မဟာပိပ္ဖလိယဝဂ် (The Bodhisatta as a Golden Goose)

မဟာပိပ္ဖလိယဝဂ်

ဘုရားအလောင်းတော်သည် ရှေးဘဝတစ်ခု၌ ရွှေအဆင်းရှိသော ငန်းဘဝကို ရခဲ့ဖူးလေသည်။ ထိုငန်းတော်သည် အလွန်အဆင်းလှပြီး၊ အလွန်အကျိုးရှိသော ငန်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အမွေးအတောင်များသည် ရွှေရောင်တောက်တောက် ပြောင်ပြောင် ရှိပြီး၊ ကြည်လင်သော နေရောင်အောက်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည်လည်း အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး၊ ပျံသန်းရာတွင်လည်း အလွန်အေးမြသည်။ ထိုငန်းတော်သည် အခြားငန်းအုပ်များနှင့်အတူ မြစ်ကြီးတစ်စင်း၏ ကမ်းနဖူးပေါ်တွင် နေထိုင်သည်။ ထိုမြစ်ကြီးသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး၊ ရေကြည်လင်သည်။ မြစ်ကမ်းနဖူးတွင်မူ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့က စိမ်းလန်းစွာ ပေါက်ရောက်လျက်ရှိသည်။

ထိုငန်းအုပ်တွင် ထူးခြားသော အလေ့အထတစ်ခု ရှိသည်။ သူတို့သည် နေ့စဉ် နေမထွက်မီ မိုးလင်းကတည်းက ထွက်ခွာ၍ အခြားဒေသများသို့ သွားရောက် အစာရှာကြသည်။ နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင်မှ မိမိတို့ နေရပ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အခြားသူတို့၏ အစာကို မခိုးယူစေရန်၊ မစိုးရိမ်ရစေရန် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ငန်းအုပ်သည် အချင်းချင်း သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်ကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းသည် သူ၏ အစာကို ရှာဖွေရင်း မြေပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းတစ်လုံးကို တွေ့လေသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းသည် အလွန်တောက်ပသော အဆင်းရှိပြီး၊ အလွန်အဖိုးတန်သည်။ ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းသည် ထိုကျောက်စိမ်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြ၊ မိမိ၏ အသိုက်သို့ ယူဆောင်သွားလေသည်။ သူသည် ထိုကျောက်စိမ်းကို အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များထံမှ ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

မကြာမီပင် ငန်းအုပ်သည် အစာမလုံလောက်တော့။ အစာရေစာ ခက်ခဲလာသည်။ ငန်းအုပ်ခေါင်းဆောင်က အုပ်စုကို စုဝေးခေါ်၍ ပြောသည်။ "အပေါင်းအဖော်တို့၊ ယခုအခါ အစာရေစာ ခက်ခဲလာပြီ။ ငါတို့ အချင်းချင်း ကူညီမှသာ အသက်ရှင်နိုင်မည်။"

ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းသည် မိမိ၏ ကျောက်စိမ်းကို သတိရသည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရက်။ သူသည် မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ရှေးရှုသည်။ သူသည် အခြားငန်းများထံမှ ထွက်ပြေး၍ မိမိ၏ ကျောက်စိမ်းကို ပို၍ လုံခြုံသော နေရာတွင် ဝှက်ထားလေသည်။

အခြားငန်းများသည် ဘုရားအလောင်းတော် ငန်း၏ အမူအရာကို သတိထားမိကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်အံ့သြကြသည်။ ငန်းခေါင်းဆောင်က ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းကို မေးသည်။ "အမောင်ငန်း၊ မင်းက ဘာကြောင့် ငါတို့နှင့် မပေါင်းသလဲ။ မင်းက ဘာကြောင့် ငါတို့နှင့် အစာကို မမျှဝေတာလဲ။"

ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းက ဖြေသည်။ "ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးကို စောင့်ရှောက်ရမည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မကူညီနိုင်ပါ။"

ထိုအခါ ငန်းခေါင်းဆောင်က ပြောသည်။ "အမောင်ငန်း၊ မင်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာဖွေရမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ကတော့ အုပ်စုနဲ့ နေရတာ။ ငါတို့ကတော့ အချင်းချင်း ကူညီရမှာပဲ။ မင်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်ရှု။"

ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းသည် မိမိ၏ ကျောက်စိမ်းကို ရောင်းစားရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သူသည် မြို့တော်သို့ သွား၍ ရွှေကုန်သည်ကြီးထံသို့ ရောက်လာသည်။ သူက ကျောက်စိမ်းကို ရောင်းချလိုကြောင်း ပြောသည်။ ကုန်သည်ကြီးက ကျောက်စိမ်းကို ကြည့်၍ အလွန်တန်ဖိုးရှိကြောင်း သိသည်။ သူက ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းကို မေးသည်။ "အမောင်ငန်း၊ မင်း ဒီလို အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းကို ဘယ်က ရလဲ။"

ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းက ဥဒါန်းကျူးသည်။ "ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးစီးပွားကို ရှာဖွေနေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မကူညီနိုင်ပါ။"

ကုန်သည်ကြီးက ဘုရားအလောင်းတော် ငန်း၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ရှေးရှုသော စိတ်ဓာတ်ကို သဘောပေါက်သည်။ သူက ကျောက်စိမ်းကို ဝယ်ယူပြီး၊ အလွန်များပြားသော ရွှေငွေကို ပေးသည်။ ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းသည် ထိုရွှေငွေကို ယူ၍ မိမိ၏ နေရပ်သို့ ပြန်လာသည်။

သို့သော် သူသည် အလွန်ဝမ်းနည်းသည်။ သူသည် ငန်းအုပ်ကို မကြည့်ရဲ။ သူသည် မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှာဖွေရာတွင် အပေါင်းအဖော်များကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် နောင်တရနေသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းကို ရောင်းစား၍ ရသော ရွှေငွေကို မည်သည့်အကျိုးမှ မရခဲ့။ သူသည် အလွန်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် မိမိ၏ အသိုက်သို့ ပြန်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ငန်းအုပ်သည် အစာမလုံလောက်၍ အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ အစာကို ရှာဖွေကြသည်။ သို့သော် အစာကို မတွေ့ရ။ သူတို့သည် မောပန်းကာ မြေပေါ်တွင် ပြန့်ကြဲ၍ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များကို မြင်သောအခါ နောင်တရသည်။ သူသည် မိမိ၏ ရွှေငွေများကို ယူ၍ အစာဝယ်ယူကာ ငန်းအုပ်ကို ကျွေးလေသည်။ ငန်းအုပ်သည် ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းကို ကျေးဇူးတင်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားအလောင်းတော် ငန်း၏ ကရုဏာတရားကို ချီးကျူးကြသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ငန်းသည် မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှာဖွေရာတွင် အပေါင်းအဖော်များကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော အမှားကို နောင်တရသည်။ သူသည် နောင်တွင် အလွန်ကြင်နာတတ်သော ငန်းတစ်ကောင် ဖြစ်လာသည်။