သမုဒ္ဒရာ နှင့် မျောက်မင်း

သမုဒ္ဒရာနှင့် မျောက်မင်း

ရှေးသောအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် မျောက်မင်းအဖြစ် ထေရ်ကြီးဝါကြီး ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုမျောက်မင်းသည် မျောက်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ဟိမဝန္တာတောအုပ်ကြီး အတွင်းရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်၊ သစ်သီးဝလံများ ပြည့်စုံသော တောကြီးတစ်တောတွင် နေထိုင်တော်မူ၏။ မျောက်မင်းသည် အလွန်အသိဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံပြီး မျောက်အပေါင်းတို့၏ သဘာဝကို ကောင်းစွာ နားလည်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မျောက်အပေါင်းတို့သည် မျောက်မင်းကို အလွန်ကြည်ညိုကြပြီး သူ့အမိန့်ကို နာခံကြကုန်၏။

ထိုတောကြီး၏ အနီးတွင်ကား အလွန်ကျယ်ပြန့်သော သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခု တည်ရှိ၏။ ထိုသမုဒ္ဒရာကြီးကား မုန်တိုင်းကျရောက်ပါက အလွန်ကြမ်းတမ်းလှပြီး ရေလှိုင်းကြီးများ ထောင်သောင်းမောင်းထသဖြင့် မည်သူမျှ ကူးခတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သမုဒ္ဒရာမှ လှိုင်းလုံးကြီးများသည် ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်နေပြီး ရေချိုရေငန် ရောယှက်နေသော ကမ်းလွန်ဒေသတွင် ငါးမျိုးစုံ၊ ပုစွန်မျိုးစုံနှင့် ပင်လယ်စာမျိုးစုံတို့ကို ဖမ်းယူစားသောက်နေထိုင်ကြသည့် ရေနေသတ္တဝါများစွာလည်း ရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အပေါင်းတို့သည် သစ်သီးများ ရှာဖွေရင်း သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကမ်းခြေတွင် မျောက်အချို့သည် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ကစားနေကြ၏။ ထိုစဉ် မျောက်တစ်ကောင်သည် သတိလက်လွတ်ဖြင့် ပိုမိုနက်သော ရေပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ရေစီးက အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ထိုမျောက်သည် ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အကူအညီတောင်းနေလေသည်။

မျောက်မင်းသည် အလွန်စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွား၏။ သူသည် မျောက်အပေါင်းတို့၏ အသက်ရှင်ရေးအတွက် တာဝန်ရှိသူဖြစ်သောကြောင့် ထိုမျောက်ကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရေစီးက အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် မည်သူမျှ မကူညီရဲကြပေ။ မျောက်မင်းသည် တုန်လှုပ်နေသော မျောက်အပေါင်းတို့ကို အားပေးရင်း မိမိကိုယ်တိုင် ရှေ့မှထွက်ကာ အဆိုပါ မျောက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းလေသည်။

“အချင်းတို့ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် အသင်တို့၏ ဘေးမှ ကယ်တင်မည်။” မျောက်မင်းက ပြော၏။

ထိုအခါ မျောက်အပေါင်းတို့က အလွန်စိုးရိမ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး အရှင်မင်းကြီး မကြွပါနှင့်။ ထိုရေစီးကား အလွန်ပြင်းထန်လှ၏။ အရှင်မင်းကြီးပါ ပျက်စီးတော်မူမည်ကို စိုးရိမ်တော်မူပါဘုရား။”

သို့သော် မျောက်မင်းကား အလျင်အမြန်ပင် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။ သူသည် ရေကူးတော်တော် ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ ရေစီးနှင့် ရုန်းကန်ရင်း အဆိုပါ မျောက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ အတော်အတန် ကြိုးစားရပြီးနောက်မှ မျောက်နှစ်ကောင်လုံး ကမ်းခြေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့ကြ၏။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးက အပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ သူသည် မျောက်မင်း၏ သတ္တိ၊ မေတ္တာ၊ နှင့် အနစ်နာခံစိတ်ကို အလွန်အံ့ဩချီးကျူးတော်မူ၏။

“အို မျောက်မင်း သင်၏ သတ္တိနှင့် မေတ္တာသည် အလွန်ပင် ချီးကျူးထိုက်လှ၏။ သင်သည် မိမိ၏ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အပေါင်းအဖော်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းသည်။ ငါသည် သင်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူးသော အားဖြင့် သင်နှင့် သင်၏ အပေါင်းအဖော်တို့အား ကောင်းချီးပေးအံ့။”

