ဆင်မင်း၏ ဥဒါန်း

ဆင်မင်း၏ ဥဒါန်း

ကဿပဘုရားရှင် လက်ထက်တော်အခါက၊ ဟိမဝန္တာ အရပ်ဒေသတွင် အလွန်အံ့မခန်း တင့်တယ်လှပသော ဆင်မင်းတစ်ကောင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုဆင်မင်းသည် မဟာသုတေသန ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်နေသော ဘုရားလောင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အမွေးအတောင်တို့မှာ စိန်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ခန့်ညားသည်။ ၎င်း၏ သွားတော်များသည် စန္ဒကူးနှစ် ကဲ့သို့ အဖြူစင်ဖြစ်ပြီး၊ နားရွက်တို့မှာ ပဒုမ္မာကြာပန်း ကဲ့သို့ နူးညံ့သည်။ ဤဆင်မင်းသည် အလွန်သနားကရုဏာကြီးမားပြီး၊ လောကီ၊ လောကုတ္တရာ နှစ်ပါးစလုံးတွင် အကျင့်ကောင်းများကို ကျင့်သုံးနေသူ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ဆင်မင်းသည် ဟိမဝန္တာတောအုပ်အတွင်းသို့ လှည့်လည် သွားလာရင်း၊ လမ်းခရီးတွင် ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ပဒုမ္မာကြာခင်းကြီးတွင် မီးလောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမီးသည် မီးတောင်မှ ထွက်လာသော မီးမဟုတ်၊ မီးတောင်မှ ထွက်လာသော မီးမဟုတ်။ ဘာကြောင့် မီးလောင်သည်ကို မသိရ။ ထိုမီးကြောင့် ကြာပင်များ အကုန်လုံး လောင်ကျွမ်းနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မီးခိုးအူ ထူထပ်နေသည်။ ဆင်မင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သောအခါ လွန်စွာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

“အို… ဘယ်လောက် ဆိုးရွားလိုက်တဲ့ အဖြစ်ပါလား! ဒီလို လှပတဲ့ ပဒုမ္မာကြာခင်းကြီး မီးလောင်နေတာကို ဘယ်သူကများ ပြုလုပ်လိုက်ပါလိမ့်!” ဟု ဆင်မင်းက ညည်းတွားရင်း၊ မီးလောင်နေသော ကြာခင်းဆီသို့ တုန်လှုပ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ မီးသည် အလွန်တရာ ပူပြင်းလှသော်လည်း၊ ဆင်မင်းကား မကြောက်မရွံ့၊ ကြာခင်းကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ရေကို ရှာဖွေရန် သွားရင်း၊ ရေအိုင်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလေသည်။ ရေအိုင်ထဲမှ ရေကို လျှာဖြင့် ခပ်ယူ၍ မီးလောင်နေသော ကြာခင်းပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် သွန်းလောင်းခဲ့သည်။

“အမောင်… ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဆိုတာ နင်သိလား။ ငါဟာ ဒီပဒုမ္မာကြာခင်းကြီးကို မီးဘေးမှ ကယ်တင်နေတာ” ဟု ဆင်မင်းက ရေခပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားတွင် ဝှက်ကပ်နေသော တောခွေးတစ်ကောင်က “အရှင်… အရှင်မင်းကြီး… အရှင်မင်းကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါဟာ အကျိုးမရှိတဲ့ အလုပ်ပါ” ဟု ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဆင်မင်းက တောခွေးကို ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်မှာ “အမောင်… အကျိုးမရှိတဲ့ အလုပ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ငါဟာ သူတစ်ပါးကို ကူညီတယ်ဆိုတာ အကျိုးကို မကြည့်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကရုဏာစိတ်ကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ဆင်မင်းသည် မနားမနေ ကြိုးပမ်းခဲ့ရာ၊ အဆုံးတွင် မီးသည် ငြိမ်းအေးသွားလေသည်။ ပဒုမ္မာကြာခင်းကြီးလည်း မီးဘေးမှ ကင်းလွတ်သွားပြီး၊ လှပစွာ ပြန်လည် ပွင့်ကားလာသည်။ ထိုအခါ တောခွေးက ဆင်မင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချရင်း “အရှင်… အရှင်မင်းကြီး… အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာနဲ့ ကြိုးပမ်းမှုဟာ တကယ်ကို လေးစားအတုယူဖွယ် ကောင်းလှပါတယ်။ ကျွန်ုပ်… ကျွန်ုပ်လည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကရုဏာတရားကို နာယူရင်း၊ တောခွေးဘဝမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား” ဟု မေးလျှောက်လိုက်သည်။

ဆင်မင်းက တောခွေးကို ပြုံးရယ်ရင်း “အမောင်… စေတနာ၊ ကရုဏာတရားကို လက်ကိုင်ထားရင် မည်သည့်ဘဝမဆို လွတ်မြောက်နိုင်ပါတယ်။ မင်းလည်း ကောင်းမြတ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ဆောင်ပါ” ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ တောခွေးလည်း ဆင်မင်း၏ တရားစကားကို နာယူရင်း၊ လူ့လောကသို့ မရောက်မချင်း ကောင်းမြတ်တဲ့ အလုပ်တွေကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဆင်မင်းကား မိမိ၏ မဟာသုတေသန ပါရမီကို ဖြည့်ကျင့်ရင်း၊ နိဗ္ဗာန်သို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။