ပဉ္စပါဒဇာတ်

ပဉ္စပါဒဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သောဏကောဠိဝေယျမင်းကြီးအား အကြောင်းပြု၍ ပဉ္စပါဒဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ယင်းဇာတ်တော်ကား မင်းကြီး၏ အတိတ်ဘဝ၊ သစ္စာတရား၏ အစွမ်းကို ဖော်ပြလျက် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတရားတို့၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။

လွန်လေလေသောအခါ တုန်းက ကာလဝတီပြည်ကြီး၌ ပဉ္စပါဒကမည်သော မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ ထိုမင်းကား အလွန်မင်း ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရသော ဘဝမှ ရုန်းထွက်၍ မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ဘဝက သူ၏ မကောင်းမှုကံများကြောင့် မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်သော်လည်း အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။ ဥစ္စာစည်းစိမ်များ ပြိုလဲပျက်စီးရခြင်း၊ ကိုယ်ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ရခြင်း၊ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ မုန်းတီးခြင်းကို ခံရခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သော် ပဉ္စပါဒကမင်းကြီးသည် မိမိ၏ အဖြစ်ဆိုးကို အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် အမတ်မင်းတို့အား အောက်ပါအတိုင်း မိန့်ကြားတော်မူ၏။

"အမတ်သူမြတ်တို့၊ ငါသည်ကား အဘယ်သို့သော ကံဆိုးမိုးမှန်ကြောင့် ဤသို့သော အဖြစ်ဆိုးကို ခံစားရပါသနည်း။ မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်သော်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် မကင်း၊ ဥစ္စာများလည်း မမြဲ၊ ကိုယ်ကျန်းမာရေးလည်း ချို့တဲ့ရ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့ကား ငါ့ကို မုန်းတီးကြသည်။ ငါသည်ကား မည်သို့ ပြုလုပ်ပါမူ ဤဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ပါအံ့နည်း။"

အမတ်မင်းတို့သည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသော် အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထိုအခါ အမတ်ကြီးတစ်ပါးသည် မင်းကြီးအား အောက်ပါအတိုင်း လျှောက်ထားလေ၏။

"အရှင်မင်းတြားမြတ်စွာဘုရား၊ အရှင်မင်းကြီး၏ အဖြစ်ဆိုးကား အတိတ်ဘဝက ပြုခဲ့သော ကံကောင်များကြောင့် ဖြစ်ပါ၏။ ထိုကံကောင်များကား မကောင်းမှုကံများ ဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် အတိတ်ဘဝက ကျေးငှက်များအား သတ်ဖြတ်၍ စားသုံးခဲ့သောကြောင့် ယခုဘဝ၌ ဤသို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရပါ၏။ အရှင်မင်းကြီးသည် သစ္စာတရားကို ဆောင်တည်တော်မူပါမူ ဤဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ၏။"

မင်းကြီးသည် အမတ်ကြီး၏ စကားကို ကြားသော် သစ္စာတရားကို ဆောင်တည်ရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မိမိ၏ နန်းတော်မှ ထွက်၍ တောအရပ်သို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် ကောင်းကင်သို့ ဦးခိုက်၍ အောက်ပါအတိုင်း သစ္စာပြုတော်မူ၏။

"ငါကား ယခုအခါ တိရစ္ဆာန်တို့အား မသတ်၊ မညှင်းဆဲ၊ အသက်ကို မသေစေ။ ဤသစ္စာစကား မမှန်ပါမူ ငါကား ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးပါစေ။ ဤသစ္စာစကား မှန်ပါမူ ငါကား ဤဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ပါစေ။ ဤသစ္စာစကား အကျိုးကြောင့် ငါကား အလုံးစုံသော ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်၍ မင်းအဖြစ်၌ပင် မွေ့လျော်ပါစေ။"

မင်းကြီးသည် သစ္စာပြုပြီးသော် အံ့ဖွယ်တရား ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ အဆင်းရဲဒုက္ခများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးလျှင် ကိုယ်ကျန်းမာရေးလည်း ကောင်းမွန်လာ၏။ ဥစ္စာစည်းစိမ်များလည်း တိုးပွားလာ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ မုန်းတီးခြင်းလည်း ပြောင်းလဲ၍ ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြကုန်၏။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သစ္စာတရား အစွမ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးတရားကို အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်လျက် နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် သစ္စာတရားကို အမြဲမပြတ် ဆောင်တည်တော်မူပြီးလျှင် သာသနာတော်၌လည်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်း၍ သေဆုံးပြီးသော် နတ်ပြည်သို့ လားလေ၏။

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးသော် အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူ၏။

"ထိုအခါက ပဉ္စပါဒကမင်းကား ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်သည်။ ထိုအမတ်ကြီးကား ယခုအခါ အဂ္ဂမဟာသာဝက ဖြစ်သော အရှင်သာရိပုတြာ ဖြစ်သည်။ အမတ်မင်းများကား ယခုအခါ အရိယာသေနက၊ သောဏကောဠိဝေယျ မင်းကြီး ဖြစ်ကြသည်။"

ဤသို့လျှင် ပဉ္စပါဒဇာတ်တော်သည် သစ္စာတရား၏ အစွမ်း၊ သီလ၏ အကျိုးကျေးဇူးတို့ကို ထင်ရှားစေလျက် ကြည်ညိုဖွယ်ရာ ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံး၏။

တရားတော်

သစ္စာတရား၏ အစွမ်းသည် အလွန်ကြီးမားသည်။ မည်သည့်ဆင်းရဲဒုက္ခကို မဆို သစ္စာတရားဖြင့် ရင်ဆိုင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်၏။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတရားတို့ကို ပွားများအားထုတ်လျှင် ဘဝအဆက်ဆက်၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရရှိစေ၏။

ပါရမီတော်များ

ဤဇာတ်တော်၌ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် မဟာကရုဏာဘိသင်္ခါရပါရမီ၊ သစ္စာပါရမီ၊ သီလပါရမီတို့ကို ဘဝအဆက်ဆက် ဘာဝနာတော်ဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်တော်မူခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။