သီလရှိသော သိန်းငှက်

သီလရှိသော သိန်းငှက်

ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အခါက ဖြစ်၏။ ဟိမဝန္တာတောကြီး၏ အရှေ့တောင်အရပ်တွင် ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ရှိ၏။ ထိုတောင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် သိန်းငှက်ကြီးတစ်ကောင် နေထိုင်လေသည်။ ထိုသိန်းငှက်ကား အလွန်သီလနှင့် ပြည့်စုံပြီး အလွန်သတိပဋ္ဌာန် ရှိသူ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ နာမည်ကား သီလသိန်း ဟု ခေါ်လေသည်။

တစ်နေ့သ၌ သီလသိန်းသည် သူ၏ တောင်ထိပ်မှ ပျံသန်းနေခိုက်၊ အဝေးမှ အလွန်ထူးဆန်းသော အသံကြီးကို ကြားရလေသည်။ ထိုအသံကား အချင်းချင်း ရန်ခိုက်မှု၊ စားသောက်ရန် အလုအယက် ပြုလုပ်မှု တို့ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လေသည်။ သူသည် အသံလာရာသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားရာ မြင်တွေ့ရသည်ကား အလွန်ကြေကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းပင်။

ထိုအရပ်၌ ငှက်အုပ်တစ်အုပ်နှင့် မြွေဟောက်အုပ်တစ်အုပ်တို့ အပြင်းအထန် ရန်ခိုက်နေကြ၏။ ငှက်တို့ကား သူတို့၏ အတောင်ပံများနှင့် နှုတ်သီးများဖြင့် ရန်ခိုက်နေကြပြီး မြွေဟောက်တို့ကား သူတို့၏ အဆိပ်အတောက်များနှင့် ကိုက်ခတ်မှုများဖြင့် ရန်ခိုက်နေကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာရရှိသူများ၊ သေဆုံးသူများ ရှိနေကြ၏။ သီလသိန်း၏ စိတ်နှလုံး၌ သနားကရုဏာစိတ်များ ထောင်းထောင်းထလာလေသည်။

“အချင်းတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ရန်ခိုက်ကြသနည်း။ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေခြင်းသည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။” သီလသိန်းက သာယာသော အသံဖြင့် မေးလေသည်။

ငှက်ဘုရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “သိန်းငှက်မင်း၊ မင်း နားမလည်ပါဘူး။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်လာတာ။ ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် တိုက်ရမှာပဲ။”

မြွေဟောက်ဘုရင်ကလည်း မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး ရှင်ဘုရင်။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အစာခမ်းခြောက်နေတဲ့ နယ်မြေကို လာရှာတာ။ ငါတို့က မပေးနိုင်လို့ သူတို့က အတင်းဝင်လာတာ။”

သီလသိန်းသည် နှစ်ဖက်လုံး၏ အကြောင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ဤပြဿနာ၏ အရင်းခံမှာ အရင်းခံသော အရင်းအမြစ်မှ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အလယ်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သီလရောင်ခြည်တော်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“အချင်းချင်း ရန်ခိုက်နေခြင်းသည် မည်သည့်အကျိုးမှ မပေးနိုင်။ အချင်းချင်း သနားကြင်နာခြင်း၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီခြင်းသည်သာ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးကို ပေးမည်။” သီလသိန်းက သူ၏ ဉာဏ်အမြင်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကို ပြောလေသည်။

“အို သိန်းငှက်မင်း၊ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါတို့က အတ္တကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး အချင်းချင်း ဒုက္ခပေးနေမိပါလား။” ငှက်ဘုရင်က ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလိုပဲ ငါတို့ မြွေဟောက်တွေလည်း အချင်းချင်း မေတ္တာထားသင့်ပါတယ်။” မြွေဟောက်ဘုရင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။

သီလသိန်း၏ သီလရောင်ခြည်တော်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ရန်ငြိုးအတ္တများ လျော့ပါးသွားလေသည်။ ငှက်ဘုရင်နှင့် မြွေဟောက်ဘုရင်တို့သည် သီလသိန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ဦးညွှတ်ကြလေသည်။

“သိန်းငှက်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ သီလတရားကြောင့် ငါတို့ အချင်းချင်း နားလည်မှု ရရှိခဲ့ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင်။” ငှက်ဘုရင်က ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၏ တရားစကားကြောင့် ငါတို့၏ အမုန်းတရားများ ကင်းစင်သွားပါပြီ။” မြွေဟောက်ဘုရင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ သီလသိန်း၏ သီလတရားကြောင့် ငှက်နှင့် မြွေဟောက်အုပ်တို့သည် အေးချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြလေတော့သည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြလေသည်။ သီလသိန်းသည် သူ၏ သီလတရားဖြင့် သူ၏ တောင်ထိပ်ကို သာယာအေးချမ်းအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့သ၌ သီလသိန်းသည် သူ၏ တောင်ထိပ်တွင် အလွန်သနားစရာ ကောင်းသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရလေသည်။ ထိုကြောင်ကလေးကား အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပြီး အလွန်ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သီလသိန်းသည် ထိုကြောင်ကလေးကို မြင်သောအခါ သူ၏ သီလကြောင့် အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လေသည်။

“အို ကြောင်ကလေး၊ မင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသနည်း။” သီလသိန်းက မေးလေသည်။

ကြောင်ကလေးက ငိုရှိုက်လျက် ပြန်ဖြေသည်။ “အို သိန်းငှက်မင်း၊ ကျွန်တော်မျိုး အလွန် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အစားအစာ ရှာမရလို့ပါ။”

သီလသိန်းသည် သူ၏ သီလကြောင့် ကြောင်ကလေးကို ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ အစာကို ကြောင်ကလေးအား ပေးလိုက်လေသည်။

“အို ကြောင်ကလေး၊ မင်း အစားအစာကို စားသောက်ပါ။ ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်။”

ကြောင်ကလေးသည် သီလသိန်း၏ အစာကို စားသောက်ပြီးနောက် အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သိန်းငှက်မင်း။ မင်းရဲ့ သီလတရားကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး အသက်ရှင်ခွင့် ရပါပြီ။”

ထိုနေ့မှစ၍ သီလသိန်းသည် သူ၏ သီလတရားဖြင့် အလွန် သနားစရာ ကောင်းသော သတ္တဝါများအား ကူညီဖေးမပေးခဲ့လေသည်။ သူသည် သူ၏ သီလတရားကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်ဘဲ အေးချမ်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့လေသည်။