ပညာရှိသောကြွက်၏ အသိတရား

ပညာရှိသောကြွက်၏ အသိတရား

ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ကာလတွင် ဖြစ်သည်။ ဟိမဝန္တာတောကြီး၏ အစွန်အဖျားတွင် မဟာကျွန်းတောကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုတောကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိပြီး ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အခေါင်းပေါက်ကြီးတစ်ခုတွင် ကြွက်ဖြူကလေးတစ်ကောင် နေထိုင်လေသည်။ ထိုကြွက်ကလေးကား အလွန်အသိတရားနှင့် ပြည့်စုံပြီး ပညာရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်ကား ပညာကြွက် ဟု ခေါ်လေသည်။

ပညာကြွက်သည် သူ၏ သစ်ခေါင်းအတွင်းတွင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ သူ၏ အစားအစာကား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေ့အဆန်များ၊ သစ်သီးများ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် အလွန်သတိကြီးပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ အမြဲ ရှောင်ရှားတတ်၏။ တစ်နေ့သ၌ ပညာကြွက်သည် သူ၏ သစ်ခေါင်းအတွင်းမှ ထွက်၍ အစားအစာကို ရှာဖွေနေခိုက်၊ အဝေးမှ အလွန်ထူးဆန်းသော အသံကြီးကို ကြားရလေသည်။ ထိုအသံကား တစ်စုံတစ်ရာ ပြုတ်ကျသံ၊ ပျက်စီးသံများ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။

သူသည် အသံလာရာသို့ အလျင်အမြန် သွားကြည့်ရာ မြင်တွေ့ရသည်ကား အလွန်အံ့သြဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းပင်။ ထိုအရပ်၌ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် အပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ မြေကြီးကို ကွဲအက်စေခဲ့၏။ ထိုကျောက်တုံးကြီးကား သစ်ပင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံး အကိုင်းမှ ပြုတ်ကျလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လေသည်။

“အမောင်ကြွက်၊ မင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိုးရိမ်နေသနည်း။” ဟု အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသော မျောက်တစ်ကောင်က မေးလေသည်။

ပညာကြွက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “အို မျောက်မင်း၊ မင်း မမြင်ဘူးလား။ အဲဒီ ကျောက်တုံးကြီး ပြုတ်ကျလာတာ။ ဒီလိုပဲ ဆက်ဖြစ်နေရင် ငါတို့ နေထိုင်တဲ့ သစ်ပင်ကြီးတောင် ပြိုကျသွားနိုင်တယ်။”

မျောက်မင်းက ရယ်မောလျက် ပြောသည်။ “ဟာကွာ၊ ကြောက်မနေနဲ့။ အဲဒါက သဘာဝပဲ။ သစ်ပင်တွေက အမြဲတမ်း သစ်သီးတွေ၊ အကိုင်းတွေ ကြွေကျနေတာပဲ။”

ပညာကြွက်က ခေါင်းခါလျက် ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူး မျောက်မင်း။ အဲဒါ သဘာဝ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ ကျောက်တုံးကြီးက အများကြီး ထွားတယ်။ အဲဒါဟာ အပေါ်က အလွန် အားကြီးတဲ့ သတ္တဝါ တစ်ကောင် ကစားရင်းနဲ့ ပြုတ်ကျလာတာ ဖြစ်ရမယ်။”

မျောက်မင်းက နားမလည်စွာ ကြည့်သည်။ “အဲလို ဘယ်ဖြစ်နိုင်မလဲ။”

ပညာကြွက်က ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။ “အဲဒီ ကျောက်တုံးကြီး ပြုတ်ကျလာတာက အတော်လေး ဝေးတယ်။ တကယ်လို့ အဲဒါ သဘာဝအတိုင်း ကြွေကျတာဆိုရင် ဒီလောက်ထိ အသံမထွက်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မြေကြီးကို ကွဲအက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီတော့ အပေါ်က အလွန် အားကြီးတဲ့ သတ္တဝါ တစ်ကောင်ရဲ့ ကစားကွက်ကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။”

ပညာကြွက်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မျောက်မင်းသည် စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူသည် ပညာကြွက်၏ အသိတရားကို အံ့သြသွား၏။

“အမောင်ကြွက်၊ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါက အပေါ်ယံကိုပဲ ကြည့်ပြီး သဘာဝလို့ ထင်နေမိတာ။ မင်းရဲ့ အသိတရားက တကယ်ကို ချီးကျူးဖွယ်ပါပဲ။”

ထိုနေ့မှစ၍ ပညာကြွက်သည် သူ၏ ပညာဖြင့် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်ခဲ့လေသည်။ သူသည် သူ၏ သစ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ အလွန်သတိကြီးစွာ နေထိုင်လေသည်။ သူသည် ကျောက်တုံးကြီး ပြုတ်ကျပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အလွန်အားကြီးသော ကျားကြီးတစ်ကောင်သည် သစ်ပင်ကြီးအနီးသို့ ရောက်လာပြီး ကျောက်တုံးကြီးကို တွေ့ကာ အလွန် ဒေါသထွက်လေသည်။

“အမောင် ကျားကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဒေါသထွက်နေသနည်း။” ဟု ပညာကြွက်က သူ၏ သစ်ခေါင်းမှ ထွက်၍ မေးလေသည်။

ကျားကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ “ဟာကွာ၊ အဲဒီ ကျောက်တုံးကြီးက ငါ့ရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းကို ပျက်စီးစေတယ်။ ငါ အလွန် အမဲလိုက်ရခက်သွားပြီ။”

“အို ကျားမင်း၊ မင်း အမဲလိုက်ကွင်းကို ပျက်စီးစေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း အလွန် ဒေါသထွက်နေရင် မင်း အမဲလိုက်ဖို့ ပို ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။ မင်း အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်။” ပညာကြွက်က ပြောသည်။

ကျားကြီးသည် ပညာကြွက်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် အေးချမ်းသွားသည်။ သူသည် ပညာကြွက်၏ အသိတရားကို နားလည်သွားလေသည်။

“အမောင်ကြွက်၊ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါက အလွန် ဒေါသထွက်နေလို့ အမှန်တရားကို မမြင်မိဘူး။ မင်းရဲ့ အသိတရားကို ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ထိုနေ့မှစ၍ ပညာကြွက်သည် သူ၏ ပညာဖြင့် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ကင်းလွတ်အောင် နေထိုင်ခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် သူသည် သူ၏ ပညာကို အခြားသူများအား ပေးဝေခဲ့ပြီး သူတို့အား အန္တရာယ်မှ ကင်းလွတ်အောင် ကူညီခဲ့လေသည်။