ခွေးနှင့်ကြောင် (The Dog and the Cat)

ခွေးနှင့်ကြောင်

ရှေးရှေးတုန်းက ဘုရင်တစ်ပါး စိုးစံတော်မူခဲ့သော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုနန်းတော်ကြီးကား အလွန်ကျယ်ဝန်း ခမ်းနားလှပြီး၊ သားရဲငှက်တိရစ္ဆာန် အပေါင်းတို့အား မွေးမြူထားသော ဥယျာဉ်တော်ကြီးလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုဥယျာဉ်တော်ကြီးတွင် နန်းတော်အစေခံများမှ အမဲလိုက်သယ်ဆောင်လာသော တိရစ္ဆာန်အသားစ များကို စားသောက်လျက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြသော ခွေးကြီးတစ်ကောင်နှင့် ကြောင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိသည်။

ခွေးကြီးကား အလွန်သန်မာ ထွားကြိုင်းပြီး၊ အမွေးအမှင်များလည်း ရွှေရောင်သန်းလျက် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော ခွေးဖြစ်သည်။ အမည်ကိုကား ‘ရွှေခွေး’ ဟု ခေါ်သည်။ သူကား နန်းတော်အစေခံများ၏ အမိန့်ကို နာခံပြီး၊ အမဲလိုက်ရာတွင်လည်း အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ ရွှေခွေးသည် အလွန်မာနထောင်လွှားပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို အလွန်အထင်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိထက် အင်အားနည်းပါးသော သတ္တဝါများကို အမြဲတစေ နှိမ်နင်းလေ့ရှိသည်။

ကြောင်ကြီးကား အမွေးအမှင်များ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး၊ ‘နက်မောင်’ ဟု အမည်ရသည်။ နက်မောင်ကား ရွှေခွေးလောက် မထွားကြိုင်းသော်လည်း၊ အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး၊ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည်။ သူကား အမြဲတစေ တိတ်တဆိတ် နေတတ်ပြီး၊ ရွှေခွေး၏ မာနထောင်လွှားမှုကို မကြိုက်လှပေ။

နေ့စဉ်နံနက်ခင်းတွင် နန်းတော်အစေခံများမှ အမဲလိုက်သယ်ဆောင်လာသော အသားများကို စားသောက်ကြသည်။ ရွှေခွေးသည် အမြဲတစေ အသားအများဆုံးကို လုယူစားသောက်လေ့ရှိသည်။ သူကား နက်မောင်အား မခွဲမခြား၊ အသားအနည်းငယ်သာ ပေးသည်။

“အို နက်မောင်! မင်းတော့ အလကားစားရတဲ့ သတ္တဝါပဲ။ ငါ့လို အမဲလိုက်တက်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါကြောင့် အနည်းငယ်သာ စားပေတော့” ဟု ရွှေခွေးက မာန်ဖီပြောလေ့ရှိသည်။

နက်မောင်ကား အမြဲတစေ သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ခံယူသည်။ သူကား စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်သော်လည်း၊ အပြင်သို့ မဖော်ပြ။ သူကား မိမိ၏ ဉာဏ်ရည်ကို အသုံးပြု၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရန် ကြံရသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင် နန်းတော်အစေခံများမှ အလွန်ကြီးမားသော အမဲသားတစ်တုံးကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ထိုအမဲသားတုံးကား သုံးရက်သုံးည မကုန်နိုင်သော ပမာဏရှိသည်။ ရွှေခွေးကား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အသားတုံးကြီးအား စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“အမယ်လေး! ဒီနေ့တော့ အလွန်ကောင်းမွန်သော အမဲသားကြီးကို စားရတော့မယ်။ နက်မောင်ရော မင်းလည်း အနည်းငယ်တော့ ရမှာပေါ့ကွာ” ဟု ရွှေခွေးက လျှာတစ်သပ်သပ်နှင့် ပြောသည်။

နန်းတော်အစေခံများ အသားတုံးကြီးကို ချပေးပြီးနောက် ရွှေခွေးကား အလောတကြီးဖြင့် အသားတုံးကြီးအား ကိုက်ခဲစားသောက်တော့သည်။ သူကား နက်မောင်အား မေ့လျော့သွားသည်။ နက်မောင်ကား အနားတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“ရွှေခွေး… နည်းနည်းလောက် ငါ့ကိုလည်း ပေးပါဦးကွာ” ဟု နက်မောင်က အသနားခံသည်။

