သီဝိကဇာတ်

သီဝိကဇာတ်

ရှေးရှေးအခါက သီဝိကတိုင်းတွင် သီဝိကမင်းကြီး အုပ်စိုးတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးသည် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးတွင် သားတော်တစ်ပါး ရှိရာ အလွန်အသိဉာဏ်နည်းပါး၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သားတော်ကို သနားငဲ့ကင်းစွာ အုပ်စိုးရန် ပြင်ဆင်နေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သားတော်ကို မေးမြန်း၏။ "သားတော်၊ သင်မှာ နောင်အခါ၌ ငါ၏ နေရာ၌ မင်းပြုရမည်။ သင်မှာ အဘယ်သို့သော အုပ်ချုပ်ရေးကို လိုလားသနည်း။" ဟု ဆို၏။ သားတော်က ပြန်လည် လျှောက်တင်၏။ "အဖဘုရား၊ ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်အသိဉာဏ်နည်းပါးပါ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အဘယ်သို့ မင်းပြုရမည်ကို မသိပါ။ ကျွန်ုပ်မှာ အဘယ်သို့သော အုပ်ချုပ်ရေးကို လိုလားသည်ကိုလည်း မသိပါ။" ဟု ဆို၏။

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သားတော်၏ အသိဉာဏ်နည်းပါးမှုကို ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ သူသည် သားတော်အား တိုင်းပြည်ကို မည်သို့ အုပ်ချုပ်ရမည်ကို သင်ကြားပေးရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ သူသည် သားတော်အား ခေါ်၍ မြို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှု၏။

ထိုနေ့တွင် မင်းကြီးသည် သားတော်အား ညှင်းပန်းနှိပ်စက်နေသော သူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်၏။ ထိုသူမှာ ဆင်းရဲသားတစ်ဦး၏ အဝတ်ကို လုယူနေခြင်း ဖြစ်၏။ မင်းကြီးသည် ထိုသူအား ခေါ်၍ မေးမြန်း၏။ "အမောင်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသူဆင်းရဲ၏ အဝတ်ကို လုယူသနည်း။" ဟု ဆို၏။ ထိုသူက ပြန်လည် လျှောက်တင်၏။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပါ၏။ ကျွန်ုပ်မှာ အစားအသောက် မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်မှာ ဤသူဆင်းရဲ၏ အဝတ်ကို လုယူရပါ၏။" ဟု ဆို၏။

မင်းကြီးသည် ထိုသူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သနားစိတ်ဝင်၏။ သို့သော် သူသည် မိမိ၏ သားတော်အား အုပ်ချုပ်ရေး၏ အခြေခံသဘောတရားကို သင်ကြားပေးလို၏။ သူသည် သားတော်အား မိန့်တော်မူ၏။ "သားတော်၊ သင်မှာ ဤသူဆင်းရဲ၏ အခြေအနေကို မြင်သလော။ သူမှာ အလွန်ဆင်းရဲတွင်းနက်၏။ သူမှာ အစားအသောက် မရှိ။ သူမှာ အဝတ်မရှိ။" ဟု ဆို၏။

သားတော်မှာ ထိုသူ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်၏။ သူသည် ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို မမြင်ဖူးချေ။ သူသည် မင်းကြီးအား မေးမြန်း၏။ "အဖဘုရား၊ ဤသူမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဆင်းရဲရသနည်း။" ဟု ဆို၏။ မင်းကြီးက ပြန်လည် ဖြေကြား၏။ "သားတော်၊ ဤသူမှာ ယခင်ဘဝက အလှူမပေးခဲ့၍ အကျိုးပေးဆင်းရဲရခြင်း ဖြစ်၏။" ဟု ဆို၏။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သားတော်အား ဥစ္စာဓနကို မည်သို့ စီမံခန့်ခွဲရမည်ကို သင်ကြားပေး၏။ သူသည် သားတော်အား အလှူပေးခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ရှင်းပြ၏။ သူသည် သားတော်အား အကျိုးအကြောင်းကို မေးမြန်း၍ သနားကရုဏာဖြင့် ဆောင်ရွက်ရန် သင်ကြားပေး၏။

ထိုနေ့မှစ၍ သားတော်မှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် မိမိ၏ အသိဉာဏ်နည်းပါးမှုကို နားလည်သဘောပေါက်၏။ သူသည် မင်းကြီး၏ သင်ကြားပေးမှုများကို အလွန်ဂရုတစိုက် နာယူ၏။ သူသည် ယခင်က အလှူမပေးခဲ့သော အမှားကို နောင်တရ၏။ သူသည် ယခုမှစ၍ အလှူပေးခြင်း၊ သီလ ဆောက်တည်ခြင်းတို့ကို ကျင့်သုံး၏။

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သားတော်၏ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် သားတော်အား အုပ်ချုပ်ရေး နည်းလမ်းများကို ဆက်လက် သင်ကြားပေး၏။ သူသည် သားတော်အား အသိဉာဏ်၊ သနားကရုဏာ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတို့ဖြင့် အုပ်ချုပ်ရန် ဆုံးမ၏။

နောင်အခါ၌ သားတော်မှာ မင်းကြီးအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ သူသည် ပြည်သူတို့ကို အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ အုပ်စိုး၏။ သူသည် အလှူပေးခြင်း၊ သီလ ဆောက်တည်ခြင်း၊ တရားမျှတခြင်းတို့ဖြင့် ပြည်သူတို့ကို ကျွေးမွေး၏။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်မှာ အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝ၏။

ဤဇာတ်တော်ကား ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝ၌ သီဝိကမင်းကြီး အဖြစ် ရောက်တော်မူ၍ မိမိ၏ သားတော်အား အုပ်ချုပ်ရေး၏ အခြေခံသဘောတရားများကို သင်ကြားပေးတော်မူသော အကြောင်းကို ဖော်ပြလျက် ရှိ၏။ အသိဉာဏ်နည်းပါးခြင်းနှင့် အလှူပေးခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကိုလည်း ဖော်ပြလျက် ရှိ၏။