The Bodhisatta as the Elephant King

ဆင်မင်းအဖြစ် ဗောဓိသတ်

ရှေးသောအခါက သာဝတ္ထိပြည်၏ အရှေ့ဘက်၌ ကာလပဝတ်ဟု ခေါ်သော တောကြီးတစ်တော ရှိလေသည်။ ထိုတောကြီးကား အလွန်ကျယ်ဝန်း၍၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက်၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အမွန်အမြတ်ဆုံး နေထိုင်ရာ ဒေသ ဖြစ်သည်။ ထိုတောကြီးကို အုပ်ချုပ်စိုးစံလျက် ရှိသော ဆင်မင်းတစ်ပါး ရှိလေသည်။ ထိုဆင်မင်းကား ဗောဓိသတ် အလောင်းအလျာ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဗောဓိသတ်ဆင်မင်းကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်၍၊ သစ္စာတရားကို အလေးအမြတ် ထားသူ ဖြစ်လေသည်။ ထိုဆင်မင်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ဆင်အပေါင်းတို့သည် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြ ကင်းလွတ်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြကုန်သည်။

ထိုအချိန်၌ သာဝတ္ထိပြည်ကို စိုးစံတော်မူသော ဘုရင်ကား မဟာဒေဝဟု အမည်ရသည်။ ထိုမင်းကား အလွန်ကြင်နာတော်မူသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ အမဲလိုက်ခြင်းကို ဝါသနာပါလေ့ ရှိသည်။ တစ်နေ့သောအခါ ဘုရင်သည် အမဲလိုက်ထွက်ရာ၌၊ ကာလပဝတ်တောသို့ ရောက်ရှိတော်မူသည်။ ဘုရင်၏ မုဆိုးများသည် အနံ့ခံလိုက်ရာ၌၊ ထိုဆင်အုပ်သို့ ရောက်ရှိကြကုန်သည်။ ဆင်အပေါင်းတို့သည် ဘုရင်၏ မုဆိုးတို့ကို မြင်လျှင် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားကြကုန်သည်။ သို့ရာတွင် ဗောဓိသတ်ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ဆင်တို့ကို စုဝေးစေ၍၊ ဘုရင်အား မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံရန် တိုက်တွန်းလေသည်။

“အချင်းဆင်အပေါင်းတို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် ဘုရင်အား မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံမည်။ ငါ့ကို အဖမ်းခံမည်ဆိုလျှင်၊ ဘုရင်သည် ငါ့ကို အသေသတ်တော့မည် မဟုတ်။ ငါတို့ အားလုံး လွတ်မြောက်ကြလိမ့်မည်” ဟု ဆိုလေသည်။ ဆင်အပေါင်းတို့လည်း ဗောဓိသတ်၏ စကားကို ကြားလျှင် အားကိုးတကြီး ရှိကြကုန်သည်။ ဗောဓိသတ်သည် မိမိ၏ ဆင်အုပ်ကို အလယ်ထားလျက်၊ ဘုရင်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ဘုရင်ကား ဆင်အုပ်ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် သူ၏ မုဆိုးတို့သည် ဗောဓိသတ်ဆင်မင်းကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ၊ အခြားသော ဆင်တို့ကိုသာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြကုန်သည်။ ထိုအခါ ဗောဓိသတ်ဆင်မင်းသည် ဘုရင်အား လျှောက်တင်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်အပေါ်၌ သနားတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဤဆင်အုပ်၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကိုသာ အသေသတ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ဆင်တို့ကား အပြစ်မရှိကုန်။”

ဘုရင်ကား ဗောဓိသတ်၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင် အံ့အားသင့်တော်မူ၏။ “အမောင်ဆင်မင်း၊ သင်ကား အလွန်သတ္တိရှိ၍၊ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သူတို့အပေါ်၌ အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပေတကား။ ငါကား အလွန်ကျေနပ်သည်။ သင်၏ အကျင့်ကို ငါသည် အလွန်ချီးမွမ်းသည်။”

ထိုအခါ ဗောဓိသတ်ဆင်မင်းသည် ဘုရင်အား တောင်းပန်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သစ္စာတရားကို အလေးအမြတ် ထားသူ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်အပေါ်၌ သနားတော်မူလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သစ္စာတစ်ပါးကို တောင်းပန်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ဆင်အပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အာမခံတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အသတ်ခံရန် အသင့် ရှိပါ၏။”

ဘုရင်ကား ဗောဓိသတ်၏ သစ္စာစကားကို ကြားတော်မူလျှင် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်တော်မူသည်။ “အမောင်ဆင်မင်း၊ သင်၏ သစ္စာစကားကား အလွန်မြင့်မြတ်ပေသည်။ ငါကား သင်၏ တောင်းပန်ချက်ကို လက်ခံပါသည်။ ငါသည် သင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ဆင်အပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အာမခံသည်။ သင်ကား အလွတ် ဖြစ်၏။”

ထိုအခါ ဗောဓိသတ်ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ဆင်အပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အာမခံရရှိပြီးနောက်၊ ဘုရင်အား ရှိခိုး၍ မိမိ၏ ဆင်အုပ်ထံသို့ ပြန်သွားလေသည်။ ဆင်အပေါင်းတို့သည် ဗောဓိသတ်အား မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်ကြကုန်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ဘုရင်သည် ဗောဓိသတ်ဆင်မင်းကို အလွန်လေးစားတော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ကာလပဝတ်တောရှိ ဆင်အပေါင်းတို့သည် ဘုရင်၏ အမဲလိုက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်စွာ နေထိုင်ကြကုန်သည်။