ပဉ္စကုဋေကဇာတ်တော် (Pañcakuṭeka Jātaka)

နိဒါန်း

ဤဇာတ်တော်သည် ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သော ပဉ္စကုဋေက ဇာတ်တော် ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည် သကျသာကီဝင် မင်းမျိုးတို့၏ ဆွေတော်မျိုးတော်တို့အား တရားဟောကြားရင်း ဤဇာတ်တော်ကို သနားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရှေးဘဝတစ်ခု၌ ပဉ္စကုဋေက ဟူသော မင်းတစ်ပါးအဖြစ် အထင်အရှား ပွင့်တော်မူခဲ့သည်။

ပဉ္စကုဋေက ဇာတ်တော်

တစ်ခေတ်တစ်ခါက ကာသိတိုင်းပြည်တွင် ပဉ္စကုဋေက ဟူသော မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်တရာ တရားသဖြင့် မင်းပြုတော်မူသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် မင်းကြီး၏ ကောင်းမြတ်သော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြရသည်။ မင်းကြီးသည် လူအများ၏ ကောင်းကျိုးကို အစဉ်အမြဲ ရှေးရှုတော်မူပြီး၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ တို့မှ ကင်းစင်တော်မူသည်။

တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ လသာဆောင်မှ အောက်သို့ ကြည့်ရှုတော်မူရာ၊ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော စစ်သည်တော် အချို့ကို တွေ့မြင်တော်မူသည်။ ထိုစစ်သည်တော်တို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မြင်သောအခါ မင်းကြီး၏ စိတ်တော်သည် အနည်းငယ် ကြည်နူးတော်မူသော်လည်း၊ တစ်ဖက်ကလည်း မကောင်းသောအတွေးတစ်ခု ဝင်လာတော်မူသည်။

“အဘယ်ကြောင့် ဤသူတို့သည် ဤသို့ ခက်ထန် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လာကြသနည်း။ ငါ့ကို ကြည်ညိုသည် မဟုတ်လော။” ဟု မင်းကြီးတွေးတော်မူသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး၏ ဘေးနား၌ ရှိနေသော ဝန်ကြီးတစ်ဦးက မင်းကြီး၏ စိတ်အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိပြီး မင်းကြီးအား လျှောက်တင်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသူတို့ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အစေခံ စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြပါသည်။ သူတို့သည် မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပါသည်။"

မင်းကြီးသည် ဝန်ကြီး၏ စကားကို ကြားသော်လည်း စိတ်တော်ထဲတွင် မကျေနပ်။

"ဤသူတို့ကား ငါ့ကို ချစ်ခင်လေးစားသည် မဟုတ်။ ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့၍သာ အစေခံပြုကြသည်။ ဤသို့သော အစေခံတို့ကား မည်သည့်အကျိုးကိုမျှ မပြုနိုင်။"

မင်းကြီးသည် ဤသို့အတွေးဝင်လာသောအခါ မင်းကြီး၏ စိတ်သည် အလွန်တရာ မသာမယာ ဖြစ်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် နန်းတော်မှ ဆင်းသက်လာပြီး စစ်သည်တော်တို့အား အနီးကပ်ခေါ်တော်မူသည်။

"သင်တို့သည် ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ကြောက်ရွံ့လျက် လျှောက်လာကြသနည်း။ ငါသည် သင်တို့အား မည်သည့်အပြစ်ကို ပြုမိသနည်း။"

စစ်သည်တော်တို့သည် မင်းကြီး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်တော်မူကြသည်။ သူတို့သည် မင်းကြီးအား ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း၊ မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟရန် သတ္တိရှိလာကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်မင်းကြီးကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်မင်းကြီး၏ တရားမျှတသော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နေထိုင်ရခြင်းကို အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ရှိကြပါသည်။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်တို့သည် လူသားများ ဖြစ်ကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ပြုရမည်ကို သိရှိကြပါသည်။"

မင်းကြီးသည် စစ်သည်တော်တို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိမိ၏ အမှားကို သဘောပေါက်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် စစ်သည်တော်တို့အား အလွန်တရာ ချစ်ခင်လေးစားတော်မူကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် မသိရှိခဲ့။ သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အလွန်တရာ အလေးထားကြောင်းကိုလည်း မင်းကြီးသည် မြင်တော်မူသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ စစ်သည်တော်တို့အား အလွန်တရာ ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော်မူပြီး၊ သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို အမြဲတမ်း ရှေးရှုတော်မူသည်။ စစ်သည်တော်တို့သည်လည်း မင်းကြီးအား ပို၍ ချစ်ခင်လေးစားလာကြပြီး၊ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ပို၍ အလေးအနက် ထမ်းဆောင်ကြသည်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်မူ၊ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အတွေးအခေါ်အပေါ် ကြီးစွာသော အပြစ်ကို တွေ့မြင်တော်မူသည်။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်ကို အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားသင့်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သည်။ အတွေးအခေါ်သည် အလွန်တရာ အရေးကြီးသည်။ အတွေးအခေါ်သည် ကောင်းမြတ်သော အမူအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အတွေးအခေါ်သည် ဆိုးရွားသော အမူအရာကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အတွေးအခေါ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်၊ အလွန်တရာ သတိပြုရန် သင်ခန်းစာကို ရရှိတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အတွေးအခေါ်ကို သန့်စင်စေရန်နှင့် ကောင်းမြတ်သော အတွေးအခေါ်တို့ကိုသာ လက်ခံရန် ကြိုးစားတော်မူသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်တရာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်တော်မူသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြသည်။

တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် နန်းတော်တွင် အိပ်ပျော်နေတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်တော်မူသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မင်းကြီးသည် မြတ်စွာဘုရားအဖြစ် ပွင့်တော်မူနေသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်တရာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းနှင့် ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် ပရိသတ်အပေါင်းအား သစ္စာတရားကို ဟောကြားတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် နိုးထလာသောအခါ အလွန်တရာ ကြည်နူးတော်မူသည်။ ထိုအိပ်မက်သည် မိမိ၏ ရှေးဘဝမှ အကြောင်းတရားတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို မင်းကြီး သိတော်မူသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးသည် အလွန်တရာ သတိပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အိပ်မက်ကို ဝန်ကြီးများအား ပြောပြတော်မူသည်။

"ငါသည် ယနေ့ နံနက်တွင် အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်တော်မူသည်။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားအဖြစ် ပွင့်တော်မူနေသည်။ ငါသည် ပရိသတ်အပေါင်းအား သစ္စာတရားကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ဤအိပ်မက်သည် ငါ့အား အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်စေသည်။"

ဝန်ကြီးများသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်တော်မူကြသည်။ သူတို့သည် မင်းကြီး၏ အိပ်မက်သည် ကောင်းမြတ်သော အကြောင်းတရားတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို သိတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် ထိုနေ့မှစ၍ မိမိ၏ အိပ်မက်ကို အမြဲတမ်း သတိရတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ဘဝကို ပို၍ အလေးအနက်ထားတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် သစ္စာတရားကို ပို၍ ကျင့်တော်မူသည်။

တစ်နေ့သ၌ ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည် သကျသာကီဝင် မင်းမျိုးတို့အား တရားဟောကြားတော်မူရင်း ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ရှေးဘဝ၌ ပဉ္စကုဋေက မင်းအဖြစ် ပွင့်တော်မူခဲ့ကြောင်းကိုလည်း မိန့်တော်မူသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက် သကျသာကီဝင် မင်းမျိုးတို့အား မိန့်တော်မူသည်။

"ချစ်သားတို့၊ ပဉ္စကုဋေက မင်းကြီးကား ငါဘုရား ဖြစ်၏။ ထိုအခါက ငါဘုရားသည် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိပြုရန်၊ မိမိ၏ အတွေးအခေါ်ကို သန့်စင်ရန် သင်ခန်းစာကို ရရှိခဲ့သည်။ သင်တို့သည်လည်း မိမိတို့၏ စိတ်ကို သတိပြုရန်၊ မိမိတို့၏ အတွေးအခေါ်ကို သန့်စင်ရန် သင်ခန်းစာကို ရယူကြကုန်အံ့။"

ကုလားမ

အမှန်တရားကို သိမြင် နားလည်ရန်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထား နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်။

ဘဝနိစ္စ

ပဉ္စကုဋေက မင်းကြီးသည် ကောင်းမြတ်သော စိတ်ထား၊ ကောင်းမြတ်သော အပြုအမူတို့ဖြင့် ဘဝကို အောင်မြင်စွာ ကျင်လည်ခဲ့သည်။

ဘဒ္ဒကကုသလကံ

ဘုရားရှင်သည် ထိုဘဝက ပဉ္စကုဋေက မင်းအဖြစ် စိုးစံတော်မူခဲ့ပြီး၊ မင်းပြုရာ၌ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူခဲ့သည်။

ကရုဏာ

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား စေတနာ ကရုဏာ ထားတော်မူသည်။

ပညာ

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အတွေးအခေါ်အပေါ် သတိပြု နားလည်တော်မူသည်။

သီလ

မင်းကြီးသည် သီလနှင့် ညီညွတ်သော မင်းပြုတော်မူသည်။

သမာဓိ

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေတော်မူသည်။

ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူခြင်း

ဤဘဝ၌ ဘုရားရှင်သည် စရိယ ၄ ပါးကို ဖြည့်ဆည်းတော်မူခဲ့သည်။