Phonnavanajataka (ဖုန်နဝန-ဇာတ်)

ဖုန်နဝန-ဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်မှာ မင်းပြုအုပ်ချုပ်နေတဲ့ ကောသလမင်းကြီး ရှိတယ်။ မင်းကြီးဟာ ပညာရှိ၊ သတ္တိရှိပြီး အတော်အတင့် အုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ မင်းတစ်ပါးဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ မင်းကြီးဟာ အလွန်တရာ စိတ်ဆိုးလွယ်တဲ့ အကျင့်ဆိုး ရှိတယ်။ အဲဒီလို စိတ်ဆိုးတဲ့အခါမျိုးဆိုရင် အကြောင်းမဲ့ လူတွေကို ဒဏ်ခတ်တာ၊ ပိုင်ဆိုင်တာတွေကို သိမ်းပိုက်တာ စတဲ့ မတရားမှုတွေ ပြုလေ့ရှိတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်ဟာ သာဝတ္ထိပြည် သီတင်းသုံးတော်မူနေတယ်။ လူတွေရဲ့ မင်းကြီးရဲ့ မတရားမှုတွေကို ကြားသိတော်မူတဲ့အခါ ဘုရားရှင်ဟာ ကရုဏာရှင့်နဲ့ အဲဒီအကြောင်းကို ဟောကြားဖို့ ဆုံးဖြတ်တော်မူတယ်။

အဲဒီနေ့မှာပဲ ကောသလမင်းကြီးဟာ စိတ်ဆိုးလွယ်တဲ့ အကျင့်ကြောင့် ရဲမက်တွေကို အကြောင်းမဲ့ ရိုက်နှက်ခိုင်းတယ်။ မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ရဲမက်တွေဟာ အပြစ်မရှိတဲ့ လူတွေကို ရိုက်နှက်ကြတယ်။ ပြည်သူပြည်သားတွေဟာ ကြောက်လန့်ပြီး ဘုရားရှင်ထံ အကူအညီ တောင်းကြတယ်။

ဘုရားရှင်ဟာ ရဲမက်တွေနဲ့ ပြည်သူတွေကို ခေါ်ယူပြီး ဒီဇာတ်လမ်းကို ဟောကြားတော်မူတယ်။ “မင်းကြီးတို့၊ ရှေးတုန်းက ဒီ ဒေသမှာ ‘ဖုန်နဝန’ ဆိုတဲ့ မင်းတစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းကြီးဟာ အလွန်တရာ စိတ်ဆိုးလွယ်ပြီး အကြောင်းမဲ့ လူတွေကို ဒဏ်ခတ်လေ့ရှိတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မင်းကြီးဟာ သူရဲ့ အဆိုးဆုံး ရဲမက်တစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူပြီး ‘ငါ့ကို အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့ကို သွားရှာပြီး အပြစ်ပေးခဲ့။’ လို့ အမိန့်ပေးတယ်။

ရဲမက်ဟာ မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း အဲဒီလူကို ရှာဖွေတယ်။ မင်းကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ လူဟာ အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ သူဟာ မြေကို တူးဆွပြီး စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်နေတယ်။ ရဲမက်ဟာ လယ်သမားကို တွေ့တဲ့အခါ သူ့ကို လှောင်ပြောင် ကဲ့ရဲ့ပြီး မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို ပြောပြတယ်။

လယ်သမားဟာ ကြောက်လန့်သွားတယ်။ သူဟာ ရဲမက်ကို တောင်းပန်ပြီး ‘ကျွန်ုပ် အပြစ်မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်ဟာ အလွန်တရာ ဆင်းရဲသားပါ။ ကျွန်ုပ်ဟာ မြေကို တူးဆွပြီး အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုနေရုံသာ ရှိတယ်။ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။’ လို့ ပြောတယ်။

ဒါပေမယ့် ရဲမက်ဟာ သနားညှာတာခြင်း မရှိဘူး။ သူဟာ လယ်သမားကို ရိုက်နှက်ပြီး မင်းကြီးထံ ခေါ်သွားတယ်။ မင်းကြီးဟာ လယ်သမားကို တွေ့တဲ့အခါ ပိုပြီး စိတ်ဆိုးတယ်။ ‘မင်းဟာ ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။’ လို့ ပြောတယ်။

လယ်သမားဟာ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မင်းကြီးကို တောင်းပန်တယ်။ ‘မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်ဟာ အပြစ်မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်ဟာ မင်းကြီးရဲ့ အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ အဆင်သင့် ရှိပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးတော်မူပါ။’ လို့ ပြောတယ်။

မင်းကြီးဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ဆိုးလွယ်တဲ့ အကျင့်ကြောင့် လယ်သမားကို သနားညှာတာခြင်း မရှိဘူး။ သူဟာ လယ်သမားကို သတ်ပစ်ခိုင်းတယ်။

အဲဒီလိုနဲ့ လယ်သမားဟာ သေဆုံးသွားတယ်။

ဘုရားရှင်က ဒီဇာတ်လမ်းကို ဟောကြားပြီးတဲ့နောက် ကောသလမင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ‘မင်းကြီး၊ မင်းဟာ အဲဒီ ဖုန်နဝန မင်းပဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ဆိုးလွယ်တဲ့ အကျင့်ကြောင့် မင်းဟာ အပြစ်မရှိတဲ့ လူတွေကို ဒဏ်ခတ်တယ်။ ဒါဟာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များတဲ့ အကျင့်ပဲ။ မင်းဟာ ဒီအကျင့်ကို ပြင်ဆင်ရမယ်။’ လို့ မိန့်တော်မူတယ်။

ကောသလမင်းကြီးဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားကို နာခံပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ဆိုးလွယ်တဲ့ အကျင့်ကို ပြင်ဆင်တယ်။ သူဟာ အပြစ်မရှိတဲ့ လူတွေကို ဒဏ်ခတ်တာကို ရပ်ဆိုင်းတယ်။ သူဟာ တရားနဲ့ အုပ်ချုပ်တယ်။

ပြည်သူပြည်သားတွေဟာ ပျော်ရွှင် ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြတယ်။