သုခနိမိတ္တ ဇာတ်တော်

သုခနိမိတ္တ ဇာတ်တော်

နိဒါန်း

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မဟာသမယသုတ်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက် သုခနိမိတ္တဇာတ်တော်ကို ဆောင်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်တော်ကား ရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဗာရာဏသီပြည်၌ မင်းပြုစဉ်က ဖြစ်သည်။ ထိုမင်းကား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူပြီး သုခနိမိတ္တမည်သော မင်းမြတ် ဟု ထင်ရှားတော်မူသည်။

ဇာတ်တော်လာ

ဗာရာဏသီပြည်၌ သုခနိမိတ္တမင်းသည် နန်းစံတော်မူသည်။ အလွန်သနားကြင်နာတတ်၍ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို အမြဲဂရုပြုတော်မူသည်။ မင်းကြီး၏ စိတ်ထားကို အစွဲပြု၍ပင် ထီးနန်းအမည်ကို သုခနိမိတ္တ (အကောင်းအမင်္ဂလာကို ဖော်ပြသော နိမိတ်) ဟု မှည့်ခေါ်ကြသည်။ ပြည်သူတို့သည် မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြသည်။

တစ်နေ့သော် မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်မှ နန်းပြင်ဘက်သို့ ငေးစိုက်ကြည့်ရှုနေတော်မူသည်။ မြို့တွင်း၌ လူအုံအုံတက်ကာ ပွဲလမ်းသဘင်ကို စည်ကားစွာ ကျင်းပနေကြသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုပွဲလမ်းသဘင်ကား အဘယ်အရာကို အစွဲပြု၍ ကျင်းပသည်ကို မသိတော်မူ၍ မယ်တော်အား မေးတော်မူသည်။

“မယ်တော်၊ ယနေ့ အဘယ်ကြောင့် ပြည်သူတို့သည် ဤမျှ ပျော်ရွှင်တက်ကြွစွာ ပွဲလမ်းသဘင်ကို ကျင်းပနေကြပါသနည်း။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသနည်း။”

မယ်တော်က ဤသို့ လျှောက်ထားတော်မူသည်။ “အရှင်မင်းတရား၊ ယနေ့ကား သုခနိမိတ္တဘုရား အလောင်းတော် ဖြစ်တော်မူသော ပုဏ္ခိလမင်း၏ မွေးနေ့ပွဲတော် ဖြစ်ပါသည်တကား။”

မင်းကြီးသည် မယ်တော်၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးနောက် နန်းတော်အတွင်း၌ပင် ဆင်ခြင်တော်မူသည်။ “ငါသည် ယခုအခါ မင်းအဖြစ်ကို ရရှိထားသည်။ အကယ်၍ ငါသည် မင်းအဖြစ် မရမီ ဘဝ၌ မွေးဖွားလာခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤသို့သော အခမ်းအနားကို မည်သူမျှ ကျင်းပပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ငါသည် ယခု ဘဝ၌ လူ့ဘဝကို ရရှိ၍ မင်းအဖြစ်ကို ခံစားရသည်မှာ အလွန်ကံကောင်းခြင်းပင်တည်း။”

ဤသို့ ဆင်ခြင်တော်မူပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ပို၍ပင် စေတနာ မေတ္တာများ ကိန်းအောင်းတော်မူသည်။ မင်းကြီး၏ စေတနာ မေတ္တာကို အကြောင်းပြု၍ နန်းတော်အနီး၌ပင် သုခနိမိတ္တမည်သော မင်းသမီး တစ်ပါးကို မွေးဖွားစေတော်မူသည်။ မင်းသမီးကား အလွန်ချောမောလှပ၍ မေတ္တာစိတ်ပြည့်ဝသည်။

မင်းကြီးသည် သမီးတော် မွေးဖွားလာသည်ကို သိတော်မူ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ မင်းသမီးကို သုခနိမိတ္တ ဟုပင် အမည်မှည့်တော်မူသည်။ သို့မှသာ အဖေနှင့် သမီးတို့သည် အမည်တူကြလေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသမီးသုခနိမိတ္တသည် နန်းတော်၏ ပန်းခြံ၌ ဆော့ကစားနေတော်မူသည်။ ရုတ်တရက် မင်းသမီးသည် အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုကို မြင်မက်တော်မူသည်။ ထိုအိပ်မက်ကား မီးတောင်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲပြီး ထွက်လာသော မီးခိုးများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပုံကို မြင်မက်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မီးတောင်မှ ထွက်လာသော မီးလျှံများက ကမ္ဘာကြီးကို လောင်ကျွမ်းသွားပုံကိုလည်း မြင်မက်တော်မူသည်။