ထိုအခါမှစ၍ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးသည် မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အပေါင်းတို့အား ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။ သမုဒ္ဒရာ၏ ရေလှိုင်းများသည် အလွန်အကျွံမထန်တော့ဘဲ မျောက်များ ကစားရန် သင့်လျော်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထို့အပြင် သမုဒ္ဒရာအတွင်းမှ ငါးမျိုးစုံနှင့် ပင်လယ်စာမျိုးစုံတို့သည်လည်း အလွယ်တကူ ဖမ်းယူစားသောက်နိုင်ရန် ကမ်းခြေသို့ ရောက်လာကြ၏။

မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အပေါင်းတို့သည် သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်တော်မူကြကုန်၏။ သူတို့သည် မျောက်မင်း၏ အသိဉာဏ်၊ သတ္တိ၊ နှင့် မေတ္တာကို အမြဲအောက်မေ့သတိရနေကြကုန်၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် မျောက်မင်းသည် မျောက်အပေါင်းတို့ကို အစည်းအဝေး ခေါ်ယူကာ အောက်ပါအတိုင်း မိန့်ကြားတော်မူ၏။

“အချင်းတို့ ယနေ့ ငါတို့သည် သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီး၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံစားရကြ၏။ ထိုအကြောင်းမှာ ငါ၏ သတ္တိနှင့် မေတ္တာကြောင့် မဟုတ်၊ ငါ၏ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးအပေါ် ထားရှိသော ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အပြန်အလှန် လေးစားမှုကြောင့် ဖြစ်၏။ ငါတို့သည် အမြဲတမ်း သဘာဝတရားကို လေးစားရမည်။ သဘာဝတရားနှင့် မတူအောင် မလုပ်အပ်။ မိမိတို့၏ အကျိုးကို သာမက အပေါင်းအဖော်၏ အကျိုးကိုလည်း ရှေးရှုရမည်။”

မျောက်အပေါင်းတို့သည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြည်နူးစွာ နာခံကြ၏။ သူတို့သည် မျောက်မင်း၏ ဉာဏ်ပညာကို အလွန်ကြည်ညိုကြပြီး သူ့ကို အမြဲတမ်း လိုက်နာကြကုန်၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျောက်အချို့သည် မကျန်းမာဖြစ်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရကြသည်။ မျောက်မင်းသည် ထိုမျောက်များအား အနီးကပ် ပြုစုကုသပေး၏။ သူသည် သစ်ရွက်၊ ပန်း၊ နှင့် သစ်မြစ်များကို အသုံးပြုကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေ၍ ကုစားပေးသည်။ မျောက်အပေါင်းတို့သည် မျောက်မင်း၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချစ်မေတ္တာကို ခံစားရကြပြီး ပိုမို ကျန်းမာသန်စွမ်းလာကြသည်။

ထိုအချိန်ကာလ၌ပင် မျောက်မင်းသည် ဥပုသ်သီလကို စောင့်ထိန်းတော်မူ၏။ သီလ၏ အကျိုးကြောင့် သူ၏ စိတ်သည် အလွန်ကြည်လင်အေးချမ်း၏။ သူသည် အစာကို အလွန်အကျွံမစား၊ အိပ်ချိန်ကိုလည်း လျှော့ချကာ သတိတရားနှင့် နေထိုင်တော်မူ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မျောက်မင်းသည် မျောက်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ သစ်သီးများ ရှာဖွေရင်း တောနက်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုတောနက်ကြီးကား အလွန်မှောင်မိုက်ပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလှသည်။ မျောက်အပေါင်းတို့သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြ၏။

“အရှင်မင်းကြီး အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဤတောထဲတွင် ဆက်လက်မနေလိုပါဘုရား။ အလွန်ကြောက်ရွံ့တော်မူပါ၏။” မျောက်တစ်ကောင်က အထိတ်တလန့် ပြော၏။

မျောက်မင်းသည် မျောက်အပေါင်းတို့၏ အကြောက်တရားကို နားလည်တော်မူ၏။ သူသည် အားပေးရင်း မိန့်ကြားတော်မူ၏။

“အချင်းတို့ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် အသင်တို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ ငါ၏ သတိတရားနှင့် အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြု၍ ငါတို့သည် ဤတောမှ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ထွက်မြောက်နိုင်မည်။ အသင်တို့သည် ငါ့ကို ယုံကြည်ကြလော့။”

မျောက်မင်းသည် သတိတရားနှင့် ဦးဆောင်လျက် တောထဲသို့ ဝင်ရောက်လေသည်။ သူသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ လမ်းကို ရှာဖွေ၏။ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို ရှောင်ကွင်း၍ အလွယ်ကူဆုံး သွားနိုင်မည့် လမ်းကို ရွေးချယ်၏။ မျောက်အပေါင်းတို့သည် မျောက်မင်းကို အားကိုးလျက် လိုက်ပါလာကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း၌ပင် မျောက်မင်းသည် အလွန်အမောပန်းနေသော မျောက်တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်လေသည်။ ထိုမျောက်ကား အလွန်ခွန်အားနည်းနေပြီး လျှောက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ အနားယူချိန်ကိုပင် စွန့်လွှတ်၍ ထိုမျောက်ကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်၍ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးကို သယ်ဆောင်တော်မမူပါနှင့်။ အရှင်မင်းကြီးပင် ပင်ပန်းတော်မူမည်ကို စိုးရိမ်တော်မူပါဘုရား။” ထိုမျောက်က နွမ်းလျသဖြင့် ပြော၏။

