟု ပြောကြ၏။

ငုံးမင်းကား “အချင်းတို့ တိရစ္ဆာန်များ၊ မင်းတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ငါ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး မခံယူလို။ ငါ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကား ဇွဲလုံ့လကို အမြဲတစေ ပွားများ၏။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုနေ့မှ စ၍ ငုံးမင်းကား တောအုပ်ကြီးရှိ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ လေးစားမှုကို ရရှိ၏။ ထိုသို့ဖြင့် ငုံးမင်းကား မဟာဘုရားလောင်းတော်၏ ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသည့် ဘဝဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပင် ဇွဲလုံ့လရှိ၏။ သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်း ဇွဲလုံ့လကို ချီးကျူးကြ၏။