ဥသီရဇာတ်

ဥသီရဇာတ်

ရှေးရှေးအခါက သီဟသူရိန်မင်းကြီး အုပ်စိုးသော ဥသီရတိုင်းတွင် ဥသီရမြို့တော်ကြီး တည်ရှိ၏။ ထိုမြို့တော်ကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် ပဒေသရာဇ်အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါး စိုးစံလျက် ရှိ၏။ ထိုမင်းကြီးတွင် သားတော် သုံးပါးရှိရာ အကြီးဆုံးသားတော်မှာ အလွန်မင်းဆိုးမင်းညစ် ဖြစ်၏။ သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်လာတိုင်း လူ့အကျင့်ကို ဖောက်ဖျက်ကျူးလွန်လျက် ပြည်သူတို့ကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်း၏။ တစ်နေ့သောအခါ သူသည် မြင်းရထားကို စီးလျက် မြို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေ၏။ လမ်းဘေးတွင် လှည်းဖြင့် အလှူရေစက် သွန်းလောင်းနေသော သူဆင်းရဲတစ်ဦးကို တွေ့မြင်၏။ ထိုသူဆင်းရဲမှာ မိမိ၏ နောက်ဆုံးသော အဝတ်ကိုပင် ရောင်းချ၍ ရလာသော ငွေကို သံဃာတော်များအား လှူဒါန်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

မင်းသားမှာ အလွန်မောက်မာထောင်လွှား၏။ သူသည် ရထားကို ရပ်တန့်စေပြီး ထိုသူဆင်းရဲထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အပြောင်အပျက် ပြောဆို၏။ "အမောင်၊ မင်းမှာ နောက်ဆုံးသော အဝတ်ကိုပင် ရောင်းချ၍ သံဃာတော်များအား လှူဒါန်းမည် ဟူသည်မှာ မိုက်မဲလှချေလား။ မင်းမှာ မည်သည့် ဥစ္စာပစ္စည်းမှ မကျန်တော့ဘဲ မည်သို့ အသက်မွေးတော့မည်နည်း။" ဟု ဆို၏။ သူဆင်းရဲမှာ မကြောက်မရွံ့ မင်းသားအား ပြန်လည် လျှောက်တင်၏။ "အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်မှာ ဤအဝတ်ကို ရောင်းချ၍ ရသော ငွေကို သံဃာတော်များအား လှူဒါန်းပါက၊ ကျွန်ုပ်မှာ ဤအဝတ်ကို ကိုယ်တွင် ဝတ်ဆင်လျက်ပင်၊ ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်၌ ကျင့်သုံးနိုင်မည် ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အဝတ်ထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသော သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို ရရှိမည် ဖြစ်ပါ၏။" ဟု ဆို၏။

မင်းသားမှာ မကျေနပ်သဖြင့် သူဆင်းရဲ၏ လှည်းကို ကန်ကျောက်ဖျက်ဆီး၏။ ထိုအခါ သူဆင်းရဲမှာ အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေး၏။ သူ၏ အလှူမှာ ပျက်စီးသွားရုံမက၊ သူ့တွင် အဝတ်ပင် မကျန်တော့ချေ။ မင်းသားမှာ ရယ်မောလျက် ရထားကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွား၏။ သူဆင်းရဲမှာ ညည်းတွားလျက် ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ သူ၏ မျက်ရည်များမှာ မကျန်းမာသော မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားရှင်သည် အာကာသက dwelling ၌ ပျံသန်းလျက် ထိုဖြစ်ရပ်ကို မြင်တော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် မင်းသား၏ မောက်မာထောင်လွှားမှုနှင့် သူဆင်းရဲ၏ စေတနာကို သိတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် မင်းသားအား ဆုံးမရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် သူဆင်းရဲ၏ အနီးသို့ ပျံသန်းကြွလာတော်မူပြီး မိမိ၏ ရွှေရောင်အဝတ်တော်ကို ချွတ်၍ သူဆင်းရဲအား ပေးတော်မူ၏။ "အမောင်၊ မစိုးရိမ်လင့်။ ဤအဝတ်တော်ကို ယူ၍ ကိုယ်တွင် ဝတ်ဆင်လော့။" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

သူဆင်းရဲမှာ အလွန်အံ့ဩ၏။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် မင်းသား၏ ရထားကို ရပ်တန့်စေတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် မင်းသားအား ကြည့်တော်မူပြီး မေတ္တာနှင့် ပြည့်နှက်သော အသံဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။ "အမောင်၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသူဆင်းရဲအား နှိပ်စက်ညှင်းပန်းသနည်း။ သူ၏ စေတနာမှာ အလွန်မြင့်မြတ်၏။ သင်သည် မောက်မာထောင်လွှားခြင်းကြောင့် နောင်ဘဝတွင် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များကို ခံစားရလိမ့်မည်။" ဟု ဆို၏။

မင်းသားမှာ ဘုရားရှင်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်၍ အလွန်တုန်လှုပ်၏။ သူသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်သဘောပေါက်၏။ သူသည် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းသက်၍ သူဆင်းရဲအား ရှိခိုး၏။ "အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်မှာ မိုက်မဲသော မင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အရှင်ဘုရား၏ စေတနာကို နားမလည်ခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်မှာ ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်ပါ၏။" ဟု လျှောက်၏။

ဘုရားရှင်သည် မင်းသားအား မေတ္တာရိပ်ခို၍ ပြုံးတော်မူ၏။ "သင်၏ နောင်တတရားကို ငါသိ၏။ သင်သည် ယခုမှစ၍ ကောင်းမြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်သုံးလော့။" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းသားမှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် မိမိ၏ ပြည်သူတို့ကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ အုပ်စိုး၏။ သူသည် ဆင်းရဲသားတို့အား ကူညီထောက်ပံ့၏။ သူသည် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာယူ၍ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို ကျင့်သုံး၏။

သူဆင်းရဲမှာ ဘုရားရှင်ပေးတော်မူသော အဝတ်တော်ကို ဝတ်ဆင်လျက် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ရရှိ၏။ သူသည် နောင်ဘဝတွင် အကျိုးများသော ကောင်းမှုကုသိုလ်များကို ပြုလုပ်၏။ ဤဇာတ်တော်ကား ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ မေတ္တာနှင့် ပြည့်စုံသော ဉာဏ်တော်ဖြင့် မင်းသား၏ မောက်မာထောင်လွှားမှုကို ဆုံးမ၍ သူဆင်းရဲ၏ စေတနာကို မြှင့်တင်ပေးတော်မူသော အကြောင်းကို ဖော်ပြလျက် ရှိ၏။