“ဟားဟားဟား! မင်းကလည်းကွာ။ ငါ့လောက် အင်အားကောင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီအသားကို ငါပဲ စားရမှာ။ မင်းကတော့ သေချာပေါက် ဒီနေ့တော့ အစာငတ်တော့မယ်” ဟု ရွှေခွေးက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

နက်မောင်ကား စိတ်မကောင်းသော်လည်း၊ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်။ သူကား အလွန်ဆာလောင်နေသည်။ ထိုအခါတွင် သူကား မိမိ၏ ဉာဏ်ရည်ကို အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အို ရွှေခွေး… မင်းကား အလွန်အင်အားကြီးပြီး၊ အလွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။ ငါ့ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး။ မင်းမှာလည်း အလွန်များလွန်းနေပြီ။ မင်းရဲ့ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အနည်းငယ်တော့ ချန်ထားသင့်တယ်” ဟု နက်မောင်က အကြံပေးသကဲ့သို့ ပြောသည်။

ရွှေခွေးကား နက်မောင်၏ စကားကို မယုံ။ သူကား နက်မောင်သည် မိမိအား အရှက်ခွဲရန် ကြံစည်နေသည်ဟု ထင်သည်။

“မင်းကတော့ ကောင်းတာတစ်ခုမှ မပြောဘူး။ ငါ့ကိုပဲ အရှက်ခွဲချင်တာပေါ့။ ငါ့အသားကို ငါပဲ စားမယ်။ မင်းကတော့ သွားပါတော့” ဟု ရွှေခွေးက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်အစေခံ တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူကား ရွှေခွေးနှင့် နက်မောင်တို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြားသည်။

“အမောင် ရွှေခွေး… မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မင်းအသံက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ကျယ်လောင်နေတာလဲ” ဟု အစေခံက မေးသည်။

ရွှေခွေးကား အစေခံအား အမှန်အတိုင်း မပြောရဲ။ သူကား မိမိ၏ မာနကြောင့် အရှက်ကွဲမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

“အို အစေခံ… ဘာမှ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက အမဲသားကြီးကို စားသောက်ရင်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေတာပါ။ ဒီအမဲသားကြီးက အလွန်ကောင်းမွန်လှလို့ အသံထွက်နေတာပါ” ဟု ရွှေခွေးက လိမ်ညာပြောသည်။

အစေခံကား ရွှေခွေး၏ စကားကို မယုံ။ သူကား နက်မောင်ဘက်သို့ လှည့်သည်။

“အမောင် နက်မောင်… မင်းကရော ဘာဖြစ်လို့ အနားတွင် ငြိမ်သက်နေတာလဲ။ မင်းကိုလည်း အမဲသား အနည်းငယ် ပေးသင့်တယ်” ဟု အစေခံက မေးသည်။

နက်မောင်ကား အခွင့်အရေးကို ရသဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

“အို အစေခံ… ကျွန်တော်မျိုးကား အလွန်ဆာလောင်နေပါသည်။ သို့သော် ရွှေခွေးကား ကျွန်တော်မျိုးအား အသားအနည်းငယ်ပင် မပေးပါ။ သူကား အသားအားလုံးကို မိမိတစ်ကောင်တည်း စားသောက်လိုနေပါသည်။ ကျွန်တော်မျိုးကား မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေသော ရွှေခွေး၏ မာနကြောင့် အစာငတ်မတတ် ဖြစ်နေပါသည်” ဟု နက်မောင်က ပြောသည်။

အစေခံကား ရွှေခွေး၏ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် နက်မောင်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သိရှိသည်။ သူကား အလွန်စိတ်ဆိုးသည်။

“အို ရွှေခွေး… မင်းကား ဘယ်လို သတ္တဝါလဲ။ ဒီလောက် အမဲသားကြီးကို တစ်ယောက်တည်း စားသောက်ဖို့ ကြံတာလား။ သူများအား မပေးတာ ဘယ်လို လုပ် morality ရှိတော့မလဲ။ မင်းကား အလွန်ဆိုးဝါးလှသော သတ္တဝါပဲ” ဟု အစေခံက အပြစ်တင်သည်။

