ကၪၨၨၨၨ-ဇာတ်

အစ္ဆုကဇာတ်

ဤသည်ကား အစ္ဆုကဇာတ် မည်ပါသည်။ ရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် အစ္ဆုကမည်သော ကြက်မင်းဖြစ်တော်မူခဲ့ပါသည်။ သူသည် အလွန်လှပသော အမွေးအတောင်များနှင့် ပြောင်လက်နေသော အဆင်းအရောင်များနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ သူ၏အသံသည်လည်း မိန့်ညောင်းသာယာ၍ နားထောင်သူများ၏ စိတ်ကို ကြည်နူးစေ၏။ ထိုကြက်မင်းသည် တောအုပ်တစ်ခုတွင် နေထိုင်ပြီး သာယာကြည်နူးဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်အတူ အေးချမ်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်၏။

ထိုတောအုပ်အနီးတွင် မင်းနေပြည်ကြီးတစ်ပြည် ရှိ၏။ ထိုမင်းနေပြည်၏ မင်းတရားကြီးကား အလွန်မောက်မာသော စိတ်နှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် မိမိ၏ အာဏာကို အလွန်အကျွံအသုံးပြုပြီး သူ၏ဆန္ဒရှိသမျှကို အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုတတ်၏။ တစ်နေ့သောအခါ ထိုမင်းသည် အမဲလိုက်ထွက်လာရာ ထိုကြက်မင်း၏ လှပသော အဆင်းအရောင်နှင့် မိန့်ညောင်းသာယာသော အသံကို ကြားသိရလေ၏။

မင်းကြီး၏ စိတ်တွင် “ဤမျှလောက်လှပသော ကြက်မင်းကို ငါ့နန်းတော်သို့ ယူဆောင်ခဲ့ပြီး ငါ့၏အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ရမည်။” ဟု ကြံစည်၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးသည် မိမိ၏ မုဆိုးများအား အမိန့်ပေးလေ၏။ “အချင်းတို့၊ ငါသည် အလွန်လှပသော ကြက်မင်းတစ်ကောင်ကို ကြားသိရ၏။ ထိုကြက်မင်းကို မည်သို့နည်းဖြင့်မဆို ဖမ်းဆီး၍ ငါ့ထံသို့ ယူဆောင်ခဲ့ကြ။”

မုဆိုးများသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံလျက် ထိုကြက်မင်းကို ဖမ်းဆီးရန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ သူတို့သည် တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ကြက်မင်းကို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေကြ၏။ ကြက်မင်းသည် မိမိ၏ အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြု၍ မုဆိုးများ၏ လှည့်ကွက်များကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့၏။ သူသည် အလွန်သန်မာပြီး လျင်မြန်သော ကြောင့် မုဆိုးများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းမှ ကင်းလွတ်စွာ နေ့စဉ် ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် မုဆိုးများသည် မလျှော့သောဇွဲနှင့် ကြက်မင်းကို ဆက်လက်လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြ၏။ သူတို့သည် ကြက်မင်း၏ အသိုက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အချိန်အခါကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ တစ်နေ့သောအခါ ကြက်မင်းသည် အနည်းငယ် အမောအပန်းရောက်နေချိန်တွင် မုဆိုးများ၏ ပရိယာယ်ကြောင့် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရလေ၏။

မုဆိုးများသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကြက်မင်းကို မင်းကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ မင်းကြီးသည် ကြက်မင်းကိုမြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်လေ၏။ သူက “အချင်းတို့၊ သင်တို့သည် ငါ့အား ဤမျှလောက်လှပသော အဖိုးတန်သော ကြက်မင်းကို ဆောင်ယူလာပေးကြသည်။ ငါသည် သင်တို့အား ရွှေနှင့် ငွေများစွာ ပေးမည်။” ဟု ချီးကျူးလေ၏။

မင်းကြီးသည် ကြက်မင်းကို မိမိ၏ နန်းတော်တွင် ထားရှိပြီး အလွန်ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်၏။ သို့သော် ကြက်မင်းသည် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် နန်းတော်၏ အကျဉ်းထောင်တွင် မပျော်မွေ့နိုင်ချေ။ သူသည် အမြဲတမ်း နောင်တရနေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် ကြက်မင်းကို ကြည့်ရှုရင်း မေးလေ၏။ “အချင်း ကြက်မင်း၊ သင်သည် အဘောင့်ကြောင့် ဤမျှလောက် ညှိုးငယ်နေသနည်း။ သင်၏ အစားအသောက်၊ နေထိုင်ရာ နေရာအားလုံးသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်ပေးထားသည် မဟုတ်လော။”

ကြက်မင်းသည် အလွန်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ညှိုးငယ်ခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်၏ လွတ်လပ်မှုကို ဆုံးရှုံးရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် တောအုပ်အတွင်း၌ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အသံကို ကြားရသော အခါ ကျွန်ုပ်၏ အပေါင်းအဖော်များက ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ ယခုမူကား ကျွန်ုပ်သည် အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ကျွန်ုပ်၏ လွတ်လပ်မှုကို ဆုံးရှုံးရပါသည်။”

မင်းကြီးသည် ကြက်မင်း၏ စကားကို ကြားနာပြီး စိတ်တွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။ သူသည် ယခင်က မည်သည့်အခါမှ အကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ သတ္တဝါများ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ချေ။ မင်းကြီးသည် ကြက်မင်း၏ စကားများနှင့် အတူ မိမိ၏ လုပ်ရပ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိ၏။

