The Bodhisatta as a Generous King

မဟာဥဒေါင်း ဇာတ်တော် (ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကြင်နာတတ်သောမင်းအဖြစ်)

ရှေးအခါက၊ သာသနာတော်မထွန်းကားမီကာလတွင်၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်အဖြစ် လူ့ ပြည်သို့ ဆင်းသက်၍ မင်းပြုတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမင်းတရားကို “မဟာဥဒေါင်းမင်း” ဟု ခေါ်တွင်၏။ မင်းကြီး၏ နန်းတော်သည် ပဒေသရာဇ်ခေတ်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာပြည့်စုံရာ နန်းတော်ဖြစ်၍၊ မင်းကြီး၏ စေတနာသည် စကြဝဠာအထိ ပြန့်နှံ့လျက်ရှိသည်။ နန်းတော်၏ အပြင်ပန်းရှုခင်းသည် တင့်တယ်သာယာလှသည်။ ခန်းမဆောင်များတွင် ရွှေနန်းထီးနန်း၊ ပတ္တမြား စိန်ကျောက်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ နန်းတော်ဝင်းအတွင်း၌မူကား၊ သစ်ပင်ပန်းမာလ်များ ပေါများလှပြီး၊ စိမ်းလန်းစိုပြေ၍ ရနံ့သင်းပျံ့နေသည်။ နန်းတော်၏ အရှေ့ဘက်တွင်ကား၊ တောက်ပသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး၊ ရေကန်အလယ်၌ကား၊ ရွှေကြာဖူးများ ပွင့်အာလျက် ရှိသည်။

မဟာဥဒေါင်းမင်းကြီးသည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်သော မင်းတရား ဖြစ်သည်။ မင်းကြီး၏ စိတ်သည် “အလှူဒါန” တွင် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသည်။ မင်းကြီးသည် မည်သူမဆို အကူအညီ လိုအပ်ပါက၊ မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို အကုန်ပေးလှူရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ အဝတ်အထည်၊ အစားအသောက်၊ ရွှေငွေ၊ ကျွဲနွား၊ သားသမီးပင်လျှင် အလှူပေးရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့။ နန်းတော်အနီးတွင်ကား၊ “ဒါနသာဂရ” ဟု ခေါ်တွင်သော အလှူရေကန်ကြီးတစ်ခုရှိသည်။ ထိုရေကန်ကြီးကား၊ မင်းကြီး၏ အလှူဒါနကြောင့် အမြဲတမ်း ရေပြည့်လျက်ရှိသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်မှ မြို့ ကို ကြည့်ရှုလျက်ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ မြို့ ထဲမှ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကို ကြားရသည်။ မင်းကြီးသည် “အဘယ်သူနည်း၊ အဘယ်သူနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။ အမတ်ကြီးသည် “အရှင်မင်းကြီး၊ မြို့ ထဲမှ ပုဏ္ဏားတစ်ဦး၊ မိမိ၏ သားသမီးကို ရောင်းစားရန် ကြိုးစားနေပါသည်” ဟု လျှောက်ထား၏။ မင်းကြီးသည် စိတ်မချမ်းသာသဖြင့် “အမတ်ကြီး၊ ထိုပုဏ္ဏားကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြ” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်သည်။

ပုဏ္ဏားသည် နန်းတော်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ မင်းကြီးက “ပုဏ္ဏား၊ အဘယ်ကြောင့် သင့်သားသမီးကို ရောင်းစားရသနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။ ပုဏ္ဏားသည် “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးပါသည်၊ မိမိ၏ မိသားစုကို ထမင်းခင်းရန်ပင် မတတ်နိုင်ပါ” ဟု မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် လျှောက်ထား၏။ မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ စိတ်တော်ထိခိုက်လှသဖြင့် “ပုဏ္ဏား၊ သင်၏ သားသမီးကို မရောင်းစားပါနှင့်၊ ကျွန်ုပ် မင်းကြီးသည် သင့်အား အလှူပေးပါမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် ပုဏ္ဏားအား ရွှေအိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ပုဏ္ဏား၏ မိသားစုအတွက် ထမင်း၊ ဟင်း၊ အဝတ်အထည်၊ ကျွဲနွားများကိုပါ အစုံအလင် ပေးသနားတော်မူသည်။ ပုဏ္ဏားသည် မင်းကြီး၏ အလှူဒါနကို ခံယူပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွား၏။

