ခန္တီယဇာတ်

ခန္တီယဇာတ်

ရှေးရှေးအခါက ဝေဒဘူမိတိုင်းတွင် မဟာပဒုမမင်းကြီး စိုးစိုးစံစံမင်းပြုတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးသည် ဥစ္စာဓန ပြည့်စုံကြွယ်ဝရုံမက၊ စေတနာ သီလတို့၌လည်း အလွန်ထူးချွန်၏။ ထိုမင်းကြီးတွင် သားတော် သုံးပါးရှိရာ အလတ်မင်းသားမှာ အလွန်အေးဆေးတည်ကြည်ပြီး သည်းခံစိတ် ပြင်းထန်၏။ ထိုမင်းသားကို ခန္တီယမင်းသားဟု ခေါ်၏။

တစ်နေ့သောအခါ ခန္တီယမင်းသားသည် မြင်းရထားကို စီးလျက် နန်းတော်အတွင်းရှိ သစ်သီးဥယျာဉ်တော်သို့ လှည့်လည်သွားလာ၏။ ထိုဥယျာဉ်တော်တွင် အလွန်လှပသော ပန်းပေါင်းစုံနှင့် သစ်သီးအမျိုးမျိုးတို့ စုံလင်စွာ ပေါက်ရောက်လျက် ရှိ၏။ မင်းသားသည် နန်းတော်အတွင်းရှိ ဥယျာဉ်တော်၌ တည်ရှိသော ရေကန်ကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိ၏။ ထိုရေကန်ကြီးအနီးတွင် အလွန်အေးချမ်းသာယာသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခု ရှိ၏။ မင်းသားသည် ထိုကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သဘာဝအလှကို ခံစားလျက် ရှိ၏။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ လူတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာ၏။ ထိုလူမှာ အလွန်စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေဟန် ရှိ၏။ သူသည် မင်းသားကို မြင်သောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်၏။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဒေါသထွက်ရသည်ကို မသိရချေ။ သူသည် မင်းသားထံသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာပြီး မင်းသား၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရေကန်ထဲမှ ရေကို ပက်ဖျန်းလိုက်၏။

မင်းသားမှာ အံ့ဩသွား၏။ သို့သော် သူသည် သည်းခံစိတ် မပျက်။ သူသည် အေးဆေးစွာ ထိုလူကို မေးမြန်း၏။ "အမောင်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူသနည်း။ ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ရေဖြင့် ပက်ဖျန်းသနည်း။" ဟု ဆို၏။ ထိုလူမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်၏။ သူသည် မင်းသားအား ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆို၏။ "သင်မှာ ငါ၏ ရန်သူ ဖြစ်၏။ သင်မှာ ငါ၏ အကျိုးစီးပွားကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။" ဟု ဆို၏။

မင်းသားသည် ထိုလူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်မဆိုး။ သူသည် ထိုလူ၏ စိတ်အခြေအနေကို နားလည်၏။ သူသည် မေတ္တာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြား၏။ "အမောင်၊ သင်မှာ ငါ့ကို မည်သို့ အကျိုးစီးပွားကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်နည်း။ ငါသည် သင့်ကို မည်သည့် အပြစ်မှ မပြုခဲ့ပါ။" ဟု ဆို၏။ ထိုလူမှာ ပို၍ ရန်လိုလာ၏။ သူသည် မင်းသားကို လက်သီးဖြင့် ထိုး၏။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝ၌ ခန္တီယမင်းသား အဖြစ် ရောက်တော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် မင်းသား၏ သည်းခံစိတ်ကို စမ်းသပ်လို၍ ထိုလူအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် မင်းသား၏ သည်းခံစိတ်ကို မြင်တော်မူ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ လူ့အသွင်ကို ဖျောက်၍ ဘုရားအဖြစ်ကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။

မင်းသားမှာ ဘုရားရှင်ကို မြင်သောအခါ ရှိခိုး၏။ "အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်မှာ မင်းသား ခန္တီယ ဖြစ်ပါ၏။ ဘုရားရှင်၏ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်ုပ်မှာ သည်းခံစိတ်ကို ကျင့်သုံးနိုင်ခဲ့ပါ၏။" ဟု လျှောက်၏။ ဘုရားရှင်သည် မင်းသားအား မေတ္တာနှင့် ပြည့်နှက်သော အသံဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။ "အမောင်၊ သင်၏ သည်းခံစိတ်မှာ အလွန်မြင့်မြတ်၏။ သင်သည် ဤသည်းခံစိတ်ကို အမြဲ ကျင့်သုံးလော့။" ဟု ဆို၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ခန္တီယမင်းသားမှာ မိမိ၏ သည်းခံစိတ်ကို အမြဲ ကျင့်သုံး၏။ သူသည် မိမိ၏ အုပ်စိုးသော ပြည်သူတို့အား အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ အုပ်စိုး၏။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မုန်းတီးခြင်းမရှိ။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဒေါသ မထွက်။ သူသည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ စသည့် ဗြဟ္မဝိဟာရ တရားတို့ကို ကျင့်သုံး၏။

ဤဇာတ်တော်ကား ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝ၌ ခန္တီယမင်းသား အဖြစ် ရောက်တော်မူ၍ မိမိ၏ သည်းခံစိတ်ကို စမ်းသပ်တော်မူသော အကြောင်းကို ဖော်ပြလျက် ရှိ၏။ သည်းခံစိတ်သည် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြလျက် ရှိ၏။