မျောက်မင်းနှင့် အမဲလိုက်သမား

မျောက်မင်းနှင့် အမဲလိုက်သမား

အခန်း (၁)

အရှေ့ဘက် တောအုပ်ကြီးကား သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေ၊ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ နေထိုင်ကျက်စားရာ နိဗ္ဗာန်ပြည်သာ တည်ရှိသကဲ့သို့ အေးချမ်းသာယာလှပေသည်။ ထိုတောအုပ်၏ အလယ်ဗဟို၌ကား အလွန်ကြီးမားသော သရက်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိ၏။ ထိုသရက်ပင်ကြီးကား မည်မျှကြီးမားသနည်းဆိုမူ အခက်အလက်တို့သည် မိုးထိအောင် ထိုးထွက်နေပြီး၊ အရိပ်မှာကား နေရောင်ခြည်ကိုပင် မပေးနိုင်လောက်အောင် ထူထပ်လှသည်။

ထိုသရက်ပင်ကြီး၌ကား မျောက်အုပ်တစ်အုပ် နေထိုင်၏။ ထိုမျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်မှာ မဟာသတိုး မျောက်မင်း ဖြစ်သည်။ မျောက်မင်းသည်ကား အလွန်ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံ၍၊ သတ္တိဗျတ္တိလည်း ထက်မြက်၏။ မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံးကိုလည်း မေတ္တာဖြင့် အုပ်ချုပ်စောင့်ရှောက်၏။

တစ်နေ့သောအခါ၌ကား မျောက်မင်းသည် အခြားသော မျောက်များနှင့်အတူ သရက်ပင်ကြီး၏ အခက်အလက်များပေါ်၌ ခုန်ပေါက်ဆော့ကစားလျက် ရှိကြသည်။

“အို... မျောက်အပေါင်းတို့၊ ယနေ့ကား နေသာသောနေ့ဖြစ်၍ ငါတို့သည် အပျော်အပါး ကစားကြကုန်အံ့” ဟု မျောက်မင်းက မိန့်တော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံပါသည်” ဟု မျောက်တို့က လေးစားစွာ ပြန်ကြားကြ၏။

ထိုအချိန်၌ကား အနီးအနား၌ တောလိုက်သမားတစ်ဦး ရောက်လာ၏။ ထိုတောလိုက်သမားကား သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့ကို သတ်ဖြတ်၍ အသက်မွေးသူ ဖြစ်သည်။ သူကား လှလှပပ အမွေးအမှင်နှင့် ပြည့်စုံသော မျောက်တို့၏ အမွေးကို ရောင်းစားလိုသော စိတ်ဆန္ဒ ရှိ၏။

“အမေ... အမေ...။ ဒီမှာ မျောက်အုပ်ကြီး တစ်အုပ် ရှိပါလား။ သူတို့ရဲ့ အမွေးတွေက ဈေးကောင်းကောင်း ရနိုင်တယ်” ဟု တောလိုက်သမားက တွေးတော၏။

ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် တောလိုက်သမား၏ စကားကို ကြား၍၊ ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိ၏။ မျောက်မင်းကား တောလိုက်သမား၏ အကွက်ကို နားလည်သောကြောင့်၊ ထိုသူအား စဉ်းစားခန်းဖွင့်ရန် စီစဉ်၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ သင်ကား အဘယ်သို့ ရောက်လာသနည်း။ ငါတို့ကား သင့်အား မမြင်ဖူးပေ” ဟု မျောက်မင်းက မေး၏။

တောလိုက်သမားကား မထင်မှတ်ထားဘဲ မျောက်မင်းက စကားလာပြောသည်ကို ကြား၍ အံ့အားသင့်၏။

“အရှင်... အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အမဲလိုက်လာရင်း လမ်းမှား၍ ရောက်လာပါသည်” ဟု တောလိုက်သမားက မမှန်မကန် ပြော၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးကား မည်သို့ သိတော်မူသနည်း။ ကျွန်တော်မျိုး၏ စိတ်ထဲ၌ ရှိသည်ကို” ဟု တောလိုက်သမားက အံ့သြစွာ မေး၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား တိရစ္ဆာန်တို့၏ စိတ်ကို အတော်အတန် နားလည်၏။ သင့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ပင် သိနိုင်သည်” ဟု မျောက်မင်းက ပြန်ပြော၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှပါ၏။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရန်လည်း ခက်ခဲလှပါ၏။ အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးကား အရှင်မင်းကြီး၏ အကူအညီကို ရပါက၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏” ဟု တောလိုက်သမားက အသနားခံ၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား သင့်အား ကူညီလို၏။ သို့သော် ငါတို့ကား တောအုပ်၏ တရားဥပဒေကို စောင့်ထိန်းရ၏။ သင့်အား မည်သို့ ကူညီရမည်ကို ငါတို့ စဉ်းစားရဦးမည်” ဟု မျောက်မင်းက မိန့်တော်မူ၏။

