မဟာဥဒေါင်းဇာတ်တော်

ဘုရားလောင်း ဥဒေါင်းအဖြစ်

ရှေးအခါက အရှေ့တိုင်းရှိ သစ်ပင်များ ထူထပ်သော တောကြီးတစ်တောတွင်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်များ ပေါများလှပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များ နေထိုင်ရာဒေသတစ်ခုတွင် မဟာဘောဓိသัตဝါသည် ဥဒေါင်းတစ်ကောင်အဖြစ် နေထိုင်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုစဉ်အခါ ဘောဓိသัตဝါသည် မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းကြီးအဖြစ် ဥဒေါင်းအုပ်စုကို ဦးဆောင်လျက် အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်တော်မူသည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ ကြီးမားသန်မာလှပြီး ဥဒေါင်းအုပ်စုတွင် အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အင်အားနှင့် တန်ခိုးအာဏာထက် သူ၏ စေတနာနှင့် မေတ္တာကရုဏာက ပို၍ ထင်ရှားသည်။ သူသည် အုပ်စုအတွင်းရှိ ဥဒေါင်းငယ်၊ ဥဒေါင်းအိုများအား အမြဲဂရုစိုက်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မိုးရွာပြီးနောက် မြေပြင်မှာ စိုစွတ်လျက်ရှိသည်။ ဥဒေါင်းအုပ်စုသည် စားကျက်ရှာဖွေရင်း တောနက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ဥဒေါင်းငယ်တစ်ကောင် လမ်းလွဲသွားတော့သည်။ ထိုဥဒေါင်းငယ်မှာ အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသောကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းတော့သည်။ သူ၏ အော်သံမှာ တောအုပ်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် ထိုအော်သံကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။ သူသည် အုပ်စုကို ခေတ္တရပ်တန့်စေပြီး အသံလာရာဘက်သို့ အလျင်အမြန် သွားတော့သည်။ ဥဒေါင်းအုပ်စုမှ အခြားဥဒေါင်းများကလည်း စိုးရိမ်တုန်လှုပ်လျက် အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် တောအုပ်အတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်သွားရင်း ဥဒေါင်းငယ်၏ အော်သံကို နားစွင့်နေသည်။ သူ၏ နှာတံရှည်ကြီးဖြင့် အနံ့ခံလျက် လမ်းကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထိုင်နေသော ဥဒေါင်းငယ်လေးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဥဒေါင်းငယ်လေးမှာ သစ်ပင်၏ အမြစ်များနှင့် ပိတ်မိနေပြီး ထွက်မရ ဖြစ်နေသည်။

“အ! အ! ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလား၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ!”

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် ဥဒေါင်းငယ်လေး၏ အဖြစ်ကို မြင်သောအခါ သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။ သူသည် ဥဒေါင်းငယ်လေး၏ အနီးသို့ သွားရောက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ တိုးဝှေ့ကာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

“သမီးငယ်ရယ်၊ မကြောက်နဲ့။ အဖေ မဟာနန္ဒ ရောက်လာပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲကွယ်၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ထိုင်နေရတာလဲ။”

ဥဒေါင်းငယ်လေးသည် မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ အသံကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အားတက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ သစ်ပင်၏ အမြစ်များနှင့် ပိတ်မိနေသောကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်။

“အဖေ၊ သမီး လမ်းမှားသွားတယ်။ အခုတော့ သစ်ပင်အမြစ်တွေနဲ့ ပိတ်မိနေလို့ ထွက်မရဘူး။ သမီး အရမ်းကြောက်နေတယ်၊ အဖေရဲ့။”

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် ဥဒေါင်းငယ်လေး၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကို အသုံးချကာ သစ်ပင်အမြစ်များကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သူ၏ သန်မာသော ခြေထောက်များနှင့် နှာတံရှည်ကြီးကို အသုံးပြုကာ အမြစ်များကို နင်း၊ ဆွဲ၊ တွန်း ထုတ်သည်။ အမြစ်များမှာ ခိုင်မာသော်လည်း မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ မေတ္တာနှင့် ကြိုးစားမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာသည်။

အခြားဥဒေါင်းများရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့သည် မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ ကြိုးပမ်းမှုကို တွေ့မြင်ကြသည်။ သူတို့လည်း အကူအညီပေးရန် ကြိုးစားကြသည်။ အချို့က အမြစ်များကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ အချို့က အနီးအနားရှိ မြေကို တူးဖော်ပေးကြသည်။ အားလုံး အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြသည်။

