မုဆိုးနှင့် မျောက်မင်း

မုဆိုးနှင့် မျောက်မင်း

ရှေးရှေးအခါက နန်းတော်ကြီးတစ်ခုတွင် မင်းတရားကြီးစိုးစံတော်မူစဉ်၊ မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် သားမွေးထည်များ အလွန်ပေါများသော တောကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုတောကြီးတွင် မျောက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ် နေထိုင်လျက်ရှိရာ၊ ထိုအုပ်၏ခေါင်းဆောင်မှာ အလွန်ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော မျောက်မင်းဖြစ်၏။ မျောက်မင်းသည် မိမိ၏သားမွေးများကို တန်ဖိုးထားကာ၊ အကာအကွယ်အပြည့်အဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး၊ လူ့ပြည်တွင် အလွန်အေးစိမ့်သော ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ သားမွေးထည်များသည် အလွန်ရှားပါးပြီး၊ မည်သူမျှ မဝယ်နိုင်ကြချေ။ မင်းကြီး၏ နန်းတော်တွင်လည်း သားမွေးအင်္ကျီများ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အမဲလိုက်မင်းသားတစ်ဦးကို ခေါ်တော်မူ၍ အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူ၏။ "အမဲလိုက်မင်းသား၊ ငါ၏နန်းတော်တွင် သားမွေးထည်များ ကုန်ခမ်းလျက်ရှိသည်။ မင်းအနေဖြင့် ထိုတောကြီးသို့ သွားရောက်၍ သားမွေးထည်များကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေ၍ ဆောင်ကြဉ်းခဲ့ရမည်။" မင်းသားသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူပြီး၊ သူ၏အမဲလိုက်အဖွဲ့နှင့်အတူ ထိုတောကြီးသို့ ခရီးထွက်လေသည်။

တောကြီးသို့ ရောက်သောအခါ၊ မင်းသားသည် မျောက်အုပ်ကြီးကို တွေ့ရသည်။ မျောက်တို့၏ အမွေးအမှင်များသည် အလွန်တောက်ပန်းခ၊ ထူထပ်လှသည်။ မင်းသားသည် မျောက်တို့ကို သတ်၍ သားမွေးယူရန် ကြံရွယ်လေသည်။ မျောက်မင်းသည် မင်းသား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်တော်မူသဖြင့်၊ မိမိ၏သားမွေးများကို ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားလေသည်။

မျောက်မင်းသည် မိမိ၏သားမွေးများကို အလွန်တန်ဖိုးထား၏။ သူသည် မင်းသားနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မျောက်မင်းသည် မင်းသားရှေ့မှောက်သို့ သွားရောက်၍ အောက်ပါအတိုင်း လျှောက်တင်၏။ "မင်းသားကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤတောတွင် နေထိုင်သော မျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏သားမွေးများကို အလွန်တန်ဖိုးထားပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် မင်းသားကြီး၏ တောင်းပန်မှုကို ကြားနာရသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားတွင် သနားဂရုဏာ ဝင်ရောက်လာပါသည်။"

မင်းသားသည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ အလွန်အံ့သြသွား၏။ သူသည် မျောက်မင်း၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် သနားဂရုဏာကို မြင်တွေ့ရသည်။ မင်းသားသည် မျောက်မင်းအား မေးမြန်းလေသည်။ "အသင် မျောက်မင်း၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်၏ တောင်းပန်မှုကို အဘယ်ကြောင့် ကြားနာရသနည်း။" မျောက်မင်းက ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ "မင်းသားကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီး၏ နန်းတော်တွင် သားမွေးထည်များ ကုန်ခမ်းလျက်ရှိကြောင်းကို သိရှိရပါသည်။ ဆောင်းရာသီသည် အလွန်အေးစိမ့်သောကြောင့်၊ မင်းကြီးနှင့် နန်းတော်သူ နန်းတော်သားတို့သည် အေးခဲခြင်းကို ခံစားရမည်ကို ကျွန်ုပ် စိုးရိမ်မိပါသည်။"

မင်းသားသည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ မင်းသားသည် မျောက်မင်းအား ကတိပြု၏။ "အသင် မျောက်မင်း၊ အသင်၏ နှလုံးသား၏ ကရုဏာကို ကျွန်ုပ် အလွန်တန်ဖိုးထားပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးအား အသင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ကရုဏာကို လျှောက်တင်မည်။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်သည် အသင်၏ သားမွေးများကို မယူတော့ပါ။"

မင်းသားသည် နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ မင်းကြီးအား မျောက်မင်း၏ အကြောင်းကို အကုန်အစင် လျှောက်တင်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မျောက်မင်း၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ကရုဏာကို ကြားနာသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် မျောက်မင်းအား နန်းတော်သို့ ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၍ အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူ၏။ "အသင် မျောက်မင်း၊ အသင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ကရုဏာသည် ကျွန်ုပ်အား အလွန်နှစ်သက်စေ၏။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား ဆုတော်တစ်ဆု ပေးမည်။" မျောက်မင်းက တောင်းပန်၏။ "မင်းကြီးမင်းတရား၊ ကျွန်ုပ်သည် ဘာမျှ မတောင်းပန်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် မိမိ၏ အုပ်စုနှင့် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လိုပါသည်။"

မင်းကြီးသည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ အလွန်ရွှင်လန်းတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် မျောက်မင်းအား အကာအကွယ်ပေးရန် အမိန့်တော်ကို ချမှတ်လေသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မျောက်အုပ်ကြီးသည် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။