ကျားကြီး၏ အမှန်တရား

ကျားကြီး၏ အမှန်တရား

ရှေးမင်းပေါင်းများစွာ မကူးမီ၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ရဟန်းတစ်ပါး၏ အကြောင်းကို စုံစမ်းတော်မူ၍ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောတော်မူ၏။ ထိုရဟန်းကား၊ မိမိ၏ အတိတ်ဘဝတစ်ခုတွင် ကျားကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

ထိုအခါ၊ ဘုရားလောင်းသည် ကျားကြီးဖြစ်၍၊ သားကောင်တို့ကို ဖမ်းစားပြီးလျှင် အသက်မွေး၏။ မကြာမီ၊ တောစပ်၌ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် အိပ်စက်နေစဉ်၊ မြေခွေးတစ်ကောင်သည် လျှောက်လာ၏။ ထိုမြေခွေးကား၊ အလွန်ကြံဖန်တတ်သော သတ္တဝါ ဖြစ်လေသည်။

မြေခွေးသည် ကျားကြီးကို မြင်လျှင်၊ "အရှင်ကျားကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အိပ်စက်နေပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်မှာ အစာရှာထွက်လာရင်း အရှင်ကျားကြီးကို တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရပါ၏။" ဟု ပြောဆို၏။

ကျားကြီးသည် "အမောင်မြေခွေး၊ ငါကား အစာမစားရသည်မှာ ကြာပြီ၊ ဝမ်းလည်း ဆာလောင်လှ၏။ သို့သော် ဤတော၌ ငါ့ကို မကြောက်မရွံ့ဝင်လာသော သားကောင် မရှိတော့ပြီ။" ဟု ဝမ်းနည်းစွာ ပြန်ပြော၏။

မြေခွေးကား၊ အကောက်ကြံ ကြံ၏။ "အရှင်ကျားကြီး၊ ကျွန်ုပ်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိပါ၏။ အကယ်၍ အရှင်ကျားကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကို မစားလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အရှင်ကျားကြီးအတွက် အစာကို ရှာပေးမည်။" ဟု ဆို၏။

ကျားကြီးသည် အလွန်အံ့သြ သွား၏။ "အမောင်မြေခွေး၊ မင်းကား အလွန်ငယ်လှ၏။ ငါ့ကို အစာမည်သို့ ရှာပေးနိုင်မည်နည်း။" ဟု မေး၏။

မြေခွေးသည် ရွှင်ရွှင်မြူးမြူး ဖြင့် ပြန်ပြော၏။ "အရှင်ကျားကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဉာဏ်များ၏။ အကျွန်ုပ်ကား၊ လူတို့ မွေးမြူထားသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တို့ကို ဖမ်းယူ၍ အရှင်ကျားကြီးကို ကျွေးမည်။" ဟု ကတိပြု၏။

ကျားကြီးသည် သံသယ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ် နေသဖြင့်၊ "ကောင်းပြီ၊ သို့ဆိုလျှင် ငါ့ကို အစာရှာပေး။ သို့သော် ငါ့ကို လှည့်စားလျှင်မူကား၊ ငါ့လက်မှ မလွတ်တမ်း ကျွေးမည်။" ဟု သတိပေးလိုက်၏။

ထိုနေ့မှစ၍၊ မြေခွေးကား နေ့စဉ် ကျားကြီးထံသို့ သားကောင်တို့ကို ဖမ်းယူ၍ ကျွေးလေ၏။ ပထမဦးစွာ၊ ကြက်တို့ကို ဖမ်း၍ ကျွေး၏။ ကျားကြီးလည်း ဝမ်းဝ စေ၏။ ထို့နောက်၊ ဝက်တို့ကို ဖမ်း၍ ကျွေး၏။ ကျားကြီးလည်း တောင့်တင်း လာ၏။ နောက်ဆုံးတွင်၊ နွားတို့ကို ဖမ်း၍ ကျွေး၏။ ကျားကြီးကား၊ အလွန်အင်အား ကောင်းလာလေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မြေခွေးသည် အလွန်အကြံအစည် ပြင်းပြ၏။ "ငါကား၊ အမြဲတမ်း ကျားကြီးကို အစာကျွေးနေရမည် မဟုတ်။ ငါ့ကို မစားရအောင်၊ ငါ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ အင်အားကြီးသော သားကောင်ကို ရှာ၍ ကျားကြီးကို ပေးရမည်။ ထိုအခါ ကျားကြီးကား၊ ထိုသားကောင်ကို စားသောက်ပြီးလျှင်၊ ငါ့ကို မေ့လျော့သွားပေလိမ့်မည်။" ဟု ကြံစည် ၏။

ထို့နောက်၊ မြေခွေးသည် တောနက်ကြီး ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ အလွန်ကြီးမား၊ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော ဆင်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုဆင်ကား၊ တောကို ဖြိုဖျက် ၍ သွားလာနေလေသည်။

မြေခွေးသည် အလွန်တုန်လှုပ် သော်လည်း၊ သတ္တိ ကို ဆောင်ရွက်၏။ "အရှင်ဆင်မင်း၊ ကျွန်ုပ်မှာ အရှင်ဆင်မင်းအတွက် သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိပါ၏။" ဟု ဆို၏။

ဆင်သည် အလွန်အံ့သြ ၏။ "အမောင်မြေခွေး၊ မင်းကား အလွန်ငယ်လှ၏။ ငါ့ကို အဘယ်သို့ သတင်းကောင်းပေးနိုင်မည်နည်း။" ဟု မေး၏။

