အမ္ဗ (အမ္ဗဇာတ်)

အမ္ဗ (အမ္ဗဇာတ်)

ရှေးပဝေဏ်၊ ကမ္ဘာလွန်က၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့တွင် ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ မင်းအဖြစ်ကို ရယူ၍၊ သားသမီးများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တော်မူသည်။ ထိုမင်း၏ မိဖုရားကြီးသည် မဂ်လာရှိသော ကိုယ်ဝန်ကို ပိုက်ဆောင်တော်မူသည်။ မင်းကြီးလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၍၊ မိဖုရားကြီးကို အထူးဂရုစိုက်တော်မူသည်။ မကြာမီ၊ မိဖုရားကြီးသည် သားတော်တစ်ပါးကို ဖွားမြင်တော်မူသည်။ ထိုသားတော်ကား အလွန်အဆင်းလှ၍၊ နဂိုရ်ကတည်းကပင် ပြည့်စုံသော နဂါးမင်း၏ အဆင်းကို ဆောင်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးက "အမ္ဗမင်းသား" ဟု အမည်ပေးတော်မူသည်။

အမ္ဗမင်းသားသည် အရွယ်ရောက်လာသောအခါ၊ ပညာအတတ်၊ လက်ရုံးရည်၊ ဥာဏ်ရည်ပြည့်စုံ၍၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရလေသည်။ သို့သော် မင်းကြီးကား မင်းအဖြစ်ကို အမ္ဗမင်းသားအား မပေးသေးဘဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်နေတော်မူသည်။ အမ္ဗမင်းသားသည် မင်းကြီးကို အလွန်ရိုသေလေးစားသော်လည်း၊ မိမိ၏ အရည်အချင်းနှင့် အခွင့်အရေးကို မင်းကြီးက မသိသည်ကို အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကြီးသည် အမဲလိုက်ထွက်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထီးနန်းအမွေခံမည့် မင်းသားတစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ အမ္ဗမင်းသားကို ခေါ်တော်မူသည်။ "အမ္ဗ၊ ငါကား အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီ။ မင်းကို နန်းမွေခံအဖြစ် အပ်နှင်းလိုသည်၊ သို့သော် မင်းသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်ဟု ငါထင်သည်။ ဤသို့ဖြစ်၍၊ မင်းသည် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်ကြောင်းကို သက်သေပြရမည်။ ငါ့ကို အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းသုံးခုကို မေးမြန်း၍၊ ငါ့ထံမှ အဖြေကို ရယူရမည်။ ထိုအဖြေကို အခြားသူတို့က အတည်ပြုပါက၊ ငါသည် မင်းကို ထီးနန်းအပ်နှင်းမည်။" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

အမ္ဗမင်းသားသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ၊ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သော်လည်း၊ မိမိ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြရန် အခွင့်အရေးရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးအား ရိုသေစွာ ရှိခိုး၍၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ် မေးခွန်းသုံးခုကို မေးမြန်းပါမည်။" ဟု လျှောက်ထားတော်မူသည်။

မင်းကြီးလည်း သဘောတူတော်မူသည်။ အမ္ဗမင်းသားသည် ပထမမေးခွန်းကို မေးတော်မူသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အကောင်းဆုံးသော မိတ်ဆွေကား မည်သူနည်း။" ဟု မေးတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက်၊ "အမ္ဗ၊ အကောင်းဆုံးသော မိတ်ဆွေကား အကျိုးရှိသော အလုပ်ကို လုပ်တတ်သောသူပင်တည်း။" ဟု ဖြေတော်မူသည်။

အမ္ဗမင်းသားသည် မင်းကြီး၏ အဖြေကို မှတ်သား၍၊ ဒုတိယမေးခွန်းကို မေးတော်မူသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အကောင်းဆုံးသော အကျိုးကား မည်သည့်အကျိုးနည်း။" ဟု မေးတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် ထပ်မံ၍ စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက်၊ "အမ္ဗ၊ အကောင်းဆုံးသော အကျိုးကား အသိဉာဏ်ပင်တည်း။ အသိဉာဏ်ရှိသူသည် အမှားအမှန်ကို ပိုင်းခြားသိ၍၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရယူနိုင်၏။" ဟု ဖြေတော်မူသည်။