နောက်တစ်နေ့၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်မှ ထပ်မံ၍ မြို့ ကို ကြည့်ရှုလျက်ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ အခြားသော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကို ထပ်မံကြားရသည်။ ထိုအသံကား၊ အလွန်တောင်းပန် ကြွေးကြော်နေသော အသံဖြစ်၏။ မင်းကြီးသည် “အဘယ်သူနည်း၊ ထိုအော်ဟစ်သူကား အဘယ်သူနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။ အမတ်ကြီးသည် “အရှင်မင်းကြီး၊ သူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ ဇနီးကို ရောင်းစားရန် ကြိုးစားနေပါသည်” ဟု လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ စိတ်တော်မသက်သာသဖြင့် “အမတ်ကြီး၊ ထိုသူကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြ” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်သည်။ ထိုသူသည် နန်းတော်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ မင်းကြီးက “အသင်သူကား၊ အဘယ်ကြောင့် သင့်ဇနီးကို ရောင်းစားရသနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုသူသည် “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးပါသည်၊ မိမိ၏ မိသားစုကို ထမင်းခင်းရန်ပင် မတတ်နိုင်ပါ” ဟု ဝမ်းနည်းစွာ လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ မိမိ၏ မေတ္တာစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ “အသင်သူ၊ သင်၏ ဇနီးကို မရောင်းစားပါနှင့်၊ ကျွန်ုပ် မင်းကြီးသည် သင့်အား အလှူပေးပါမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုသူအား ရွှေအိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ ဇနီးအတွက် အဝတ်အထည်၊ ရွှေဆင်တန်ဆာများကိုပါ ပေးသနားတော်မူသည်။

ဤသို့လျှင်၊ မင်းကြီးသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ၊ မြို့ ထဲမှ ဆင်းရဲသားများ၊ ဒုက္ခရောက်နေသူများ၏ အသံကို ကြားရတိုင်း၊ မင်းကြီး၏ စိတ်သည် တုန်လှုပ်လျက်ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် အလှူဒါနကို အကန့်အသတ်မရှိ ပေးလှူတော်မူ၏။ မြို့ ထဲတွင်ကား၊ ဆင်းရဲသားဟူ၍ မရှိတော့။ လူတိုင်းသည် မင်းကြီး၏ အလှူဒါနကြောင့် ချမ်းသာကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ နန်းတော်တွင် မင်းကြီး၏ အလှူဒါနကို ချီးကျူးသော ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပသည်။ ပွဲတော်သို့ မင်းသမီးများ၊ အမတ်များ၊ သူဌေးသူကြွယ်များ တက်ရောက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်မှ အသံတစ်သံကို ကြားရသည်။ ထိုအသံကား၊ အလွန်တောင်းပန် သနား ကရုဏာ တောင်းခံနေသော အသံဖြစ်၏။ မင်းကြီးသည် “အဘယ်သူနည်း၊ ထိုအသံကား အဘယ်သူနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။

အမတ်ကြီးသည် “အရှင်မင်းကြီး၊ နန်းတော်အပြင်တွင်၊ အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော လူတစ်ဦးသည်၊ မိမိ၏ သားသမီး ၃ ယောက်ကို ရောင်းစားရန် ကြိုးစားနေပါသည်” ဟု လျှောက်ထား၏။ မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ မင်းသမီးများ၊ အမတ်များ၊ သူဌေးသူကြွယ်များအားလုံး “အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသူကို အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် “အမတ်ကြီး၊ ထိုသူကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြ” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်သည်။ ထိုသူသည် နန်းတော်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ မင်းကြီးက “အသင်သူကား၊ အဘယ်ကြောင့် သင့်သားသမီး ၃ ယောက်ကို ရောင်းစားရသနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုသူသည် “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးပါသည်၊ မိမိ၏ မိသားစုကို ထမင်းခင်းရန်ပင် မတတ်နိုင်ပါ” ဟု ဝမ်းနည်းစွာ လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ မိမိ၏ စိတ်သည် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သားသမီး ၃ ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော အမှတ်တရများကို ပြန်လည် သတိရသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် “အသင်သူ၊ သင့်သားသမီး ၃ ယောက်ကို မရောင်းစားပါနှင့်၊ ကျွန်ုပ် မင်းကြီးသည် သင့်အား အလှူပေးပါမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် ထိုသူအား ရွှေအိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ သားသမီး ၃ ယောက်အတွက် အဝတ်အထည်၊ စားသောက်ဖွယ်ရာများကိုပါ ပေးသနားတော်မူသည်။ ထိုသူသည် မင်းကြီး၏ အလှူဒါနကို ခံယူပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွား၏။