မြေခွေးသည် အပြုံး ဖြင့် ပြန်ပြော၏။ "အရှင်ဆင်မင်း၊ ကျွန်ုပ်ကား၊ အရှင်ဆင်မင်းအတွက် အလွန်အရသာရှိသော စားသောက်ဖွယ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။ ထိုစားသောက်ဖွယ်ရာကား၊ အလွန်ကြီးမား၊ အလွန်အင်အားကြီးသော ကျားကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ ထိုကျားကြီးကား၊ တောကို အုပ်စိုး နေပြီးလျှင်၊ အလွန်အင်အားကောင်း လေသည်။" ဟု ဆို၏။

ဆင်သည် အလွန်စိတ်ဝင်စား သွား၏။ "အဘယ်မှာနည်း၊ ထိုကျားကြီးကား။" ဟု မေး၏။

မြေခွေးသည် လမ်းညွှန် ၏။ "ဤတောအလယ်သို့ လိုက်ပါတော်မူပါ၊ အရှင်ဆင်မင်း။ ကျွန်ုပ်ကား၊ အရှင်ဆင်မင်းကို ထိုကျားကြီးထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်။" ဟု ဆို၏။

ဆင်လည်း မ hesitation မရှိ၊ မြေခွေးနောက်သို့ လိုက်သွား ၏။ မြေခွေးကား၊ ဆင်ကို ကျားကြီးအိပ်စက်ရာအရပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား ၏။

ကျားကြီးသည် အိပ်မောကျ နေ၏။ မြေခွေးသည် ကျားကြီးကို နိုး ၏။ "အရှင်ကျားကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား၊ အရှင်ကျားကြီးအတွက် အလွန်ကြီးမား၊ အလွန်အင်အားကောင်းသော သားကောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါ၏။" ဟု ဆို၏။

ကျားကြီးသည် အိပ်ရာမှ ထ ၍ ဆင်ကို မြင် လျှင်၊ အလွန်တုန်လှုပ် သွား၏။ "အမောင်မြေခွေး၊ မင်းကား၊ ငါ့ကို သေခြင်းသို့ ပို့ပေးချေပြီ။ ဤကား၊ ငါ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ အင်အားကြီးသော သားကောင် ဖြစ်၏။" ဟု ကြောက်လန့် သွား၏။

မြေခွေးသည် ရွှင်ရွှင်မြူးမြူး ဖြင့် ပြန်ပြော၏။ "အရှင်ကျားကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား၊ အရှင်ကျားကြီးကို မလိမ်မကျဉ်း ပါ။ အရှင်ကျားကြီးကား၊ အလွန်အင်အားကောင်း လေသည်။ ထိုကြောင့်၊ အရှင်ကျားကြီးကား၊ ဤဆင်ကို ဖမ်းယူနိုင်ပါလိမ့်မည်။" ဟု ဆို၏။

ကျားကြီးသည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျ သွား၏။ "ငါကား၊ အသက်မရှည်တော့ပြီ။ အဆုံးသတ် ကို ရင်ဆိုင် ရတော့မည်။" ဟု စိတ်ပျက် ၏။

ထိုအခါ၊ ဘုရားလောင်းဖြစ်သော ကျားကြီးသည် အလွန်တရားထူး ကို နားလည် လေသည်။ "ငါကား၊ အလွန်အင်အားကြီး သော်လည်း၊ အလွန်အကြံဉာဏ် ကောင်းသော မြေခွေးကို မနိုင် ချေ။ အလွန်ကြီးမား သော်လည်း၊ အလွန်အင်အားကြီးသော ဆင်ကို မနိုင် ချေ။ အမှန်တရားကား၊ အင်အားကြီးခြင်း မဟုတ်၊ ဉာဏ်ပညာ ဖြစ်၏။" ဟု သဘောပေါက် လေသည်။

ထိုနောက်၊ ကျားကြီးသည် ဆင်ကို မတိုက်ခိုက်။ မြေခွေးကို မစား။ တရားကို ရှာဖွေ ရန် ထွက်ခွာ သွားလေ၏။

မြေခွေးလည်း၊ ကျားကြီး၏ မှန်ကန်သော သဘောထားကို မြင်၍ အလွန်ဝမ်းမြောက် သွား၏။ "အရှင်ကျားကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား၊ အရှင်ကျားကြီးကို အလွန်တန်ဖိုးထား ပါ၏။ အရှင်ကျားကြီးကား၊ အလွန်မှန်ကန် လေသည်။" ဟု ဆို၏။

ထိုနေ့မှစ၍၊ ကျားကြီးသည် တောကို စွန့်ခွာ ၍ တရားကို ရှာဖွေ နေထိုင်လေ၏။ အလွန်သီလ နှင့် အလွန်ပညာ ကို ရရှိ လေ၏။

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောတော်မူပြီးလျှင်၊ "ထိုအခါက ကျားကြီးဖြစ်သော ငါဘုရားရှင်သည်၊ ထိုအခါက မြေခွေးဖြစ်သော အာနန္ဒာထေရ်သည်၊ ထိုအခါက ဆင်ဖြစ်သော မဟာကဿပထေရ်တည်း။" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဓမ္မကထိက၏ ဆုံးမစာ

အင်အားကြီးခြင်းထက် ဉာဏ်ပညာသည် သာ၍ အရေးကြီး၏။

ဘုရားလောင်း၏ ပါရမီ

ပညာပါရမီ