ဝီရိယရှိသော မျောက်

ဝီရိယရှိသော မျောက်

ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အခါက ဖြစ်၏။ ဟိမဝန္တာတောကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိ၏။ ထိုသစ်ပင်ကြီးတွင် မျောက်အုပ်တစ်အုပ် နေထိုင်လေသည်။ ထိုမျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်ကား အလွန်ဝီရိယရှိပြီး အလွန်ကြိုးစားသူ ဖြစ်လေ. သူ၏ နာမည်ကား ဝီရိယမျောက် ဟု ခေါ်လေ.

တစ်နေ့သ၌ ဝီရိယမျောက်သည် သူ၏ မျောက်အုပ်နှင့် အတူ အစားအစာကို ရှာဖွေနေခိုက်၊ အဝေးမှ အလွန်ထူးဆန်းသော အသံကြီးကို ကြားရလေ. ထိုအသံကား အချင်းချင်း ရန်ခိုက်မှု၊ အလုအယက် ပြုလုပ်မှု တို့ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လေ. သူသည် အသံလာရာသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားရာ မြင်တွေ့ရသည်ကား အလွန်ကြေကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းပင်.

ထိုအရပ်၌ မျောက်အုပ်တစ်အုပ်နှင့် ဝက်ဝံအုပ်တစ်အုပ်တို့ အပြင်းအထန် ရန်ခိုက်နေကြ၏. မျောက်တို့ကား သူတို့၏ အတောင်ပံများနှင့် ခြေထောက်များဖြင့် ရန်ခိုက်နေကြပြီး ဝက်ဝံတို့ကား သူတို့၏ ကိုက်ခတ်မှုများနှင့် ညှစ်ကစားမှုများဖြင့် ရန်ခိုက်နေကြ. နှစ်ဖက်စလုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာရရှိသူများ၊ သေဆုံးသူများ ရှိနေကြ၏. ဝီရိယမျောက်၏ စိတ်နှလုံး၌ သနားကရုဏာစိတ်များ ထောင်းထောင်းထလာလေ.

“အချင်းတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ရန်ခိုက်ကြသနည်း. အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေခြင်းသည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း.” ဝီရိယမျောက်က သာယာသော အသံဖြင့် မေးလေ.

မျောက်ဘုရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “မျောက်မင်း၊ မင်း နားမလည်ပါဘူး. သူတို့က ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်လာတာ. ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် တိုက်ရမှာပဲ.”

ဝက်ဝံဘုရင်ကလည်း မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး ရှင်ဘုရင်. သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အစာခမ်းခြောက်နေတဲ့ နယ်မြေကို လာရှာတာ. ငါတို့က မပေးနိုင်လို့ သူတို့က အတင်းဝင်လာတာ.”

ဝီရိယမျောက်သည် နှစ်ဖက်လုံး၏ အကြောင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ဤပြဿနာ၏ အရင်းခံမှာ အရင်းခံသော အရင်းအမြစ်မှ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လေ. သူသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အလယ်သို့ ပျံသန်းသွားလေ. သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝီရိယရောင်ခြည်တော်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွား.

“အချင်းချင်း ရန်ခိုက်နေခြင်းသည် မည်သည့်အကျိုးမှ မပေးနိုင်. အချင်းချင်း သနားကြင်နာခြင်း၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီခြင်းသည်သာ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးကို ပေးမည်.” ဝီရိယမျောက်က သူ၏ ဉာဏ်အမြင်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကို ပြောလေ.

“အို မျောက်မင်း၊ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါတို့က အတ္တကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး အချင်းချင်း ဒုက္ခပေးနေမိပါလား.” မျောက်ဘုရင်က ပြော.

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလိုပဲ ငါတို့ ဝက်ဝံတွေလည်း အချင်းချင်း မေတ္တာထားသင့်ပါတယ်။” ဝက်ဝံဘုရင်ကလည်း ထောက်ခံ.

ဝီရိယမျောက်၏ ဝီရိယရောင်ခြည်တော်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ရန်ငြိုးအတ္တများ လျော့ပါးသွားလေ. မျောက်ဘုရင်နှင့် ဝက်ဝံဘုရင်တို့သည် ဝီရိယမျောက်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဦးညွှတ်ကြလေ.

“မျောက်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ဝီရိယကြောင့် ငါတို့ အချင်းချင်း နားလည်မှု ရရှိခဲ့ပါပြီ. ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင်.” မျောက်ဘုရင်က ပြော.

“ဟုတ်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၏ တရားစကားကြောင့် ငါတို့၏ အမုန်းတရားများ ကင်းစင်သွားပါပြီ.” ဝက်ဝံဘုရင်ကလည်း ထောက်ခံ.

ထိုနေ့မှစ၍ ဝီရိယမျောက်၏ ဝီရိယကြောင့် မျောက်နှင့် ဝက်ဝံအုပ်တို့သည် အေးချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြလေတော့. သူတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြလေ. ဝီရိယမျောက်သည် သူ၏ ဝီရိယကြောင့် သူ၏ မျောက်အုပ်ကို အေးချမ်းစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့လေ.

တစ်နေ့သ၌ ဝီရိယမျောက်သည် သူ၏ မျောက်အုပ်နှင့် အတူ အစားအစာကို ရှာဖွေနေခိုက်၊ အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရလေ. ထိုကြောင်ကလေးကား အလွန်အစားအစာ ရှာမရသဖြင့် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေ၏. ဝီရိယမျောက်သည် ထိုကြောင်ကလေးကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဝီရိယကြောင့် အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လေ.

“အို ကြောင်ကလေး၊ မင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသနည်း.” ဝီရိယမျောက်က မေးလေ.

ကြောင်ကလေးက ငိုရှိုက်လျက် ပြန်ဖြေသည်။ “အို မျောက်မင်း၊ ကျွန်တော်မျိုး အလွန် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အစားအစာ ရှာမရလို့ပါ။”

ဝီရိယမျောက်သည် သူ၏ ဝီရိယကြောင့် ကြောင်ကလေးကို ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ. သူသည် သူ၏ အစာကို ကြောင်ကလေးအား ပေးလိုက်လေ.

“အို ကြောင်ကလေး၊ မင်း အစားအစာကို စားသောက်ပါ။ ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တာ ဒီလောက်ပဲ ရှိ.”

ကြောင်ကလေးသည် ဝီရိယမျောက်၏ အစာကို စားသောက်ပြီးနောက် အလွန် ဝမ်းသာသွားလေ.

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျောက်မင်း။ မင်းရဲ့ ဝီရိယကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး အသက်ရှင်ခွင့် ရပါပြီ.”

ထိုနေ့မှစ၍ ဝီရိယမျောက်သည် သူ၏ ဝီရိယကြောင့် အလွန် သနားစရာ ကောင်းသော သတ္တဝါများအား ကူညီဖေးမပေးခဲ့လေ. သူသည် သူ၏ ဝီရိယကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်ဘဲ အေးချမ်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့လေ.