အတော်ကြာကြာ ကြိုးစားပြီးနောက်၊ သစ်ပင်အမြစ်များမှာ လုံးဝ လျော့ရဲသွားတော့သည်။ ဥဒေါင်းငယ်လေးမှာ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်။ သူသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဖက်တွယ်တော့သည်။

“အဖေ၊ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ။ အဖေသာ မရှိရင် သမီး ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိနေမှာပဲ။”

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် ဥဒေါင်းငယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ ချော့မော့နေသည်။ သူ၏ နှာတံရှည်ကြီးဖြင့် ဥဒေါင်းငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

“ကဲပါ၊ ကဲပါ သမီးရယ်။ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ရှေ့လျှောက်တော့ အဖေနဲ့ အုပ်စုကို မခွဲနဲ့နော်။ လမ်းမှာ အမြဲ သတိထားနေရမယ်။”

အုပ်စုမှ အခြားဥဒေါင်းများလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဥဒေါင်းငယ်လေးကို ပြန်လည်ရရှိသည်ကို အလွန်ဝမ်းသာကြသည်။ သူတို့သည် မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် သနားကရုဏာစိတ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြသည်။

ထိုနေ့မှစ၍၊ မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ အမည်မှာ ဥဒေါင်းအုပ်စုတွင် ပို၍ ပို၍ ကျော်ကြားလာသည်။ သူ၏ ကရုဏာစိတ်၊ သနားကရုဏာစိတ်နှင့် အနစ်နာခံစိတ်တို့ကို အားလုံးက လေးစားအထင်ကြီးကြသည်။ သူသည် မိမိ၏ အုပ်စုကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးသလို၊ မိမိထက် အားနည်းသူများကိုလည်း ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန် အသင့်ရှိနေသည်။

အချိန်များ ကြာညောင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ ထိုဒေသတွင် မိုးခေါင်ရေရှားမှု ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ မြက်ပင်များ ခြောက်သွေ့သွားပြီး ရေကန်များလည်း ခန်းခြောက်ကုန်သည်။ ဥဒေါင်းအုပ်စုမှာ စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲလာတော့သည်။ အစားအစာ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလာသဖြင့် အချို့ဥဒေါင်းများမှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ကြရသည်။

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် မိမိ၏ အုပ်စု၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော်မူသည်။ သူသည် အုပ်စုအတွက် အစားအစာနှင့် ရေကို ရှာဖွေရန် တာဝန်ယူတော်မူသည်။ သူသည် အခြားဥဒေါင်းများထက် ပို၍ ဝေးသော ဒေသများသို့ သွားရောက်ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ သူသည် တောအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအရပ်ဒေသမှာ ပို၍ စိမ်းလန်းစိုပြေလျက်ရှိပြီး စားကျက်ကောင်းများလည်း ပေါများသည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မိမိ၏ အုပ်စုအတွက် အစားအစာကို စုဆောင်းတော့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်၊ သူသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လဲလျောင်းနေသော မျောက်တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမျောက်မှာ ရေမရှိသဖြင့် ခံတွင်းခြောက်ကပ်ကာ အသက်ရှူရန် ခက်ခဲနေသည်။

“ဟာ့… ဟာ့… ကယ်ပါဦး… ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလား…”

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် မျောက်၏ အဖြစ်ကို မြင်သောအခါ သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ နှာတံရှည်ကြီးဖြင့် မြေကို တူးဖော်တော့သည်။ သူသည် ရေကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုယ်ပိုင်ရေမရှိသော်လည်း သူသည် မျောက်ကို ကယ်တင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားတော့သည်။

အတော်ကြာကြာ ကြိုးစားပြီးနောက်၊ သူသည် မြေအောက်မှ ရေအနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ နှာတံရှည်ကြီးဖြင့် ထိုရေကို စုဆောင်းကာ မျောက်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ညှစ်ထည့်ပေးတော့သည်။ မျောက်မှာ ရေကို သောက်သုံးပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။

“ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ… အမေ… အမေ… မင်း ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီ…”

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် မျောက်ကို သက်သာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် မျောက်ကို အားပေးစကား ပြောကြားပြီးနောက် မိမိ၏ အုပ်စုအတွက် စားနပ်ရိက္ခာကို ဆက်လက် စုဆောင်းတော့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍၊ မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် မိမိ၏ အုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုစိမ်းလန်းစိုပြေသော ဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည်။ သူတို့သည် အစားအစာနှင့် ရေကို ပေါများစွာ ရရှိကြသဖြင့် အားလုံး ချမ်းသာသုခနှင့် နေထိုင်ကြသည်။

