မဟာကံစက်ဇာတ်

မဟာကံစက်ဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်တွင် မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးလျက်ရှိသည်။ ထိုမင်းကား အလွန်မတရားဘူးပြီး၊ အလွန်ပင် လောဘကြီးလှသည်။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မငဲ့ကွက်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးကား မိမိ၏ မှူးမတ်, အမတ်, အစေခံများနှင့် အတူ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်လည်သည်။ မင်းကြီးကား မြို့ရွာများသို့ လှည့်လည်ရင်း မိမိ၏ စီးပွားရေးကို တိုးတက်အောင် ကြံစည်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးကား လမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေသော ပုဏ္ဏားတစ်ပါးကို တွေ့တော်မူသည်။ ထိုပုဏ္ဏားကား အလွန်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ချုံးပြီး၊ အဝတ်အစားလည်း ကိန်းကန်းကန်း ဖြစ်သည်။

“အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာ ထိုင်နေသနည်း။” မင်းကြီးက မေးတော်မူသည်။

ပုဏ္ဏားကား မင်းကြီးအား ဤသို့ လျှောက်တင်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား ကံဆိုးလှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အစာရေစာ ငတ်မွတ်လွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ချုံးလှသည်။”

မင်းကြီးကား ပုဏ္ဏား၏ စကားကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်သနားတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား ပုဏ္ဏားအား အစာကို ပေးရန် အမိန့်တော်ရှိသည်။ အစေခံများကား အမဲသား, ငါး, ထမင်း, ဟင်းများစွာတို့ကို ပုဏ္ဏားအား ကျွေးကြသည်။

ပုဏ္ဏားကား အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ကြာမြင့်စွာ မစားရသေးသော အစာတို့ကို အားပါးတရ စားသောက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို မည်သို့မျှ မဆပ်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီးအား ကျွန်ုပ်၏ သစ္စာကိုသာ ပေးအပ်နိုင်ပါသည်။” ပုဏ္ဏားက လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးကား ပုဏ္ဏား၏ သစ္စာစကားကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်နှစ်သက်တော်မူသည်။ မင်းကြီးကား ပုဏ္ဏားအား မိမိ၏ နန်းတော်တွင် ခေါ်ဆောင်၍ ထားတော်မူသည်။ ပုဏ္ဏားကား မင်းကြီးအား အလွန်ပင် သစ္စာစောင့်သိသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးကား မိမိ၏ မှူးမတ်, အမတ်, အစေခံများနှင့် အတူ မြို့ရွာများသို့ လှည့်လည်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပုဏ္ဏားကား မင်းကြီး၏ အနီးအပါးတွင် လိုက်ပါလျက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူဆိုးသမားများစွာတို့သည် မင်းကြီးအား တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်ကြသည်။ ထိုလူဆိုးသမားများကား အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းလှသည်။ မင်းကြီးကား ထိုလူဆိုးသမားများအား မမြင်သော်လည်း ပုဏ္ဏားကား သူတို့၏ အသံကို ကြားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အန္တရာယ်ကို ကြားရပါပြီ။ လူဆိုးသမားများစွာတို့သည် အရှင်မင်းကြီးအား တိုက်ခိုက်ရန် လာနေကြသည်။” ပုဏ္ဏားက အလွန်အရေးကြီးစွာ ပြောကြားလေသည်။

မင်းကြီးကား ပုဏ္ဏား၏ စကားကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား လူဆိုးသမားများအား မမြင်သော်လည်း ပုဏ္ဏား၏ သတိပေးမှုကို ယုံကြည်သည်။

“အချင်းတို့...ဤကား ငါ၏ သစ္စာရှိသော ပုဏ္ဏား ဖြစ်ပါသည်။ ဤကား ငါအား အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်မည်။”

ထိုအခါ ပုဏ္ဏားကား လူဆိုးသမားများထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေသည်။ ပုဏ္ဏားကား အလွန်ပင် ရဲရင့်စွာ လူဆိုးသမားများအား တိုက်ခိုက်လေသည်။ လူဆိုးသမားများကား ပုဏ္ဏား၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို အလွန်ပင် အံ့သြကြသည်။ သူတို့ကား ပုဏ္ဏား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ကြသဖြင့် ထွက်ပြေးကြလေသည်။

မင်းကြီးကား ပုဏ္ဏား၏ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိကို အလွန်ပင် ချီးကျူးတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား ပုဏ္ဏားအား မိမိ၏ အနီးအပါးတွင် အမြဲတမ်း ထားတော်မူသည်။ ပုဏ္ဏားကား မင်းကြီး၏ ယုံကြည်မှုကို ခံရပြီး၊ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြသည်။