အမ္ဗမင်းသားသည် မင်းကြီး၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ အသိဉာဏ်သည် မိမိ၏ အားအကိုးရဆုံးသော အရာဖြစ်သည်ကို သိတော်မူသည်။ ထို့နောက် တတိယမေးခွန်းကို မေးတော်မူသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အကောင်းဆုံးသော အသိဉာဏ်ကား မည်သည့်အသိဉာဏ်နည်း။" ဟု မေးတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချတော်မူသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထီးနန်းအမွေခံမည့် မင်းသားတစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းကြောင့်၊ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ သို့သော် မင်းသား၏ မေးခွန်းကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ ပြန်လည် အတည်တကျဖြစ်၍၊ "အမ္ဗ၊ အကောင်းဆုံးသော အသိဉာဏ်ကား အမှန်တရားကို သိခြင်းပင်တည်း။ အမှန်တရားကို သိသူသည် မိမိကိုယ်ကိုလည်း သိ၏၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း သိ၏၊ လောကကိုလည်း သိ၏။ ထိုသူကား မည်သည့်အရာကိုမဆို အောင်မြင်နိုင်၏။" ဟု ဖြေတော်မူသည်။

အမ္ဗမင်းသားသည် မင်းကြီး၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ဤသို့လျှင် မင်းကြီး၏ မေးခွန်းသုံးခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖြေကြားနိုင်ခဲ့သည်။ မင်းကြီးလည်း အမ္ဗမင်းသား၏ ဥာဏ်ပညာကို ချီးကျူးတော်မူသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အမ္ဗမင်းသားအား ခေါ်၍၊ "အမ္ဗ၊ မင်းသည် ငါ့၏ မေးခွန်းသုံးခုကို အောင်မြင်စွာ ဖြေကြားနိုင်ခဲ့ပြီ။ မင်း၏ ဥာဏ်ပညာကား အလွန်ထက်မြက်သည်။ ငါကား မင်းကို ထီးနန်းအမွေခံအဖြစ် အပ်နှင်းရန် သဘောတူပြီ။ သို့သော် မင်းသည် အမှန်တရားကို သိခြင်းဟူသော အသိဉာဏ်ကို အမြဲတမ်း စွဲကိုင်ထားရမည်။" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

အမ္ဗမင်းသားသည် မင်းကြီးအား ရှိခိုး၍၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ် ကတိပြုပါ၏။ အမှန်တရားကို သိခြင်းဟူသော အသိဉာဏ်ကို အမြဲတမ်း စွဲကိုင်ထားပါမည်။" ဟု လျှောက်ထားတော်မူသည်။

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် အမ္ဗမင်းသားအား ထီးနန်းအမွေခံအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူသည်။ အမ္ဗမင်းသားသည် မင်းဖြစ်လာသောအခါ၊ အမှန်တရားကို သိခြင်းဟူသော အသိဉာဏ်ကို အမြဲတမ်း ရှေ့ရှု၍၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့ကို တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မင်းကြီးကား သားတော်၏ ဥာဏ်ပညာနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးကို ကြည့်ရှု၍၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ အမ္ဗမင်းသားသည် နန်းတော်အနီးရှိ ပန်းဥယျာဉ်တော်သို့ လျှောက်သွားတော်မူသည်။ ထိုအခါ အလွန်လှပသော သရက်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့တော်မူသည်။ ထိုသရက်ပင်တွင် အလွန်အဆင်းလှသော သရက်သီးတစ်လုံး သီးနေသည်။ သရက်သီးကား ရွှေရောင်တောက်ပလျက်ရှိသည်။ အမ္ဗမင်းသားသည် ထိုသရက်သီးကို မြင်ရသောအခါ၊ အလွန်တပ်မက်တော်မူသည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်မင်းတစ်ပါးသည် ထိုသရက်သီးကို စောင့်ရှောက်လျက်ရှိသည်။ နတ်မင်းသည် အမ္ဗမင်းသား၏ စိတ်ကို သိတော်မူသည်။ နတ်မင်းသည် အမ္ဗမင်းသားအား ပေါ်လာ၍၊ "အမ္ဗမင်းသား၊ မင်းသည် ဤသရက်သီးကို လိုချင်သလော။" ဟု မေးတော်မူသည်။

