The Bodhisatta as a Tortoise (Mahā-umiṅga Jātaka)

လိပ်ဗောဓိသတ် မင်းမြတ်၏ ဇာတ်တော်

ရှေးရှေးအခါက၊ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသော ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိလေသည်။ ထိုရေကန်ကြီး၏ ဘေးပတ်လည်တွင် သစ်ပင်ကြီးငယ်ပေါင်းများစွာ ပေါက်ရောက်လျက်၊ အသီးအပွင့်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေကာ၊ နွေဦးကာလ၏ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရောင်စုံငှက်တို့၏ တွန်ကြူးသံများက စည်ကားလျက်ရှိသည်။ ထိုရေကန်ကြီးတွင် မြတ်ဗောဓိသတ်လောင်းတော်သည် အလွန်ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော လိပ်တစ်ကောင် အဖြစ် နေထိုင်တော်မူ၏။ သူကား အခြားသော သတ္တဝါတို့အား အမြဲအကြံဉာဏ်ကောင်းများ ပေးတတ်ပြီး၊ မေတ္တာကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။

ထိုရေကန်ကြီးတွင် အခြားသော သတ္တဝါများစွာလည်း နေထိုင်ကြကုန်၏။ ထိုအထဲတွင် အလွန်အလောတကြီးသော ငါးတစ်ကောင် ရှိ၏။ ထိုငါးကား အလွန်မာန်မာနကြီး၍၊ မိမိကိုယ်ကို အလွန်အထင်ကြီးတတ်၏။ သူကား အမြဲတမ်း အခြားသူများကို မနာခံဘဲ၊ မိမိ၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်းသာ ပြုမူနေထိုင်လေသည်။ သူကား အလွန်အလောတကြီးသဖြင့်၊ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်ကို မတွေးဘဲ ရေကန်ကြီးအတွင်းသို့ ခုန်ချတတ်၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် မီးတောင်တစ်လုံး ပေါက်ကွဲ၍ မီးခိုးများ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာ၏။ လေသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာပြီး၊ မီးခိုးများက ထိုရေကန်ကြီးကို ပတ်လည်ဝန်းရံလျက် ရှိလေသည်။ ရေကန်ကြီးအတွင်းသို့ မီးခိုးများ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ရေသည် အလွန်ပူပြင်းလာလေသည်။ ရေကန်ကြီးအတွင်း၌ နေထိုင်သော သတ္တဝါများကား အလွန်အသက်ရှူမဝဘဲ၊ အလွန်ပူပြင်းလာသဖြင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေကြလေသည်။

ထိုအခါ မြတ်ဗောဓိသတ်လောင်းတော်ကား ထိုအခြေအနေကို မြင်တော်မူလျှင် အလွန်သနားတော်မူ၏။ သူကား အခြားသော သတ္တဝါများအား အမြဲကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတော်မူ၏။ သူကား ထိုအလောတကြီးသော ငါးကို ခေါ်တော်မူ၍ “အို… အဆွေမျိုးတို့၊ အလောတကြီး မနေကြနှင့်။ အန္တရာယ်ကို မတွေးဘဲ မည်သည့်အခါမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြုလုပ်သင့်။ ရှေ့မှ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုထွက်ပေါက်မှ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားကြကုန်” ဟု säga၏။

သို့သော် အလောတကြီးသော ငါးကား ဗောဓိသတ်လောင်းတော်၏ စကားကို မနာခံဘဲ၊ “အရှင်… အရှင်က နားမလည်ဘူး။ ကျွန်ုပ်က အမြန်ဆုံး ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။ ကျွန်ုပ်က အလွန်အင်အားကြီးတယ်” ဟု ပြန်လည်ပြောဆို၏။ ထို့နောက် သူကား အလောတကြီးစွာ ရေကန်ကြီးမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် မီးခိုးများကြောင့် ရေကန်ကြီး၏ အပြင်ဘက် လေထုသည် အလွန်ပူပြင်းသဖြင့်၊ သူကား အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် ရုန်းကန်နေရ၏။

မြတ်ဗောဓိသတ်လောင်းတော်ကား ထိုအလောတကြီးသော ငါး၏ အပြုအမူကို မြင်တော်မူလျှင် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်တော်မူ၏။ သူကား မိမိ၏ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ၊ ထိုငါးကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ သူကား မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေကန်ကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဆွဲယူ၍၊ အလောတကြီးသော ငါး၏ အနီးသို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားလေသည်။ “အို… အဆွေမျိုးတို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါ့ကို ယုံကြည်၍ လိုက်ခဲ့ကြ။ ငါသည် သင်တို့ကို အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်မည်” ဟု အော်ဟစ်၏။

ထိုအခါ အလောတကြီးသော ငါးကား ဗောဓိသတ်လောင်းတော်၏ ကူညီမှုကြောင့် အသက်ဘေးမှ ကင်းလွတ်ခဲ့လေသည်။ သူကား မိမိ၏ အမှားကို သိမြင်သော်လည်း မည်သို့မျှ မပြောဆိုနိုင်တော့ပေ။ ဗောဓိသတ်လောင်းတော်ကား သူ့ကို ဆွဲခေါ်၍ လုံခြုံသော နေရာသို့ ရောက်အောင် ကူညီလေသည်။ ထို့နောက် ဗောဓိသတ်လောင်းတော်က “အို… အဆွေမျိုးတို့၊ အလောတကြီးခြင်းသည် အန္တရာယ်ကိုသာ ဖိတ်ခေါ်တတ်သည်။ အသိဉာဏ်ကို အသုံးချ၍ အချင်းချင်း ကူညီခြင်းသည်သာ ကောင်းမြတ်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မာန်မာနမထားဘဲ၊ သတိတရားနှင့် နေထိုင်ကြကုန်။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထိုနေ့မှစ၍ အလောတကြီးသော ငါးကား မိမိ၏ အပြုအမူကို ပြင်ဆင်၍ ဗောဓိသတ်လောင်းတော်၏ အဆုံးအမကို နာခံလေသည်။ သူကား အလွန်အလောတကြီးခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ အမြဲတမ်း သတိတရားနှင့် နေထိုင်လေသည်။ ရေကန်ကြီးအတွင်း၌ နေထိုင်သော သတ္တဝါများကား ဗောဓိသတ်လောင်းတော်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် မေတ္တာကရုဏာကို ချီးကျူးကြကုန်၏။