သုတသောနဇာတ်တော်

သုတသောနဇာတ်တော်

အသင်္ချေကာလ၊ ကမ္ဘာတစ်သိန်းအထက်က ဘုရားအလောင်းတော်သည် သုတသောန မင်းသားအဖြစ် တည်တော်မူ၏။ ထိုမင်းသားသည် သနားကြင်နာတတ်ပြီး တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်သော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှု၍ ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

တစ်နေ့သ၌ မင်းသားသည် နန်းတော်အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် လှပသောဥယျာဉ်တော်ကြီးကို တွေ့မြင်လေသည်။ ထိုဥယျာဉ်တော်ကြီးတွင် ပန်းပေါင်းစုံ၊ သစ်ပင်ပေါင်းစုံတို့သည် လွန်စွာမှ လှပစွာ ပွင့်လန်းလျက် ရှိကြကုန်၏။ မင်းသားသည် ဥယျာဉ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍ စိတ်အေးလက်အေး လျှောက်သွားနေလေသည်။

ထိုစဉ်အခါတွင် သူသည် လွန်စွာမှ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့မြင်လေသည်။ ထိုသူကား အဝတ်အစား ပြတ်တောင်းပြတ်တေ၊ ကိုယ်လုံးတီးနီးပါးနှင့် ကိုယ်လုံးတွင် အနာအဆာများ ပေါက်ပြဲလျက် ရှိသည်။ ထိုသူကား မိမိ၏ မဆင်မခြင်သော စည်းစိမ်သုံးစွဲမှုကြောင့် သမီးရည်းစားမရှိ၊ မယားမရှိ၊ သူငယ်ချင်းမရှိ၊ အဆွေခင်ပွန်းမရှိ၊ ဆွေမျိုးမရှိ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာမရှိ၊ အားကိုးရာမရှိဘဲ တကယ့်ကို အထီးကျန်၊ အဖော်မဲ့နေရှာသည်။

မင်းသားသည် ထိုသူ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ သနားကြင်နာစိတ် ပေါက်လာလေသည်။ သူသည် ထိုသူကို ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်းလေသည်။ “အသင်ကား အဘယ်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေရသနည်း။”

ထိုဆင်းရဲသားက ဤသို့ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ “အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်ကား ယခင်က အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် စည်းစိမ်ကို မည်သို့မှ မချင့်ချိန် မဆင်ခြင်ဘဲ လွန်စွာမှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးစွဲခဲ့ပါသည်။ ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် ငွေကို မီးရှို့သကဲ့သို့ သုံးခဲ့ပါသည်။ အရက်သောက်စား မူးယစ်ရမ်းကားခဲ့ပါသည်။ ကစားလောင်းကစားများတွင်လည်း ငွေကို အလဟဿ ကုန်ဆုံးခဲ့ပါသည်။ မိန်းမ ကိစ္စများတွင်လည်း အလွန်မှ စိတ်အလိုလိုက်ခဲ့ပါသည်။ ထိုကြောင့် ယခုအခါ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အရာမျှ မကျန်တော့ဘဲ ဤသို့ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေရပါတော့သည်။”

မင်းသားသည် ထိုသူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိမိ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် တူနေသည်ကို သဘောပေါက်လေသည်။ သူသည်လည်း မိမိ၏ ဘဝတွင် စည်းစိမ်ကို မည်သို့မှ မချင့်ချိန် မဆင်ခြင်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးစွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ အဖြစ်အပျက်သည် မိမိအတွက် လွန်စွာမှ သတိပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

မင်းသားသည် ထိုဆင်းရဲသားကို မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို ပေးအပ်၍ အစားအသောက်နှင့် ငွေအချို့ကိုလည်း ပေးလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားပြီး မိမိ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ မင်းကြီးအား ခေါ်၍ ထိုဆင်းရဲသားကို ပြန်လည်ကူညီရန် တောင်းပန်လေသည်။

မင်းကြီးသည် သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သား၏ စိတ်ထားကို အလွန်တရာ သဘောကျလေသည်။ သူသည် ထိုဆင်းရဲသားကို ခေါ်ယူ၍ လိုအပ်သော အကူအညီများ ပေးအပ်လေသည်။ သူအား အိမ်တစ်လုံး၊ အဝတ်အစားများ၊ စားသောက်ဖွယ်ရာများ၊ အလုပ်အကိုင်နှင့် လိုအပ်သော ငွေကြေးများကိုလည်း ပေးအပ်လေသည်။

ထိုဆင်းရဲသားသည် မင်းကြီး၏ ကူညီမှုကြောင့် ဘဝကို ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ သူသည် နောက်နောင် မိမိ၏ အမှားကို ပြန်လည်သတိရ၍ စည်းစိမ်ကို မည်သို့မှ မပေါ့ပေါ့ဆဆ မသုံးစွဲတော့ဘဲ ချင့်ချိန်၊ ဆင်ခြင်စွာ သုံးစွဲလေသည်။ သူသည် သူ၏ စည်းစိမ်ကိုလည်း သဒ္ဓါတရားနှင့် လှူဒါန်းမှုများ ပြုလုပ်လေသည်။

မင်းသားလည်း မိမိ၏ စည်းစိမ်ကို ပိုမို၍ ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲလေသည်။ သူသည် အလှူအတန်းများ ပြုလုပ်၍ ပညာရှိသူများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလေသည်။ သူသည် မိုက်မဲသော အပြုအမူများကို စွန့်လွှတ်၍ တရားနာ၊ တရားကျင့်ကြံလေသည်။

အချိန်ကြာမြင့်သော် မင်းသားသည် အရွယ်ရောက်လာပြီး ထီးနန်းကို ဆက်ခံရရှိလေသည်။ သူသည် မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါးအဖြစ် နန်းစည်းစိမ်ကို မက်မောခြင်းမရှိ၊ မာန်မာနမထားဘဲ တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်လေသည်။ သူသည် မင်းပြည်သူပြည်သားတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှု၍ ဆောင်ရွက်လေသည်။ သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုသည် တရားမျှတ၍ ပြည်သူတို့သည် ချမ်းသာသုခဖြင့် နေထိုင်ကြရသည်။

ဤသို့လျှင် သုတသောန မင်းသားသည် မိမိ၏ မိုက်မဲမှုကို သတိရ၍ ကောင်းသော အကျင်႕များကို ကျင့်သုံးသောကြောင့် နတ်ပြည်သို့ လား ရတော်မူ၏။

ဤဇာတ်တော်သည် စည်းစိမ်ကို မည်သို့မှ မချင့်ချိန် မဆင်ခြင်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးစွဲပါက အလွန်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်တတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြပါသည်။ သို့ဖြစ်ပါ၍ စည်းစိမ်ကို မည်သည့်အခါမှ မပေါ့ပေါ့ဆဆ မသုံးစွဲသင့်၊ ချင့်ချိန် ဆင်ခြင်စွာ သုံးစွဲသင့်ကြောင်းကို သတိပေးပါသည်။ မိမိ၏ အမှားကို သိ၍ ပြင်ဆင်နိုင်ပါက ကောင်းသောဘဝကို ရရှိနိုင်ကြောင်းကိုလည်း ဟောကြားပါသည်။