ပွဲတော်သို့ တက်ရောက်လာသော မင်းသမီးများ၊ အမတ်များ၊ သူဌေးသူကြွယ်များအားလုံး၊ မင်းကြီး၏ အလှူဒါနကို ချီးကျူးကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သင်သည်ကား၊ အလွန်သနားကြင်နာတတ်သော မင်းကြီးဖြစ်ပါ၏။ သင့်ထံသို့ မည်သူမဆို လာရောက်ပါက၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မငြင်းဆန်ပါ” ဟု ချီးကျူးကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို ကိုယ်ကြည့်ရှုလျက်၊ “ငါကား၊ အလှူဒါနကို အမြဲတမ်း ပေးလှူနေသော်လည်း၊ ငါ့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကား မကုန်ခမ်း။ ငါ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာပင်လျှင်၊ အလှူပေးရန် အသင့်ရှိ၏” ဟု ပြောတော်မူ၏။

အမတ်ကြီးသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ သင်သည်ကား၊ အလွန်မွန်မြတ်သော စေတနာကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူပါ၏။ ကျွန်ုပ် မင်းကြီးအား အလွန်ကြည်ညိုပါသည်” ဟု လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အလှူဒါနကို ဆက်လက် ပေးလှူတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မည်သူမဆို အကူအညီ လိုအပ်ပါက၊ မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို အကုန်ပေးလှူရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ မင်းကြီးသည် အလှူဒါနကြောင့် အလွန်ကျန်းမာပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှည်တော်မူသည်။

နောက်ဆုံးသောအခါ၊ မင်းကြီးသည် နတ်ပြည်သို့ စံမြန်းတော်မူသည်။ မင်းကြီး၏ အလှူဒါနသည် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ထင်ရှားလျက်ရှိသည်။

ဤသို့လျှင်၊ မဟာဥဒေါင်းမင်းတရားသည် မိမိ၏ အလှူဒါနကြောင့်၊ နတ်လူဗြဟ္မာများ၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရသည်။ မင်းကြီး၏ အလှူဒါနသည် ဘဝသံသရာအဆက်ဆက်တွင်၊ အကျိုးပြုလျက်ရှိသည်။

နန်းတော်၏ ဝင်းအတွင်းရှိ ဒါနသာဂရ အမည်ရှိသော အလှူရေကန်ကြီးကား၊ မင်းကြီး၏ မေတ္တာနှင့် အလှူဒါနကို သတိရစေလျက်၊ အမြဲတမ်း ရေပြည့်လျက်ရှိသည်။ မင်းကြီး၏ နာမည်သည်လည်း၊ ထိုရေကန်ကြီးအလား၊ ထာဝရ တည်တံ့လျက်ရှိသည်။

မြို့ ထဲရှိ သူဆင်းရဲသားများ၊ ဒုက္ခရောက်နေသူများ၊ မင်းကြီး၏ အလှူဒါနကြောင့်၊ ဘဝသစ်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နှုတ်မှကား၊ မင်းကြီးအား အမြဲတမ်း ချီးကျူးဂုဏ်ပြုနေကြသည်။

မင်းကြီး၏ အလှူဒါနသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်၊ သူတစ်ပါး၏ အကျိုးကို ရှေးရှုသော အလှူဒါန ဖြစ်သည်။ ထိုအလှူဒါနကြောင့်၊ မင်းကြီးသည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိတော်မူသည်။

ဓမ္မ ဥပဒေ

မဟာဥဒေါင်းမင်းတရား၏ ဇာတ်တော်သည်၊ အလှူဒါန၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ပြဆိုလျက်ရှိသည်။ မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ပေးလှူခြင်းဖြင့်၊ သူတစ်ပါး၏ ဒုက္ခကို ကယ်တင်နိုင်သည်၊ မိမိ၏ စိတ်ကိုလည်း ပျော်ရွှင်စေနိုင်သည်၊ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည် ဟူသော အချက်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။ အလှူဒါနသည်၊ ချမ်းသာခြင်း၏ အရင်းမြစ်၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ၏ အခွင့်အလမ်း ဖြစ်သည်။

ပါရမီတော်များ

မဟာဥဒေါင်းမင်းတရားသည်၊ “ဒါနပါရမီ” ကို အလွန်မြတ်နိုးတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို အကန့်အသတ်မရှိ ပေးလှူခြင်းဖြင့်၊ ထိုပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူသည်။ ထို့ပြင်၊ “မေတ္တာပါရမီ” နှင့် “ကရုဏာပါရမီ” ကိုလည်း အလွန်မြတ်နိုးတော်မူသည်။ မင်းကြီး၏ စိတ်သည်၊ သနားကြင်နာတတ်သော မေတ္တာနှင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။ ဤပါရမီတော်များကြောင့်၊ မင်းကြီးသည် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူသည်။