<b>မေဓာဝီဇာတ်တော် (မေဓာဝီဇာတ်)</b>

မေဓာဝီဇာတ်တော် (မေဓာဝီဇာတ်)

၁။ ဇာတ်တော်အမည်

မေဓာဝီဇာတ်တော်

၂။ ဇာတ်တော်အကျဉ်းချုပ်

ဤမေဓာဝီဇာတ်တော်သည် ဘုရားရှင်သည် ဝေဒဗ္ဗမင်းသားအဖြစ် တောထဲတွင် ရသေ့အဖြစ် ကျင့်သုံးနေစဉ် အခါက ဖြစ်၏။ ဘုရားရှင်သည် အလွန်ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တောထဲတွင် ရသေ့အဖြစ် ကျင့်သုံးနေစဉ်တွင် အဆွေတော် မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်မင်းသား (ဤဇာတ်တော်တွင် ပရိသတ်အဖြစ် ပါဝင်သည်) သည် ဘုရားရှင်ကို လာရောက်တွေ့ဆုံ၏။

ဝေဒဗ္ဗမင်းသားသည် တောထဲတွင် အလွန်ဒုက္ခခံနေရသော်လည်း မပျော်မွေ့ဘဲ၊ သမာဓိကို ရရှိအောင် ကြိုးစား၏။ သို့သော်လည်း အလွန်ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာကြောင့် တောထဲတွင် ရသေ့အဖြစ် ကျင့်သုံးနေစဉ်တွင်ပင် ပရိသတ်အများအပြားသည် ဘုရားရှင်၏ ဉာဏ်ပညာကို နာကြားရန် လာရောက်ကြ၏။ ဘုရားရှင်သည် ထိုပရိသတ်များအား တရားကို ဟောကြား၏။

ဤဇာတ်တော်တွင် ဘုရားရှင်သည် အလွန်ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာကို ပြသတော်မူ၏။ ထို့အပြင်၊ အလွန်ဒုက္ခခံနေရသော်လည်း မပျော်မွေ့ဘဲ သမာဓိကို ရရှိအောင် ကြိုးစားခြင်းသည် လွန်စွာအရေးကြီးကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြတော်မူ၏။

၃။ ဇာတ်တော်အကျယ်

ရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဗာရာဏသီတိုင်း၊ မေဓာဝီမည်သော နန်းတော်တွင် မင်းပြုတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးသည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး တရားနှင့်အညီ မင်းပြုတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ပြည်သူပြည်သားတို့သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြ၏။

သို့ရာတွင် မင်းကြီးသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသောအခါ လောကီအာရုံများအပေါ် စိတ်ပျက်လာ၏။ ထို့ကြောင့် သားတော်အား မင်းအဖြစ် အပ်နှင်းပြီးနောက် မိမိကား တောထဲသို့ဝင်၍ ရသေ့အဖြစ် ကျင့်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ဆံပင်၊ မုတ်ဆိတ်တို့ကို ရိတ်သင်ပြီးနောက် ရသေ့ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ တောထဲသို့ ဝင်လေ၏။

တောထဲတွင် မင်းကြီးသည် သစ်သီး၊ သစ်ဥ၊ ရေတို့ကိုသာ စားသောက်၍ ကျင့်သုံး၏။ သို့သော်လည်း မင်းကြီးကား အလွန်ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသောကြောင့် တောထဲတွင် ရသေ့အဖြစ် ကျင့်သုံးနေစဉ်တွင်ပင် ပရိသတ်အများအပြားသည် ဘုရားရှင်၏ ဉာဏ်ပညာကို နာကြားရန် လာရောက်ကြ၏။ မင်းကြီးသည် ထိုပရိသတ်များအား တရားကို ဟောကြား၏။

တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီး၏ အဆွေတော် မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်မင်းသားသည် မိမိ၏ အဆွေတော်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတသဖြင့် တောထဲသို့ လိုက်လာ၏။ မင်းသားရောက်သောအခါ မင်းကြီးအား ရသေ့ဝတ်ဖြင့် တွေ့ရ၏။ မင်းသားကား အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၍ မင်းကြီးအား ပြန်လည်၍ နန်းတော်သို့ ကြွရန် တောင်းပန်၏။

သို့ရာတွင် မင်းကြီးကား မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲရန် မရှိတော့။ မင်းကြီးသည် မင်းသားအား တရားကို ဟောကြား၏။ မင်းကြီး၏ တရားစကားကို နာကြားပြီးနောက် မင်းသားကား သောကကင်းဝေး၍ ငြိမ်းချမ်းစွာ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

ထိုမှတစ်ဖန် မင်းကြီးသည် တောထဲတွင် ဆက်လက်၍ ရသေ့အဖြစ် ကျင့်သုံးနေ၏။ မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာသည် ပိုမိုထက်မြက်လာပြီး သမာဓိကိုလည်း ရရှိတော်မူ၏။ ထိုကြောင့် မင်းကြီးကား အလွန်အေးချမ်းငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်တော်မူ၏။

၄။ ကရိယာ/ထုံး

ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိနိုင်သည့် ကရိယာ/ထုံးမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်၏:

• ဉာဏ်ပညာ၏ အရေးကြီးမှု: အလွန်ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာသည် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို အကျိုးရှိကြောင်းကို ဖော်ပြ၏။
• ဒုက္ခခံခြင်း၏ အကျိုး: အလွန်ဒုက္ခခံနေရသော်လည်း မပျော်မွေ့ဘဲ သမာဓိကို ရရှိအောင် ကြိုးစားခြင်းသည် လွန်စွာအရေးကြီးကြောင်းကို ဖော်ပြ၏။
• တရား၏ အာနိသင်: တရားကို နာကြားခြင်းသည် စိတ်ကို အေးချမ်းစေပြီး သောကကင်းဝေးစေကြောင်းကို ဖော်ပြ၏။
• ငြိမ်းချမ်းခြင်း၏ လမ်း: လောကီအာရုံများအပေါ် စိတ်ပျက်ပြီး သမာဓိကို ရရှိအောင် ကြိုးစားခြင်းသည် ငြိမ်းချမ်းခြင်း၏ လမ်းဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြ၏။

၅။ ဘာရမီ

ဤမေဓာဝီဇာတ်တော်တွင် ဘုရားရှင်သည် ဉာဏ်ပါရမီကို ဘုံ (bhum) အဖြစ် တည်ထောင်တော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် အလွန်ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူပြီး ထိုဉာဏ်ပညာကို အသုံးချ၍ ပရိသတ်များအား တရားကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ထို့အပြင်၊ ဘုရားရှင်သည် သမာဓိကို ရရှိအောင် ကြိုးစားခြင်းအားဖြင့် သီလပါရမီကိုလည်း ဘုံ (bhum) အဖြစ် တည်ထောင်တော်မူ၏။