မင်းသမီးသည် ထိတ်လန့်တကြား နိုးထတော်မူပြီးနောက် မယ်တော်ထံ ပြေးဝင်ကာ အိပ်မက်ဆိုးကို လျှောက်ထားတော်မူသည်။ မယ်တော်သည် သမီးတော်၏ အိပ်မက်ကို ကြားတော်မူ၍ အလွန်စိုးရိမ်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးထံ သွားရောက်လျှောက်ထားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းတရား၊ မင်းသမီး သုခနိမိတ္တသည် အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို မက်တော်မူပါသည်၊ ထိုအိပ်မက်ကား မီးတောင်ကြီး ပေါက်ကွဲ၍ ကမ္ဘာကြီးကို လောင်ကျွမ်းသွားပုံကို မြင်မက်တော်မူခြင်းဖြစ်ပါသည်တကား။”

မင်းကြီးသည် မယ်တော်၏ လျှောက်ထားချက်ကို ကြားတော်မူပြီးနောက် သမီးတော်ကို ခေါ်တော်မူ၍ အိပ်မက်အကြောင်းကို မေးတော်မူသည်။ မင်းသမီးသည် မယ်တော်နည်းတူပင် လျှောက်ထားတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် သမီးတော်၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးနောက် ထိုအိပ်မက်သည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သိတော်မူသည်။ ထိုအိပ်မက်ကား အနာဂတ်၌ ဖြစ်လတ္တံ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်ကို နားလည်တော်မူသည်။

“သုခနိမိတ္တ သမီးတော်၊ ထိုအိပ်မက်ကား သင့်အား အလွန်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရမည်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်၊ သို့သော် ကြောက်လန့်နေရန် မလို။ အလုံးစုံသော ဆုံးရှုံးမှုတို့သည် အဆုံး၌ ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု မှတ်သားလော့။”

မင်းကြီးသည် သမီးတော်ကို အားပေးတော်မူပြီးနောက် နန်းတော်၏ တံခါးမုခ်ကို ဖွင့်တော်မူ၍ ပြည်သူလူထုအား အစည်းအဝေးခေါ်တော်မူသည်။ ပြည်သူအားလုံး ရောက်ရှိလာကြပြီးနောက် မင်းကြီးက ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်။

“ချစ်ခင်ရသော ပြည်သူပြည်သားအပေါင်းတို့၊ ယနေ့ငါသည် သင်တို့အား အရေးကြီးသော အကြောင်းတစ်ခုကို ပြောကြားရန် ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သည်၊ နောင်သောအခါ၌ အလွန်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခုသည် ပြည်သူပြည်သားတို့အပေါ် ကျရောက်လာမည်ဖြစ်သည်၊ ထိုဆုံးရှုံးမှုကြီးကား မီးဘေးဖြစ်မည်။”

မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူကြသော ပြည်သူအပေါင်းတို့သည် အလွန်တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ မင်းကြီးက ဆက်လက်၍ မိန့်တော်မူသည်။

“သို့ဖြစ်၍ ငါသည် သင်တို့အား အကြံဉာဏ်ပေးလိုသည်ကား၊ အလွန်မြင့်မားသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ အိမ်ခြေရာမှန်သမျှကို ရွှေ့ပြောင်းဆောက်လုပ်ကြလော့။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မီးဘေးမှ ကင်းလွတ်နိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်၊ ထို့အပြင် အဆောက်အဦးအားလုံးကို မြေကြီးကို တူး၍ အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းပြီးမှ တည်ဆောက်ကြလော့။ အိမ်ခေါင်မိုးကိုလည်း မီးကို မခံနိုင်သော ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကြလော့။”