သူသည် “မှန်ပေသည်၊ ငါသည် ကြက်မင်း၏ လွတ်လပ်မှုကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ ငါ၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ရှေးရှုပြီး အခြားသူများ၏ ခံစားချက်ကို မေ့လျော့ခဲ့သည်။” ဟု တွေးမိ၏။**

ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အပြုအမူများကို ပြောင်းလဲလာ၏။ သူသည် ကြက်မင်းကို လွတ်လပ်စွာ ပြန်လည်လည်ပတ်ခွင့်ပေးလိုက်လေ၏။ ကြက်မင်းသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး မိမိ၏ အသိုက်သို့ ပြန်သွားလေ၏။ သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မိမိ၏ အသံကို ထုတ်ဖော်သီဆိုလေ၏.

မင်းကြီးသည် ကြက်မင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူသည်လည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်လေ၏။ သူသည် ကြက်မင်း၏ လွတ်လပ်မှုကို ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကိုလည်း သန့်စင်စေခဲ့၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မောက်မာသော စိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သနားကရုဏာတရားကို ပိုမိုအလေးထားလာ၏။ သူသည် ပြည်သူပြည်သားများနှင့် အတူတကွ သာယာအေးချမ်းစွာ အုပ်ချုပ်အံ့သောငှာ ကြိုးပမ်းလေ၏.

ထိုကြက်မင်းသည် မင်းကြီး၏ သနားကရုဏာကို ခံရပြီးနောက် ပိုမိုသတိပညာနှင့် ပြည့်စုံလာ၏။ သူသည် မိမိ၏ အသံကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးပြုလေ၏။ သူသည် အခြားသော သတ္တဝါများအား သတိပေးရန်နှင့် အသိပညာပေးရန်အတွက် မိမိ၏ အသံကို အသုံးပြု၏.

တစ်နေ့သောအခါ ထိုကြက်မင်းသည် မိမိ၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။ သူသည် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၏။ သူသည် မိမိ၏ အတွေ့အကြုံများကို သူငယ်ချင်းများအား ပြောပြ၏။ မင်းကြီး၏ မောက်မာမှုနှင့် မိမိ၏ လွတ်လပ်မှု ဆုံးရှုံးရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြပြီး သတိပေးလေ၏.

ထိုကြက်မင်းသည် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းများအား “အချင်းတို့၊ ကျွန်ုပ်၏ အဖြစ်အပျက်မှ သင်တို့ သင်ခန်းစာယူကြစေ။ လွတ်လပ်ခြင်းသည် အလွန်အဖိုးတန်၏။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အတင်းအကြပ် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်း မပြုကြစေ။ မောက်မာသော စိတ်နှင့် မည်သူ့ကိုမျှ မနှိပ်စက်ကြစေ။” ဟု ဆုံးမလေ၏.

အခြားသော သတ္တဝါများသည် ထိုကြက်မင်း၏ စကားကို နာခံပြီး မိမိတို့၏ အပြုအမူများကို ပြောင်းလဲလာကြ၏။ သူတို့သည် သနားကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံလာကြပြီး အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတောအုပ်သည် သာယာအေးချမ်းသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိခဲ့လေ၏.

ဘုရားအလောင်းတော် အစ္ဆုက ကြက်မင်းသည် မိမိ၏ သတိပညာနှင့် သနားကရုဏာတရားကို အသုံးပြုပြီး မိမိနှင့် အခြားသော သတ္တဝါများ၏ ဘဝကို ပိုမိုကောင်းမွန်လာအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့၏.

ဆုံးမစာ

ဤဇာတ်တော်မှ အရပ်ရပ်၌ ကြားနာရသော သူများသည် မောက်မာသော စိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သနားကရုဏာတရားကို အလေးထားရန်နှင့် အခြားသူများ၏ လွတ်လပ်မှုကို လေးစားရန် သင်ခန်းစာရရှိကြသည်။ အထူးသဖြင့် အုပ်ချုပ်သူများအနေဖြင့် မိမိ၏ အာဏာကို အလွဲသုံးစားမပြုဘဲ ပြည်သူများ၏ သာယာအေးချမ်းရေးကို ရှေးရှုရန်မှာ အရေးကြီးလှသည်။

ပါရမီဖြည့်ခြင်း

ဘုရားအလောင်းတော် အစ္ဆုက ကြက်မင်းသည် ဤဇာတ်တော်၌ “ခန္တီပါရမီ” (သည်းခံခြင်း) နှင့် “မေတ္တာပါရမီ” (ချစ်ခြင်းမေတ္တာ) ကို အလွန်အမင်း ဘာဝနာပွားများတော်မူခဲ့ပါသည်။ မိမိ၏ အကျဉ်းထောင်ကျရောက်နေစဉ် အခါ၌လည်း သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး မိမိ၏ လွတ်လပ်မှုကို မဆုံးရှုံးစေရန် ကြိုးပမ်းတော်မူခဲ့ပါသည်။ ထို့အပြင် မိမိအား ဖမ်းဆီးခဲ့သော မင်းကြီးအားလည်း မေတ္တာတရားဖြင့် ဆုံးမပေးခဲ့ပါသည်။