အခန်း (၂)

မျောက်မင်းသည် တောလိုက်သမား၏ အကြောင်းကို ကြား၍၊ ထိုသူအား စဉ်းစားခန်းဖွင့်ရန် အကြံဖြစ်၏။ မျောက်မင်းသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့်၊ တောလိုက်သမား၏ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစား၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား သင့်အား အကူအညီ ပေးမည်။ သို့သော် သင့်အား အလွန်အရေးကြီးသော အလုပ်ကို အပ်နှင်းမည်” ဟု မျောက်မင်းက မိန့်တော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အဘယ်သို့သော အလုပ်ကို အပ်နှင်းပါသနည်း။ ကျွန်တော်မျိုးကား အမိန့်တော်ကို နာခံပါမည်” ဟု တောလိုက်သမားက မေး၏။

“ငါတို့ကား တောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ သရက်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိ၏။ ထိုသရက်ပင်ကြီးမှ ထွက်သော သရက်သီးတို့ကား အလွန်အရသာ ရှိ၏။ သို့သော် ထိုသရက်သီးတို့ကို စားသုံးရန်ကား အလွန်ခက်ခဲ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုမူ ထိုသရက်ပင်ကြီးကား မြေမှ အလွန်မြင့်မား၍၊ သရက်သီးတို့ကား အခက်အလက်များ၏ အဖျား၌ သာ ရှိကြကုန်၏” ဟု မျောက်မင်းက ရှင်းပြ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား ထိုသရက်သီးတို့ကို မည်သို့ စားသုံးနိုင်ပါမည်နည်း။ ကျွန်တော်မျိုးကား တောင်တက်သမား မဟုတ်ပါ” ဟု တောလိုက်သမားက မေး၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား သင့်အား အကူအညီ ပေးမည်။ ငါတို့ကား မျောက်အုပ် ဖြစ်၏။ ငါတို့ကား သစ်ပင်ပေါ်၌ ခုန်ပေါက် ကစားရာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်၏။ ငါတို့ကား သင့်အား သရက်ပင်ကြီး၏ အခက်အလက်များပေါ်၌ တက်၍ သရက်သီးတို့ကို ခူးယူပေးမည်။ သို့သော် သင့်ကား ငါတို့အား အကူအညီ ပေးရမည်” ဟု မျောက်မင်းက ဆို၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား မည်သို့ အကူအညီ ပေးရပါမည်နည်း” ဟု တောလိုက်သမားက စိတ်ဝင်တစား မေး၏။

“ငါတို့ကား သရက်သီးတို့ကို ခူးယူ၍၊ ထိုသရက်သီးတို့ကို သင့်အား ပေးမည်။ သင့်ကား ထိုသရက်သီးတို့ကို စားသုံး၍၊ ထိုအစေ့တို့ကို စုဆောင်းရမည်။ ထိုအစေ့တို့ကို စုဆောင်း၍၊ ထိုအစေ့တို့ကို မြေ၌ စိုက်ပျိုးရမည်။ ငါတို့ကား ထိုအစေ့တို့ကို စိုက်ပျိုး၍၊ အသစ်သော သရက်ပင်တို့ကို ပေါက်ဖွားလာအောင် ပြုလုပ်ရမည်” ဟု မျောက်မင်းက မိန့်တော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား ထိုအလုပ်ကို ပြုလုပ်ရပါမည်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးကား အရှင်မင်းကြီး၏ အကူအညီကို ရပါက၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏” ဟု တောလိုက်သမားက အထူးပင် ဝမ်းမြောက်စွာ ပြော၏။

ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် တောလိုက်သမားအား မျောက်အုပ်နှင့် အတူ သရက်ပင်ကြီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ မျောက်အုပ်ကား အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ သစ်ပင်ပေါ်၌ ခုန်ပေါက် ကစားကြ၏။ ထိုအခါ မျောက်တို့သည် သရက်သီးတို့ကို ခူးယူ၍ တောလိုက်သမားအား ပေးကြ၏။ တောလိုက်သမားကား ထိုသရက်သီးတို့ကို စားသုံး၍၊ အစေ့တို့ကို စုဆောင်း၏။

အခန်း (၃)

တောလိုက်သမားကား ထိုသရက်သီးတို့၏ အရသာကို ခံစားရ၍ အလွန်နှစ်သက်၏။ သရက်သီးတို့ကား အလွန်ချိုမြိန်၍၊ ရနံ့လည်း သင်းပျံ့၏။ တောလိုက်သမားကား ထိုသရက်သီးတို့ကို စားသုံး၍၊ အစေ့တို့ကို စုဆောင်း၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား သရက်သီးတို့၏ အရသာကို အလွန်နှစ်သက်ပါ၏။ ဤသို့သော သရက်သီးတို့ကို ကျွန်တော်မျိုးကား မစားဖူးပေ” ဟု တောလိုက်သမားက ချီးကျူး၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ဤကား ငါတို့ကား အလွန်အဖိုးတန်သော သရက်ပင် ဖြစ်၏။ ဤကား ငါတို့ကား အလွန်အဖိုးတန်သော သရက်သီး ဖြစ်၏” ဟု မျောက်မင်းက ပြန်ပြော၏။

တောလိုက်သမားကား ထိုသရက်သီးတို့ကို စားသုံး၍၊ အစေ့တို့ကို စုဆောင်း၏။ ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် ထိုအစေ့တို့ကို မြေ၌ စိုက်ပျိုးရန် ပြင်ဆင်၏။ မျောက်အုပ်ကား တောလိုက်သမားအား ကူညီ၍၊ မြေကို တူးဆွကြ၏။ ထိုအခါ တောလိုက်သမားကား အစေ့တို့ကို မြေ၌ စိုက်ပျိုး၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အစေ့တို့ကို မြေ၌ စိုက်ပျိုးပါပြီ။ အကယ်၍ အပင်ပေါက်လာပါက၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏” ဟု တောလိုက်သမားက ပြော၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား အပင်ပေါက်လာအောင် ပြုလုပ်ပေးမည်။ ငါတို့ကား မေတ္တာဖြင့် စောင့်ရှောက်မည်” ဟု မျောက်မင်းက အာမခံ၏။

ထိုအခါမှစ၍ တောလိုက်သမားကား မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အုပ်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်၏။ သူကား မျောက်တို့၏ အကူအညီဖြင့် သရက်ပင်တို့ကို စိုက်ပျိုး၏။ မျောက်တို့ကား သရက်ပင်တို့ကို စောင့်ရှောက်၏။ တောလိုက်သမားကား မျောက်တို့အား လေးစား၏။ မျောက်တို့ကား တောလိုက်သမားအား ချစ်ခင်၏။

အချိန်ကား ကုန်လွန်၍ သရက်ပင်တို့ကား ကြီးထွားလာ၏။ သရက်ပင်တို့ကား အသီးတို့ကို သီး၏။ သရက်သီးတို့ကား အလွန်အရသာ ရှိ၏။ တောလိုက်သမားကား ထိုသရက်သီးတို့ကို ရောင်းစား၍ အသက်မွေး၏။ သူကား အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာလာ၏။

တောလိုက်သမားကား မျောက်မင်းအား အလွန်ကျေးဇူးတင်၏။ သူကား မျောက်မင်းအား အမြဲတမ်း လေးစား၏။ သူကား မျောက်မင်းအား အမြဲတမ်း ချစ်ခင်၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါ” ဟု တောလိုက်သမားက ပြော၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား သင့်အား ကူညီရ၍ ဝမ်းမြောက်ပါ၏။ သင့်ကား အလွန်ကောင်းသော စိတ်ဓာတ် ရှိ၏။ သင့်ကား အလွန်ကောင်းသော အလုပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့၏” ဟု မျောက်မင်းက မိန့်တော်မူ၏။

ထိုအချိန်၌ကား တောလိုက်သမားကား မျောက်မင်းအား ရှိခိုး၏။ မျောက်မင်းကား တောလိုက်သမားအား မေတ္တာဖြင့် ကြည့်ရှု၏။

