မေတ္တာရှင်ငှက် အကြောင်း

မေတ္တာရှင်ငှက် အကြောင်း

ရှေးရှေးတုန်းက ဘုရားအလောင်းတော်ဟာ မေတ္တာတရား အလွန်ထက်မြက်တဲ့ ငှက်မင်းတစ်ကောင်အဖြစ် တည်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီငှက်မင်းဟာ ဥက္ကလာပတိုင်း၊ သုဝဏ္ဏပတ္တန (ရွှေတောင်) မြို့မှာနေထိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့အသိုက်လေးကတော့ မြို့ရဲ့အရှေ့ဘက်က တောအုပ်ကြီးထဲမှာ ရှိပြီး၊ အဲဒီတောအုပ်ကြီးဟာ သာယာစိုပြေ၊ အပင်ပန်းတွေနဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြေနေပါတယ်။ ငှက်မင်းရဲ့ မေတ္တာတရားကြောင့်ပဲလားမသိ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေဟာ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြတယ်။ အမဲလိုက်သူတွေတောင်မှ ဒီတောအုပ်ထဲကို မလာရဲကြဘူးတဲ့။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မိုးရွာပြီးစ၊ လေအေးအေးတိုက်နေတဲ့ ညနေခင်းမှာ ငှက်မင်းဟာ သူ့ရဲ့အသိုက်မှာ အနားယူနေပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့အသိုက်အနီးနားမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေတဲ့ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ငှက်မင်းဟာ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အသံလာရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အောက်မှာတော့ ခြင်္သေ့မတစ်ကောင်ဟာ သူ့ရဲ့သားငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ခါးကြားညှပ်ပြီး၊ သားကောင်ရှာမတွေ့တာကြောင့် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပုံရတယ်။ ခြင်္သေ့မရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ငတ်မွတ်မှုကြောင့် ရူးသွပ်နေသလို ဖြစ်နေပြီး၊ သူ့ရဲ့အသံတွေဟာ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုနဲ့ နာကျင်မှုကို ဖော်ပြနေပါတယ်။

ငှက်မင်းဟာ ခြင်္သေ့မရဲ့ အဖြစ်ကို မြင်တော့ အလွန်သနားစိတ် ဝင်သွားတယ်။ သူဟာ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ခြင်္သေ့မရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ကိုယ်ချင်းစာကြည့်တယ်။ 'အိုး... ဒီခြင်္သေ့မလေးဟာ သူ့သားငယ်လေးအတွက် အလွန်ပင်ပန်းနေရှာပါလား။ သူ့ရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ငါ ဘယ်လို ကူညီပေးရပါ့မလဲ' လို့ စဉ်းစားတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အသိုက်လေးကနေ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ခြင်္သေ့မရှေ့ကို ရောက်သွားတယ်။

ခြင်္သေ့မဟာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ငှက်မင်းကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို တွေ့ရလို့ ပိုပြီး အားခွင်းခွင်း ရန်လိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။ 'အသင်ငှက်... မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်ချင်လို့ ငါ့အနားကို လာရသလဲ။ ငါ ဆာလောင်နေတယ်၊ ငါ့ရဲ့သားငယ်လေးကလည်း အလွန်ဆာလောင်နေတယ်။ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့!' လို့ ဟိန်းဟောက်တယ်။

ငှက်မင်းဟာ ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိ၊ အေးဆေးစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားတယ်။ 'အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ကျွန်ုပ် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ဟာ အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီလို၍ လာခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ဟာ ကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်၍ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် အသင့်ရှိပါတယ်။' ငှက်မင်းဟာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှုအဖြစ် ပေးလှူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ခြင်္သေ့မဟာ ငှက်မင်းရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ပိုပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူဟာ ရန်သူဖြစ်သင့်တဲ့ ငှက်တစ်ကောင်က သူ့ကို အသက်စွန့်ပြီး ကူညီလိုကြောင်း ပြောတာကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေတယ်။ 'အသင်ငှက်... မင်း တကယ်ပြောတာလား။ မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါ့အတွက် စွန့်လွှတ်လိုတာလား။ ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မလဲ။' ခြင်္သေ့မက မေးခွန်းထုတ်တယ်။

ငှက်မင်းဟာ တိကျစွာ ပြန်ပြောတယ်။ 'ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်ုပ်ဟာ မေတ္တာတရားကို အလွန်တန်ဖိုးထားပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်ရင်၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ အသက်ဟာ အလွန်အကျိုးရှိမှာပါ။ ကျွန်ုပ်ဟာ ဒီနေရာကနေ ခုန်ချပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အစာအဖြစ် ခံယူပါ့မယ်။' ငှက်မင်းဟာ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ခြင်္သေ့မရဲ့ ပါးစပ်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်ပြီး အမြင့်ကနေ ခုန်ချလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘုရားအလောင်းတော် ငှက်မင်းရဲ့ မေတ္တာတရားကို မြင်တဲ့ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးဟာ အလွန်ကြည်ညို သဒ္ဓါ ဖြစ်တော်မူတယ်။ နတ်မင်းကြီးဟာ ငှက်မင်းရဲ့ ကိုယ်ကို မထိခိုက်ရအောင်၊ မြေကြီးပေါ် မကျခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ လက်နဲ့ ခံယူလိုက်တယ်။ ငှက်မင်းဟာ ဘေးကင်းစွာ မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာတယ်။ ခြင်္သေ့မဟာ မယုံနိုင်တဲ့ အဖြစ်ကို မြင်ပြီး အလွန်ရှက်ကြောက်သွားတယ်။

ငှက်မင်းဟာ ခြင်္သေ့မကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ 'အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်ရဲ့ မေတ္တာတရားဟာ အရှင်မင်းကြီးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ယခုမှစ၍ အရှင်မင်းကြီးဟာ အလွန်ဆာလောင်နေမှာ မဟုတ်တော့ပါ။ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဒီအပြုအမူဟာ အရှင်မင်းကြီးကို အကျိုးပြုရုံသာမက၊ အခြားသော သတ္တဝါများအတွက်လည်း ပုံနမူနာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။' ငှက်မင်းဟာ သူ့ရဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ ခြင်္သေ့မကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ခြင်္သေ့မဟာ ကျေးဇူးတင်စိတ်နဲ့ ငှက်မင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့သားငယ်လေးနဲ့ အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားတယ်။

ဒီဖြစ်ရပ်ကနေစပြီး ဥက္ကလာပတိုင်းမှာ မေတ္တာတရားဟာ ပိုမို ထွန်းကားလာတယ်။ ငှက်မင်းရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို လူတွေ၊ နတ်တွေ အထူးတလည် ချီးကျူးခဲ့ကြတယ်။ ဘုရားအလောင်းတော် ငှက်မင်းဟာ သူ့ရဲ့ မေတ္တာတရားကို လက်ကိုင်ထားပြီး၊ သတ္တဝါအပေါင်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။