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ မေတ္တာကရုဏာ၊ သနားကရုဏာနှင့် အနစ်နာခံစိတ်တို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခြင်း ခံရသည်။ သူသည် အခြားသူများအတွက် အနစ်နာခံရန် အသင့်ရှိနေသလို၊ မည်သူ့ကိုမဆို ကူညီစောင့်ရှောက်ရန်လည်း အသင့်ရှိနေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ အုပ်စုအတွင်းရှိ ဥဒေါင်းအိုတစ်ကောင်မှာ အလွန်ဖျားနာနေတော့သည်။ သူမှာ အားကုန်ဆုံးကာ မလှုပ်ရှားနိုင်။ အခြားဥဒေါင်းများကလည်း ကူညီရန် မတတ်နိုင်ကြ။

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် ဥဒေါင်းအို၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော်မူသည်။ သူသည် ဥဒေါင်းအိုကို မစွန့်လွှတ်။ သူသည် ဥဒေါင်းအိုကို မိမိ၏ ကျောပေါ်တွင် တင်၍ နီးစပ်ရာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေရန် ခရီးထွက်တော့သည်။

သူသည် တောအုပ်အတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် သတိထား၍ လျှောက်လှမ်းနေရင်း အပင်များကို ကောင်းစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။ အတော်ကြာကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထိုအပင်မှာ ဥဒေါင်းအို၏ အနာကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

သူသည် ထိုအပင်ကို ညင်သာစွာ ခူးဆွတ်ပြီးနောက် ဥဒေါင်းအို၏ အနီးသို့ ပြန်လာသည်။ သူသည် မိမိ၏ နှာတံရှည်ကြီးဖြင့် ထိုအပင်ကို ကြိတ်ကာ ဥဒေါင်းအို၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးတော့သည်။ ဥဒေါင်းအိုမှာ ထိုဆေးကို သောက်သုံးပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်သာလာသည်။

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် ဥဒေါင်းအိုကို ဂရုစိုက်၍ မနားမနေ ပြုစုပေးသည်။ သူသည် ဥဒေါင်းအိုကို အစာကျွေး၊ ရေတိုက်ပြီး အမြဲတမ်း အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးသည်။ သူ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် ဥဒေါင်းအိုမှာ တဖြည်းဖြည်း အသက်ပြန်ဝင်လာသည်။

အခြားဥဒေါင်းများကလည်း မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ စေတနာကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြသည်။ သူတို့သည် မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်း၏ ဂရုဏာစိတ်နှင့် အနစ်နာခံစိတ်ကို အတုယူကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ဥဒေါင်းအိုမှာ အတော်အသင့် သက်သာလာပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်တော့သည်။ သူသည် မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းကို အထူး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားသည်။

“မဟာနန္ဒ၊ မင်းရဲ့ မေတ္တာကရုဏာနဲ့ အနစ်နာခံမှုကြောင့် ငါ အသက်ရှင်လာခဲ့ရတယ်။ မင်းသာ မရှိရင် ငါ ဒီလောကကြီးမှာ မရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို အမြဲ ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ…”

မဟာနန္ဒ ဥဒေါင်းသည် ဥဒေါင်းအို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူသည်။ သူသည် မိမိ၏ အုပ်စုကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် အလွန်ဝမ်းသာသည်။

ဤနိပါတ်သည်၊ မဟာဘောဓိသัตဝါသည် ဥဒေါင်းမင်းအဖြစ် နေထိုင်တော်မူခဲ့ပြီး ကြီးမားသော မေတ္တာကရုဏာ၊ သနားကရုဏာနှင့် အနစ်နာခံစိတ်တို့ကို ပြသတော်မူခဲ့သည်။ သူ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးများမှာ အမြဲတမ်း တည်မြဲလျက်ရှိသည်။

ဓမ္မ

စေတနာထက် မြတ်သောတရား မရှိ။ အလွန်တရာ ချစ်ခြင်း၊ သနားကရုဏာ၊ စာနာမှု၊ အနစ်နာခံမှုတို့သည် လူသားတို့၏ အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်သိက္ခာများ ဖြစ်ကြသည်။ အခြားသူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရသောအခါ သူတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ရန် အသင့်ရှိနေခြင်းသည် အလွန်အမင်း လေးစားဖွယ်ရာ ကောင်းသည်။

ဘုရားလောင်းတော် ကျင့်တော်မူသော ပါရမီ

မေတ္တာပါရမီ