အမ္ဗမင်းသားသည် နတ်မင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ၊ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သော်လည်း၊ မိမိ၏ အမှန်တရားကို သိခြင်းဟူသော အသိဉာဏ်ကို စွဲကိုင်ထားရန် ကြိုးစားတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် "အရှင်နတ်မင်း၊ ကျွန်ုပ် ဤသရက်သီးကို အလွန်တပ်မက်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်သော မင်းတစ်ပါးဖြစ်၏။ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် အရာရာကို မယူပါ။" ဟု လျှောက်ထားတော်မူသည်။

နတ်မင်းသည် အမ္ဗမင်းသား၏ စကားကို ကြားရသောအခါ၊ အလွန်သဘောကျတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် "အမ္ဗမင်းသား၊ မင်း၏ တရားစိတ်ကို ငါသည် ချီးကျူး၏။ ဤသရက်သီးကား အလွန်ထူးခြားသည်။ တစ်နှစ်လျှင် တစ်လုံးသာ သီးသည်။ ဤသရက်သီးကို စားသုံးသူသည် အသက်ရှည်၍ နုပျိုမည်။ သို့သော် တစ်နှစ်လျှင် တစ်လုံးသာ သီးသည်။ မင်းသည် တစ်နှစ်လျှင် တစ်လုံးကိုသာ စားသုံးရမည်။" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

နတ်မင်းသည် ထိုသရက်သီးကို အမ္ဗမင်းသားအား ပေးတော်မူသည်။ အမ္ဗမင်းသားသည် သရက်သီးကို ရသောအခါ၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ထိုသရက်သီးကို မိမိ၏ မိဖုရားကြီးအား ပေးတော်မူသည်။ မိဖုရားကြီးသည် သရက်သီးကို စားသုံးပြီးနောက်၊ အလွန်လှပသော သားတော်တစ်ပါးကို ဖွားမြင်တော်မူသည်။

ဤသို့လျှင် အမ္ဗမင်းသားသည် အမှန်တရားကို သိခြင်းဟူသော အသိဉာဏ်ကို အမြဲတမ်း စွဲကိုင်ထား၍၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့ကို တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ ထိုမင်း၏ တရားစီရင်မှုသည် အလွန်မှန်ကန်သည်။ ထိုမင်း၏ ဥာဏ်ပညာသည် အလွန်ထက်မြက်သည်။ ထိုမင်း၏ နန်းတော်သည် အလွန်စည်ကားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မင်းကြီးသည် နတ်ရွာစံတော်မူပြီးနောက်၊ အမ္ဗမင်းသားသည် ထီးနန်းကို ဆက်ခံ၍၊ မင်းအဖြစ်ကို အောင်မြင်စွာ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ ထိုမင်း၏ အုပ်ချုပ်ရေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ထိုမင်း၏ တရားမျှတမှုသည် အလွန်မြင့်မားသည်။ ထိုမင်းကား ဘဝ၏ အဆုံးအထိ အသက်ရှည်၍ နုပျိုတော်မူသည်။

အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့်၊ ဤဇာတ်တော်သည် အမှန်တရားကို သိခြင်း၏ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြသည်။ အမှန်တရားကို သိသူသည် အမှားအမှန်ကို ပိုင်းခြားသိ၏။ တရားနှင့်အညီ ကျင့်ဆောင်၏။ ထိုသူကား ဘဝတွင် အောင်မြင်၏။

ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးသတ်၌ ဘုရားအလောင်းတော်သည် တရားနှင့်အညီ ကျင့်ဆောင်ခြင်း၊ အမှန်တရားကို သိခြင်း၏ အရေးပါပုံတို့ကို အထင်အရှား သက်သေထူတော်မူသည်။

ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးအမကား - အမှန်တရားကို သိခြင်းသည် အကောင်းဆုံးသော အသိဉာဏ်ဖြစ်၏။ အမှန်တရားကို သိသူသည် တရားနှင့်အညီ ကျင့်ဆောင်နိုင်၏။ ထိုသူကား ဘဝတွင် အောင်မြင်၏။