ကုက္ကုရ (Kukkura Jataka)

ကုက္ကုရ (Kukkura Jataka)

ရှေးခေတ်အခါက ပန်းဝါရောင်တောက်တောက်နဲ့ လှပတဲ့ မြို့တစ်မြို့မှာ ဘုရင်တစ်ပါး အုပ်ချုပ်နေတယ်။ ဘုရင်ဟာ တရားမျှတပြီး ပြည်သူပြည်သားတွေက သူ့ကို ချစ်ခင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရင်မှာ ထူးခြားတဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူဟာ အလွန်ကြောက်ရွံ့တတ်တယ်။ အထူးသဖြင့် သူဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရင် အလွန်ကြောက်တယ်။ ဒီအကျင့်ဆိုးဟာ သူငယ်စဉ်ကတည်းက ပေါက်ဖွားလာတာ။ တစ်နေ့သောအခါ ဘုရင်ဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရပြီးတော့ အလွန်တုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူဟာ အိပ်ရာပေါ်ကနေ ခုန်ထွက်ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်။

နန်းတော်ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဘုရင်ရဲ့ အပြုအမူကို မကျေနပ်ကြဘူး။ သူတို့ဟာ ဘုရင်ကို မေးတယ်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာကြောင့် အခုလို တုန်လှုပ်နေတာလဲ။”

ဘုရင်က ပြန်ဖြေတယ်၊ “ငါဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရတယ်။ ငါကြောက်တယ်။”

ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဘုရင်ရဲ့ အကြောင်းကို နားလည်ပေမယ့် သူတို့ဟာ သူ့ကို အရှက်ကွဲအောင် မလုပ်ချင်ဘူး။ သူတို့ဟာ ဘုရင်ကို အကြံပေးတယ်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ခွေးအူသံဟာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ သာမန်အသံတစ်ခုပါ။ အရှင်မင်းကြီးဟာ ခွေးအူသံကို မကြောက်သင့်ပါဘူး။”

ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ဟာ သူ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ သူဟာ ပိုပြီး ကြောက်လာတယ်။ သူဟာ အပြင်ကို မထွက်ရဲတော့ဘူး။ သူဟာ နန်းတော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ဘုရားအလောင်းတော်ဟာ ကုက္ကုရ ရသေ့ အဖြစ် အသက်ရှင်နေတယ်။ သူဟာ တောနက်ကြီးတစ်ခုထဲမှာ တရားထိုင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ တရားဟာ အလွန်မြင့်မားတယ်။ သူဟာ ဘာအသံကိုမှ မကြောက်ဘူး။

ဘုရင်ဟာ ကုက္ကုရ ရသေ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားရတယ်။ သူဟာ ရသေ့ဆီကို သွားပြီးတော့ အကူအညီတောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်တယ်။ သူဟာ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့အတူ တောအုပ်ထဲကို သွားတယ်။

ရသေ့ရဲ့ ကျောင်းကို ရောက်တဲ့အခါ ဘုရင်ဟာ ရသေ့ကို ရှိခိုးတယ်။ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်တော်မျိုးဟာ အလွန်ကြောက်ရွံ့တတ်တဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးပါ။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရင် အလွန်ကြောက်ရွံ့ပါတယ်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားကို နာကြားပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ကြောက်စိတ်ကို လွှတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ကုက္ကုရ ရသေ့က ပြုံးတယ်။ “မင်းရဲ့ ကြောက်စိတ်ဟာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ ခွေးအူသံကို ကြောက်ရတာဟာ မင်းရဲ့ စိတ်ဟာ မငြိမ်သက်လို့ပဲ။ မင်းဟာ သတိပဋ္ဌာန်ကို ပွားများရမယ်။ မင်းဟာ အသံကို နားထောင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အသံကို မတရား မကပ်တွယ်ရဘူး။”

ရသေ့ဟာ ဘုရင်ကို ခွေးအူသံရဲ့ အကြောင်းကို ရှင်းပြတယ်။ “ခွေးအူသံဟာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ လေရဲ့ အသံပဲ။ လေဟာ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ ထိခိုက်တဲ့အခါ အသံထွက်တယ်။ ဒီအသံဟာ ငါတို့ကို ဘာမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဟာ အသံကို ကြောက်ရွံ့အောင် လုပ်တယ်။”

ဘုရင်ဟာ ရသေ့ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဟာ ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာတယ်။ သူဟာ ရသေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးတော့ နန်းတော်ကို ပြန်သွားတယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ဘုရင်ဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူဟာ မကြောက်တော့ဘူး။ သူဟာ ရသေ့ရဲ့ စကားကို သတိရတယ်။ သူဟာ အသံကို နားထောင်ပြီးတော့ အသံဟာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလို့ နားလည်တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကို လွှတ်နိုင်တယ်။

ဘုရင်ဟာ ပိုပြီး သတ္တိရှိလာတယ်။ သူဟာ ပြည်သူပြည်သားတွေနဲ့ ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တယ်။ သူဟာ ကုက္ကုရ ရသေ့ကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုတယ်။