မင်းကြီး၏ အကြံဉာဏ်ကို ပြည်သူအပေါင်းတို့သည် အလွန်လေးစားကြသည်။ မင်းကြီး၏ စကားအတိုင်း တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကြပြီး မြေအောက်အိမ်များကို တည်ဆောက်ကြသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးများကိုလည်း ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကြသည်။ မင်းကြီးသည် ကိုယ်တော်တိုင်လည်း နန်းတော်ကို ထိုနည်းအတိုင်း ဆောက်လုပ်တော်မူသည်။

ကာလအတန်ကြာသောအခါ မင်းကြီး၏ အိပ်မက်အတိုင်းပင် ဗာရာဏသီပြည်၌ မီးဘေးကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ မီးသည် မြို့အနှံ့အပြားသို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သို့သော် မင်းကြီး၏ အကြံဉာဏ်အတိုင်း ဆောက်လုပ်ထားသော မြေအောက်အိမ်များနှင့် ကျောက်မိုးခေါင်မိုးများကြောင့် ပြည်သူအပေါင်းတို့သည် မီးဘေးမှ ကင်းလွတ်ကြသည်။ မြို့၏ အဆောက်အဦးအများစု မီးလောင်ပျက်စီးသွားသော်လည်း လူအသက်များကား မထိခိုက်ကြပေ။

မီးဘေးကြီး ငြိမ်းအေးသွားပြီးနောက် ပြည်သူအပေါင်းတို့သည် မင်းကြီးအား ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြသည်။ ထိုအခါမှစ၍ မင်းကြီးသည် သုခနိမိတ္တမင်း ဟု ပို၍ပင် ထင်ရှားကျော်ကြားတော်မူသည်။

ဘုရားအလောင်း၏ အဆုံးအမ

“အသင်တို့ မင်းသမီး သုခနိမိတ္တသည် ထိုအိပ်မက်ဆိုးကို မက်တော်မူခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအိပ်မက်ဆိုးကြောင့်ပင် အလွန်အရေးကြီးသော သတိပေးချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အသင်တို့လည်း အိပ်မက်ဆိုးများကို မကြောက်လန့်ကြနှင့်။ ထိုအိပ်မက်များသည် အနာဂတ်၏ သတိပေးချက်များ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အလွန်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတို့သည် အဆုံး၌ ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ကို သတိရကြကုန်အံ့။”

“အလုံးစုံသော ဆုံးရှုံးမှုတို့သည် အဆုံး၌ ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်” ဟူသော စကားကို အထပ်ထပ် ပြောကြားတော်မူသည်။

နိဂုံး

ဤဇာတ်တော်ကား မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ပစ္စုပ္ပန်ဘဝနှင့် ပုဗ္ဗေနိဝါသ (အခြားဘဝ) ကို ဆက်စပ်၍ ဟောကြားတော်မူခြင်းဖြစ်၏။ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ရှေးဘဝ၌ သုခနိမိတ္တမင်း အဖြစ် အုပ်ချုပ်တော်မူစဉ်က မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ သဒ္ဓါတရားတို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ မင်းကြီး၏ ကောင်းမွန်သော အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ပြည်သူပြည်သားတို့သည် မီးဘေးမှ ကင်းလွတ်ကြသည်။

ဘုရားရှင်၏ မေတ္တာတော်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခြင်းအားဖြင့် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အား အလုံးစုံသော ဆုံးရှုံးမှုတို့သည် အဆုံး၌ ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟူသော သစ္စာတရားကို သွန်သင်ဆုံးမတော်မူသည်။ မည်သည့်အဖြစ်အပျက်ကို မဆို အကောင်းဘက်က တွေးတောဆင်ခြင်ရန်၊ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန်၊ အသိပညာကို အသုံးချရန်တို့ကိုလည်း ထပ်ဆင့်အသိပေးတော်မူသည်။

ဓမ္မကထန

အလုံးစုံသော ဆုံးရှုံးမှုတို့သည် အဆုံး၌ ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

အိပ်မက်ဆိုးသည် အနာဂတ်၏ သတိပေးချက် ဖြစ်နိုင်သည်။

အသိပညာနှင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတို့သည် အခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်စေသည်။

ဘုရားအလောင်း၏ ပါရမီ

မေတ္တာပါရမီ

ကရုဏာပါရမီ

ပညာပါရမီ