သစ္စာရှိသော ငါးမင်း ဇာတ်တော်

ဤကမ္ဘာဦးကာလ၌ သီလနှင့် ပြည့်စုံသော လူသားတို့နှင့် စိတ်သဘောထား သန့်ရှင်းသော သတ္တဝါများ နေထိုင်ကြစဉ်က ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ရွှေငါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ တည်ရှိတော်မူ၏။ ထိုရွှေငါးသည် သာယာစည်ပင်သော ဒေသတစ်ခု၌ ရှိသော၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် ဝန်းရံအပ်သော ကြည်လင်သော ရေကန်ကြီးတစ်ခုတွင် နေထိုင်တော်မူ၏။ ထိုရွှေငါးသည် အလွန်တောက်ပသော ရွှေရောင်အကြေးခွံများ ရှိပြီး နေရောင်ခြည် ထိတွေ့သောအခါ တလက်လက်တောက်ပနေ၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် ကြီးမား၊ ကြည်လင်ပြီး မေတ္တာတရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ တစ်နေ့သ၌ အလွန်တရာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး ရေကန်ကြီးသည် ရေလျှံကာ မြစ်တစ်စင်းအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။ ထိုမြစ်သည် တောအုပ်ကို ဖြတ်၍ စီးဆင်းပြီး လူတို့နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ထိုအချိန်တွင် ထိုဒေသ၌ မင်းပြုနေသော မင်းကြီးတစ်ပါးသည် နန်းတော်အနီး၌ ရေကန်ငယ်တစ်ခုကို တူးဖော်စေပြီး ရွှေငါးများကို ထည့်သွင်းမွေးမြူရန် အမိန့်ချမှတ်လေသည်။ ထိုသို့ အမိန့်ချမှတ်ပြီး မကြာမီတွင် ရေကန်ကြီးမှ စီးလာသော ရေသည် မင်းကြီး၏ ရေကန်ငယ်သို့ စီးဝင်လာ၏။ ထိုအခါ ရွှေငါးအလောင်းတော်သည် ထိုရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါလာပြီး မင်းကြီး၏ ရေကန်ငယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ မင်းကြီးသည် ရွှေငါးအလောင်းတော်၏ လှပတင့်တယ်မှုကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်နှစ်သက်တော်မူပြီး ၎င်းကို အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ရွှေခွက်တစ်ခုတွင် ထားရှိလေသည်။ တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် အမဲလိုက်ထွက်စဉ် ကြုံကြိုက်မည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ကြားသိရသော် ရွှေငါးအလောင်းတော်ကို အဖော်ပြုရန် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ သို့ရာတွင် ရွှေငါးအလောင်းတော်သည် အလွန်တရာ အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့် မင်းကြီး၏ အမဲလိုက်ပွဲသို့ မလိုက်ပါလိုပေ။ ထိုကြောင့် ရွှေငါးအလောင်းတော်သည် မင်းကြီးအား ဤသို့ လျှောက်ထားလေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် သစ္စာတရားကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆပါသည်။ အကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မုသားမဆိုပါ။ အကျွန်ုပ်သည် ယနေ့အမဲလိုက်ပွဲသို့ မလိုက်လိုပါ။ အကျွန်ုပ်သည် ဤရေကန်ငယ်၌ ပင် နေထိုင်လိုပါသည်။" မင်းကြီးသည် ရွှေငါးအလောင်းတော်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့သြတော်မူပြီး ၎င်း၏ သစ္စာတရားကို လေးစားသဖြင့် အမဲလိုက်ပွဲသို့ မခေါ်ဆောင်တော့ပေ။ မင်းကြီးသည် ရွှေငါးအလောင်းတော်ကို ရေကန်ငယ်၌ ထားခဲ့ပြီး မိမိ၏ အမဲလိုက်ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ရွှေငါးအလောင်းတော်သည် မင်းကြီး၏ ရေကန်ငယ်၌ သစ္စာတရားကို စောင့်ထိန်းလျက် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံစွာ နေထိုင်တော်မူ၏။ ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးသတ်၌ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မိမိ၏ သစ္စာတရားကို အလွန်အရေးကြီးကြောင်းနှင့် မည်သည့်အခါမျှ မလွန်ကျူးသင့်ကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ **အကျင့်သိက္ခာ:** သစ္စာစောင့်သိခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂုဏ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။