အခန်း (၄)

တစ်နေ့သောအခါ၌ကား တောလိုက်သမားကား အခြားသော အမဲလိုက်သမားများနှင့် တွေ့၏။ ထိုအမဲလိုက်သမားတို့ကား တောလိုက်သမားအား မနာလိုဝန်တိုသော စိတ်ဓာတ် ရှိကြ၏။

“အမေ... အမေ...။ သူကား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြွယ်ဝချမ်းသာလာသနည်း။ သူကား မျောက်တို့နှင့် အတူ နေထိုင်၏” ဟု အခြားသော အမဲလိုက်သမားတို့က ပြောကြ၏။

“ငါတို့ကား သူ့အား မနာလိုပါ၏။ ငါတို့ကား သူ့ကို မုန်းတီးပါ၏” ဟု အခြားသော အမဲလိုက်သမားတို့က ပြောကြ၏။

ထိုအခါ အခြားသော အမဲလိုက်သမားတို့ကား တောလိုက်သမားအား ဥပါဒ်ပြုရန် အကြံဖြစ်၏။ သူတို့ကား တောလိုက်သမားအား သတ်၍၊ သူ၏ ဥစ္စာကို လုယူရန် စီစဉ်၏။

ထိုအကြောင်းကို မျောက်မင်း ကြား၍၊ အလွန်ဝမ်းနည်း၏။ မျောက်မင်းကား တောလိုက်သမားအား ကယ်တင်ရန် စီစဉ်၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ သင့်အား အန္တရာယ် ရှိသည်” ဟု မျောက်မင်းက သတိပေး၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အဘယ်သို့သော အန္တရာယ်ကို ဆိုလိုပါသနည်း” ဟု တောလိုက်သမားက မေး၏။

“အခြားသော အမဲလိုက်သမားတို့ကား သင့်အား သတ်၍၊ သင့်၏ ဥစ္စာကို လုယူရန် စီစဉ်ကြ၏” ဟု မျောက်မင်းက ပြော၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း။ ကျွန်တော်မျိုးကား အလွန်ကြောက်ရွံ့ပါ၏” ဟု တောလိုက်သမားက ပြော၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား သင့်အား ကယ်တင်မည်။ ငါတို့ကား မျောက်အုပ် ဖြစ်၏။ ငါတို့ကား အလွန်များပြား၏။ ငါတို့ကား သင့်အား ကာကွယ်ပေးမည်” ဟု မျောက်မင်းက အာမခံ၏။

ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် မျောက်အုပ်နှင့် အတူ တောလိုက်သမားအား ကာကွယ်ပေး၏။ အခြားသော အမဲလိုက်သမားတို့ကား မျောက်အုပ်၏ အင်အားကို မြင်၍၊ ကြောက်လန့်စွာ ထွက်ပြေးကြ၏။

တောလိုက်သမားကား မျောက်မင်းအား အလွန်ကျေးဇူးတင်၏။ သူကား မျောက်မင်းအား ရှိခိုး၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကား အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါ” ဟု တောလိုက်သမားက ပြော၏။

“အို... တောလိုက်သမားကြီး၊ ငါတို့ကား မိတ်ဆွေကောင်း ဖြစ်၏။ ငါတို့ကား အမြဲတမ်း အတူတကွ နေထိုင်မည်” ဟု မျောက်မင်းက မိန့်တော်မူ၏။

ထိုနေ့မှစ၍ တောလိုက်သမားကား မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အုပ်တို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၏။ သူကား မျောက်တို့၏ အကူအညီဖြင့် အသက်မွေး၏။ သူကား မျောက်တို့အား အမြဲတမ်း ချစ်ခင်၏။

ကုသိုလ်တရား

“အကူအညီပေးခြင်းကား နိစ္စတရား ဖြစ်၏။ မေတ္တာတရားကား အောင်မြင်ခြင်းသို့ ဦးတည်၏။”

ပါရမီတော်များ

“မဟာသတိုး မျောက်မင်းကား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ဝီရိယ၊ ဥပက္ခာ စသော ပါရမီတော်တို့ကို ဘုံသုံးပါး၌ ဘဝအဆက်ဆက် ထမ်းရွက်တော်မူခဲ့သည်။”