“အချင်း မပူနှင့်။ ငါသည် အသင်၏ ဘေးမှ ကင်းဝေးအောင် သယ်ဆောင်မည်။ မေတ္တာတရားကား အလွန်အင်အားကြီး၏။” မျောက်မင်းက ပြန်လည် အားပေးတော်မူ၏။

ထိုသို့ဖြင့် မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ ခွန်အားကို ပဓာနမထားဘဲ အပေါင်းအဖော်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရင်း နောက်ဆုံးတွင် မျောက်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ထိုတောနက်ကြီးမှ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ထွက်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြကုန်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ မျောက်မင်းသည် မျောက်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြသည်။ ထိုစဉ် လေပြင်းတိုက်ခတ်ပြီး မုန်တိုင်းကျရောက်လာသည်။ သစ်ပင်များသည် အလွန်တုန်ခါနေပြီး အကိုင်းအခက်များ ကျိုးကျလွင့်စဉ်ကုန်၏။ မျောက်အပေါင်းတို့သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး မုန်တိုင်းကျရောက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။” မျောက်တစ်ကောင်က အော်ဟစ်၏။

မျောက်မင်းသည် အေးဆေးစွာဖြင့် မျောက်အပေါင်းတို့ကို စုစည်းလိုက်၏။ သူသည် အမြင့်ဆုံးနှင့် အခိုင်မာဆုံးသော သစ်ပင်ကြီးကို ရွေးချယ်ပြီး မျောက်အပေါင်းတို့ကို အဆိုပါ သစ်ပင်ကြီးသို့ တက်ခိုင်းလေသည်။

“အချင်းတို့ မကြောက်ကြနှင့်။ အသင်တို့သည် ဤသစ်ပင်ကြီး၏ အခိုင်မာဆုံး အကိုင်းပေါ်တွင် စုဝေးကြလော့။ ငါသည် အသင်တို့အား ကာကွယ်ပေးမည်။” မျောက်မင်းက ညွှန်ကြား၏။

မျောက်အပေါင်းတို့သည် မျောက်မင်း၏ စကားကို နာခံလျက် အဆိုပါ သစ်ပင်ကြီးသို့ တက်ကြသည်။ မျောက်မင်းသည် သစ်ပင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံး အခိုင်မာဆုံး အကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်၍ လေမုန်တိုင်းကို ရင်ဆိုင်တော်မူ၏။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ လေဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးသည်။ အခက်အခဲများစွာ ရှိသော်လည်း မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်တို့အား အကာအကွယ်ပေးရန် ကြိုးပမ်းနေလေသည်။

မုန်တိုင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွား၏။ မျောက်မင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းလျသော်လည်း မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်တို့သည် အန္တရာယ်ကင်းကင်း အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး အရှင်မင်းကြီး အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ သတ္တိနှင့် မေတ္တာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ပါ၏။” မျောက်အပေါင်းတို့က ချီးကျူးစကားဆိုကြသည်။

မျောက်မင်းသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

“အချင်းတို့ ငါသည် ငါ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ရုံသာ။ အသင်တို့သည် အမြဲတမ်း သတိတရားနှင့် နေထိုင်ကြလော့။ သဘာဝတရားကို လေးစားကြလော့။”

သင်ခန်းစာ

ဤဇာတ်တော်မှ သင်ခန်းစာယူရသည်မှာ အသိဉာဏ်၊ သတ္တိ၊ မေတ္တာ၊နှင့် အနစ်နာခံမှုတို့သည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သိရသည်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ အကျိုးကို မကြည့်ဘဲ အပေါင်းအဖော်တို့၏ အကျိုးကို ရှေးရှုရမည်။ သဘာဝတရားကို လေးစားပြီး သတိတရားနှင့် နေထိုင်ရမည်။ အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရသော်လည်း မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်ပြီး မိမိ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ရမည်။

ပါရမီတော်များ

ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဤဇာတ်တော်၌ ခန္တီပါရမီ (သည်းခံခြင်း) နှင့် မေတ္တာပါရမီ (ချစ်ခြင်းမေတ္တာ)တို့ကို အထူးပြု၍ ဖြည့်ကျင့်တော်မူခဲ့လေသည်။