အစေခံကား ရွှေခွေးထံမှ အမဲသားတုံးကြီးကို ပြန်ယူသည်။ ထို့နောက် နက်မောင်အား အသားတုံးကြီးကို ပေးသည်။

“အမောင် နက်မောင်… မင်းကား အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး၊ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။ ဒီအမဲသားကြီးကို မင်းပဲ စားပါတော့။ ငါကား မင်းကို မပေးတဲ့ ရွှေခွေးကို အပြစ်ပေးလိုက်ပြီ” ဟု အစေခံက ပြောသည်။

နက်မောင်ကား အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။ သူကား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အမဲသားတုံးကြီးကို စားသောက်တော့သည်။ သူကား ပထမဦးဆုံးအကြိမ် အမဲသားကြီးကို သုံးရက်သုံးည မကုန်နိုင်သော ပမာဏကို တစ်ယောက်တည်း စားသောက်ရသည်။

ရွှေခွေးကား အလွန်စိတ်ပျက် အားငယ်သည်။ သူကား မိမိ၏ မာနကြောင့် အစာငတ်မတတ် ဖြစ်ရသည်။ သူကား နက်မောင်အား အားကျ အလွန်စိတ်ဆင်းရဲရသည်။

“အို နက်မောင်… ငါ့ကိုလည်း အနည်းငယ်လောက် ပေးပါဦးကွာ။ ငါကား အလွန်ဆာလောင်နေပြီ” ဟု ရွှေခွေးက အသနားခံသည်။

နက်မောင်ကား စိတ်ထားကြီးစွာဖြင့် အမဲသားတုံးကြီးမှ အနည်းငယ်ကို ရွှေခွေးအား ပေးသည်။

“အို ရွှေခွေး… မင်းကား အလွန်မာနထောင်လွှားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ငါကား မင်းကို သနားပါသည်။ ဒီအမဲသားကို စားပါတော့။ နောက်မှ မင်းကား မာနကို လျှော့ချသင့်တယ်” ဟု နက်မောင်က ပြောသည်။

ရွှေခွေးကား နက်မောင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နောင်တရသည်။ သူကား မိမိ၏ မာနကြောင့် အလွန်ဆင်းရဲရသည်ကို သိရှိသည်။ သူကား နက်မောင်အား ကျေးဇူးတင်သည်။

“အို နက်မောင်… ငါကား မှားသွားပြီ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါကွာ။ ငါ့ကား မင်းကို အလွန်အားကျတယ်။ မင်းကား အလွန်ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး၊ စိတ်ထားကြီးသူ ဖြစ်တယ်။ ငါ့ကိုလည်း အနည်းငယ် ပေးတာ မင်းရဲ့ မေတ္တာတရားကို ပြတယ်။ ငါကား နောက်မှ မင်းကို အတုယူမယ်” ဟု ရွှေခွေးက ဝန်ခံသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ရွှေခွေးကား မိမိ၏ မာနကို လျှော့ချသည်။ သူကား နက်မောင်အား အမြဲတစေ လေးစားသည်။ သူကား အမဲသားများကို နက်မောင်နှင့် မျှဝေစားသောက်သည်။ သူကား နက်မောင်၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် စိတ်ထားကြီးမှုကို ချီးကျူးသည်။

ရွှေခွေးနှင့် နက်မောင်တို့ကား နန်းတော်တွင် အလွန်ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့ကား အမြဲတစေ အတူတကွ စားသောက် ကစားလေ့ရှိသည်။ သူတို့ကား အချင်းချင်း အကူအညီ ပေးကြသည်။

အဆုံးအမ

မာနထောင်လွှားမှုသည် အကျိုးမများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုသာ ပေးစွမ်းသည်။

ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုနှင့် စိတ်ထားကြီးမှုသည် အမြဲတစေ အောင်မြင်မှုနှင့် ချစ်ခင်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ပါရမီတော်များ

ဘုရားလောင်း ရွှေခွေးအဖြစ် “အလှူဒါနပါရမီ” ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်း အရှင်အာနန္ဒာမဟာထေရ် နက်မောင်အဖြစ် “ခန္တီပါရမီ” ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။