နဂါးအနန္တဇာတ်

နဂါးအနန္တဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက ကဿပဘုရားရှင် ပွင့်တော်မူစဉ်အခါက ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခါက ဗာရဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး မင်းပြုတော်မူ၏။ မင်းကြီးတွင် သားတော်တစ်ပါး ရှိတော်မူ၏။ သားတော်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်မချမ်းသာတတ်ပေ။ မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားထက် သူတစ်ပါး၏ အကျိုးစီးပွားကို အမြဲဦးစားပေးတတ်၏။ ဤသို့လျှင် သားတော်သည် အရွယ်ရောက်လာ၍ မင်းသားအဖြစ်နှင့် နေတော်မူ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသားသည် တောသို့လိုက်ပါလာသော လုလင်ပျိုတစ်ဦးနှင့်အတူ မြင်းစီးကစားထွက်တော်မူ၏။ လမ်းခရီးတွင် လုလင်ပျိုသည် မြင်းကို အလွန်ရက်စက်စွာ စီးနင်းနေသည်ကို မင်းသားမြင်တော်မူ၏။ မြင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သားရေကြိုးများ ပေကျံနေပြီး သွေးများပင် စီးကျနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုအခါ မင်းသားသည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်တော်မူပြီး လုလင်ပျိုအား “အချင်းလုလင်၊ သင်သည် မြင်းကို အလွန်ရက်စက်စွာ စီးနင်းနေသည်။ မြင်းသည်လည်း အသက်ရှိသော သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။ သင်၏ အပြုအမူသည် မည်မျှ မိုက်မဲကြောင်းကို သင်မသိပါလော” ဟု ဆိုတော်မူ၏။

လုလင်ပျိုသည် မင်းသား၏ စကားကို ကြားသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ “အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်မှာ အဆွေခင်ပွန်းများစွာ ရှိပါသည်၊ အဘယ်ကြောင့် မြင်းကို စိတ်ပူရမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်အလိုရှိသလို စီးနင်းမည်” ဟု ပြန်လည် ပြောဆိုလေ၏။ မင်းသားသည် လုလင်ပျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်မချမ်းသာဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်းသားသည် မြင်းကို အလွန်သနားသဖြင့် မြင်း၏ အနားသို့ကပ်၍ “အချင်းမြင်းငယ်၊ သင်၏ အရှင်သည် မည်မျှ ရက်စက်ပါဘိ။ သင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ဖြစ်နေသည်ကို မမြင်ပါလား။ ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ငါတတ်နိုင်သမျှ ကူညီမည်” ဟု ဆိုတော်မူ၏။

ထိုစဉ်အခါ၌ပင် အနီးအနား၌ ပုန်းအောင်းနေသော နဂါးမင်းတစ်ပါးသည် မင်းသား၏ သနားကြင်နာတတ်သော စကားကို ကြားရ၏။ ထိုနဂါးမင်းကား နဂါးအနန္တမည်၏။ နဂါးအနန္တသည် မင်းသား၏ စိတ်ရင်းကို သိသောကြောင့် အလွန်ကြည်နူးဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ နဂါးအနန္တသည် နဂါးပြည်မှ ထွက်လာ၍ မင်းသား၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာပြီး “အရှင်မင်းသား၊ သင်၏ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ကို အကျွန်ုပ် အလွန်ကြည်ညိုပါ၏။ သင်၏ စကားတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ဆင်းရဲခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရပါတော့မည်” ဟု ဆို၏။

မင်းသားသည် နဂါးမင်းကို မြင်သောအခါ အလွန်အံ့သြတော်မူ၏။ “အချင်းနဂါးမင်း၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ချီးကျူးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်မှာ မင်းသားတစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်ပါသည်” ဟု မေးတော်မူ၏။ နဂါးအနန္တက “အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်ကား နဂါးပြည်မှ နဂါးမင်း ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အနှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် မကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးများကို မကြာခဏ မက်ခဲ့ရပါ၏။ ထိုအိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေရပါသည်။ ယနေ့ သင်၏ သနားကြင်နာတတ်သော စကားကို ကြားရသောအခါ အိပ်မက်ဆိုးများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပါ၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်မှာ သင်၏ ကျေးဇူးကို အထူးပင် တင်ရှိပါတော့သည်” ဟု ဖြေကြားလေ၏။

မင်းသားသည် နဂါးမင်း၏ အဖြစ်ကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် သနားတော်မူ၏။ “အချင်းနဂါးမင်း၊ သင်၏ စိတ်ဆင်းရဲခြင်းကို ကျွန်ုပ် နားလည်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အားကိုးစရာ မရှိသော်လည်း သင့်ကို ကူညီလိုပါ၏။ အကယ်၍ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို ယုံကြည်ပါက ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာပါ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား အကာအကွယ်ပေးမည်” ဟု ဆိုတော်မူ၏။

နဂါးအနန္တသည် မင်းသား၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံတော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်းသားနှင့် နဂါးအနန္တတို့သည် အတူတကွ ဗာရဏသီပြည်သို့ ပြန်လာတော်မူ၏။ မင်းသားသည် နဂါးအနန္တကို မိမိ၏ နန်းတော်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ ထားတော်မူ၏။ မင်းသားသည် နေ့စဉ် နဂါးအနန္တအား အစာခေါင်းပါးခြင်းမှ ကင်းဝေးအောင် စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ မင်းသားသည် နဂါးအနန္တအား မကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးများ မက်ခြင်းမှ ကင်းဝေးအောင်လည်း စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မင်းသားနှင့် နဂါးအနန္တတို့၏ မိတ်ဆွေအဖြစ်မှာ ပို၍ပင် ခိုင်မြဲလာ၏။ တစ်နေ့သောအခါ နဂါးအနန္တသည် မင်းသားအား “အရှင်မင်းသား၊ သင်၏ ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်ုပ် ဘယ်သောအခါမှ မမေ့ပါ” ဟု ပြောဆို၏။ မင်းသားသည် “အချင်းနဂါးမင်း၊ ကျွန်ုပ်မှာ မင်းသားတစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်ပါသည်၊ သင့်အား ကူညီရခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလေ၏။

ဤသို့လျှင် မင်းသားသည် နဂါးအနန္တအား အစဉ်အမြဲ စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ နဂါးအနန္တလည်း မင်းသား၏ ကျေးဇူးကို သိ၍ မင်းသားအား အလွန်ကြည်ညိုလေးစား၏။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းသားသည် နန်းတက်၍ မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူပြီးနောက်လည်း မင်းသည် နဂါးအနန္တအား အစဉ်အမြဲ စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ နဂါးအနန္တလည်း မင်းကြီး၏ အပေါ်တွင် သစ္စာစောင့်သိ၍ အမြဲမပြတ် ကူညီစောင့်ရှောက်၏။ ဤသို့လျှင် မင်းနှင့်နဂါးမင်းတို့သည် အေးချမ်းသာယာစွာ အုပ်ချုပ်စိုးစံကြကုန်၏။